Neil Gaiman - blog po polsku

Audiobooki: przestroga

2012-01-30T01:44:00.000+01:00

Neil napisał 1 grudnia 2011 o 11:57

Rozmawiałem wczoraj z pewną pisarką. Właściwie wymienialiśmy SMS-y, co nie zdarza mi się często, ale tym razem było dość sympatyczne. Nie ujawnię, o którą pisarkę chodzi ani o jaka książkę.

Jej powieść wydało niedawno duże wydawnictwo. Przeczytałem ją. Bardzo mi się spodobała.

Pomyślałem, że sprawdzę, czy w ramach Neil Gaiman Presents i za pośrednictwem ACX mógłbym ją wydać jako Audiobook.

Zapytałem autorkę, czy istnieje wersja audio. Odpowiedziała, że nie.

Zapytałam ją, kto jest właścicielem praw i czy mógłbym zrobić audiobook przez ACX. Była zachwycona, powiedziała, że oczywiście się zgadza i sprawdzi czy to ona czy wydawca jej właścicielem praw do książki. Zastanawialiśmy się wspólnie, jaki głos jej zdaniem pasowałby do narratora i czy dla tej książki lepsza byłaby kobieta czy mężczyzna.

A potem dostałem od niej następującą wiadomość: "Ojej. To dziwne. Właśnie sprawdzałam w Internecie i istnieje wersja audio (tej powieści), o której nikt mi nie powiedział. Najwyraźniej wydano ją w listopadzie."

Sam zajrzałem. Rzeczywiście, audiobook powstał i miał okropna okładkę. A dziś rano otrzymałem od autorki e-mail o smutnej treści: "Nie słuchaj tego audiobooka. To chyba najgorsza rzecz, jaką w życiu słyszałam."

Było mi jej bardzo żal.

O tym samym mówiłem w wywiadzie z Laurą Miller dla Salon.com

(http://www.salon.com/2011/11/23/neil_gaimans_audiobook_record_label/)

Skąd tyle wahania?

Dla mnie tragedią audiobooków są fizyczne ograniczenia i niemożność nagrania książki w całości w czasach płyt winylowych i później - kaset. Wysoki koszt produkcji znacznie zmniejszał szansę wydania. Większości książek nie wydano jako audiobooki. Jeśli podoba ci się jakaś książka, prawdopodobnie nie istnieje jako audiobook.

Wydawcy zachowują sobie prawa do wersji audio, ale nic z nimi nie robią. [...] Proces polega na przekonaniu wydawcy do wyprodukowania audiobooka, ale nie masz już zupełnie kontroli nad tym, kogo obsadzą, kto będzie go czytał. Nie masz kontroli nad jakością, wymową, błędami itd. A potem wydawca wypuszcza to na rynek i próbuje jakoś sprzedać.

ACX powstało, aby zapobiegać tego typu problemom i żeby o temacie zrobiło się głośno. Słyszę o tym coraz częściej. Wiem tylko, że audiobooków mogłoby być znacznie więcej, ale ich nie ma. Przez długie lata nie ważne było, kto jej w posiadaniu praw, bo i tak nic nie dawało się zrobić. Ale w tej chwili żyjemy już w zupełnie innym świecie.

Mógłby pan opowiedzieć nieco o tym, jak ważny jesst dobór odpowiedniego narratora i jak taka osoba może wzbogacić przyjemność słuchania audiobooka - lub wręcz przeciwnie?

Kiedyś rozmawiałem o audiobookach z bardzo poczytnym pisarzem. Napisał powieść, której narratorem był dwudziestokilkuletni czarny mężczyzna. Audiobook czytała pięćdziesięciokilkuletnia biała kobieta. Przy podejmowaniu tej decyzji nikt nie zapytał o jego zdanie i po pięciu minutach musiał wyłączyć, bo dosłownie nie był w stanie dalej słuchać.

W przypadku, kiedy autor żyje i można się do niego zwrócić - tego typu decyzje należy pozostawić jemu. Ja zostaję producentem i podejmę ostateczną decyzję, jeśli pisarz uzna, że trzech lektorów podoba mi się w równym stopniu. Jeśli autor książki żyje chciałbym, żeby był zadowolony. To jest najważniejsze.

A mojej smutnej, znajomej anonimowej pisarki było mi żal o tyle bardziej, że byłem BARDZO szczęśliwy z powodu wydania dwa dni temu Swordpoint ["Czubek miecza"]. Moja radość wypływa głównie z faktu, że szczęśliwa jest również autorka, Ellen Kushner. (Dowód i szczegóły na http://ellen-kushner.livejournal.com/tag/audiobook.) Swordspoint jest audiobookiem czytanym przez autorkę książki, ale pojawiają się w nim czasami dodatkowe efekty dźwiękowe i goście tak szacowni, jak Simon "Arthur Dent" Jones. To cudowne. Ona jest szczęśliwa, ja jestem szczęśliwy, słuchacze też wydają się niezwykle szczęśliwi, pracownicy Audible.com są szczęśliwi, bo ludzi chcą to kupować i ściągać, a pojawiające się już recenzje również wyrażają szczęście i radość.

(Fragmentu Swordspoint i mojego wprowadzenia można posłuchać na http://www.audible.com/pd?asin=B006FJJDBW&source_code=NGAR0002WS101911)

Nie chcę wcale, żeby ten post stał się jedną wielka reklamą Swordspoint albo litanią narzekań na wydawców marnujących prawa do wersji audio książek. Chciałbym tylko zaznaczyć, że jeśli jesteś pisarzem Zainteresuj Się Swoimi Audiobookami Od Razu. Zainteresuj tym tematem swojego agenta. Wspomnij o nich przy przygotowywaniu kontraktu. Dowiedz się, czy sprzedajesz prawa, a jeśli tak - jaka kontrolę nad procesem powstawania będziesz mieć i czy ktoś będzie musiał skonsultować z tobą dobór lektora i inne kwestie dotyczące nagrywania.

Upewnij się też, że twój wydawca wymyślił, w jaki sposób dostarczyć ci darmowe egzemplarze (to łatwe w przypadku płyt CD, ale z platformami i wydawnictwami cyfrowymi może być znacznie trudniej).

Jeśli jesteś agentem literackim zwróć uwagę, że minęły czasy, gdy audiobooki były drogie i mało popularne, powstawały tylko z najlepiej sprzedających się książek, a skracanie było nieuniknione. Wkraczamy w złoty wiek i nie ma powodu, by na podstawie dowolnej książki nie mógł powstać profesjonalnie wyprodukowany audiobook. Pozostaw prawa do wersji audio autorowi, chyba że masz pewność, że zostaną użyte i dobrze wykorzystane. Jeżeli są sprzedawane razem z prawami do książki - ostrzeż autora i domagaj się, żeby miał prawo do zatwierdzenia.

Uwielbiam ACX i ogromnie podoba mi się, jak ta platforma działa. Pisarze (lub posiadacze praw), producenci i utalentowani lektorzy znajdują się i wspólnie tworzą audiobooki, które publikuje Audible. To platforma dla pisarzy, agentów, wydawców, którzy nie wiedzą co począć z dużą ilością praw książkowych do wersji audio, reżyserów/producentów/techników, aktorów i innych zainteresowanych. (Póki co dotyczy tylko USA, ale prace trwają.) (Więcej można dowiedzieć się na http://www.acx.com) (Koniec reklamy.)

I wcale nie reklamuje wyłącznie ACX. Tak naprawdę każdy może zrobić to samodzielnie, jeśli woli. Trzeba znaleźć odpowiedniego narratora lub studio, gotowy audiobook można rozprowadzać w sieci, można go rozdawać w ramach promocji książki albo po prostu dlatego, że można. Można też upewnić się, że jeśli wydawca postanawia wyprodukować audiobook, będzie się miało nad nim pieczę i że będzie on taki, jaki chcemy.

Bo w innym razie, możecie być zmuszeni pisać do znajomych i prosić ich, żeby nie słuchali audiobooków na podstawie waszych książek. A to byłoby doprawdy straszliwe.

Simpsonowie i Druga Matka

2011-12-18T11:45:00.000+01:00

Neil napisał w poniedziałek 28 listopada 2011 o 16:54

Oto odcinek Simpsonów, w którym jestem. Nosi tytuł The Book Job. [Książkowa robota]. Nie wiem jak długo będzie dostępny.

Jeśli mieszkacie poza USA, a chcecie go obejrzeć, polecam Tunnelbear (do pobrania z www.tunnelbear.com). Używam tego, by przekonać internet, że znajduję się w USA lub UK, w zależności od tego, co jest mi akurat potrzebne. Usługa jest darmowa, ale ja w końcu zdecydowałem się na płatną wersję.

Dobrze, że usłyszycie o tym jako pierwsi: brytyjskie Bloomsbury planuje na przyszły rok specjalne wydanie Koraliny z okazji dziesięciolecia. Będzie ilustrowane przez Chrisa Riddella. Właśnie przysłali mi jego rysunki...

...

Jeszcze http://cbldf.org/homepage/cbldf-cyber-monday-25-amazing-graphic-novelists-personalize-your-gifts-in-the-spirit-of-giving/

Walcz z cenzurą kupując w ten Cyber Poniedziałek [następujący po Dniu Dziękczynienia, w USA zwyczajowy dzień przedświątecznych promocyjnych zakupów w sieci - przyp. noita] prezenty od CBLDF! 25 najpopularniejszych obecnie autorów powieści graficznych napisze dedykację dla osó z Waszej listy w zamian za datki na rzecz Funduszu! A co najlepsze, zysk z każdego zakupionego przedmiotu przeznaczany jest na działalność prawną CBLDF związaną z ochroną Pierwszej Poprawki, a część każdej wpłaty mozna odpisać od podatku.

W ramach świątecznej akcji Spirit of Giving [Duch dawania] fundacja rodzinna Willa i Ann Eisner przekaże na konto CBLDF po 1 $ za każdą wpłatę i każdy zakup dokonany na naszej stronie. Wpłacą również po 5 $ za każdą osobę, która do 31 grudnia dołączy, odnowi lub podaruje komuś w prezencie członkostwo w CBLDF! 25 legendarnych autorów komiksów napisze dedykacje w najlepszych na prezenty książkach roku.

Tegoroczne komiksowe prezenty bez trudu wybierzesz spośród dzieł takich mistrzów jak Neil Gaiman, art spiegelman, Frank Miller, Dave Biggons i Scott McCloud, gigantów komiksu jak Chester Brown, Dan Clowes, Los Bros. Hernandez, Seth i Adrien Tomine; ikon komiksu niezależnego: Jeffa Smitha, Evana Dorkina, Larry'ego Mardera, Carli Speed McNeil i Terry'ego Moore'a; wizjonerów komiksów superbohaterskich: Eda Brubakera, Jonathana Hickmana i Paula Levitza lub mistrzów mocnych wrażeń: Roberta Kirkmana, Jasona Aarona, Briana Azzarello, Gartha Ennisa, Briana K. Vaughana i Briana Wooda!

O pączkach, plakatach i wspominaniu Anne McCaffrey

2011-12-16T19:00:00.000+01:00

Neil napisał w środę 23 listopada 2011 o 16:48

W USA wyemitowano mój odcinek Simpsonów. Obejrzałem go w towarzystwie Maddy, jej przyjaciół i kilkorga moich znajomych. Jedliśmy pączki (różne rodzaje, ale najwięcej było takich z posypką), inne przekąski i zrobiło się z tego prawdziwe telewizyjne party (zawsze chciałem takie zorganizować, ale jakoś dotąd się nie złożyło). Nie powiedziałem dziewczynkom o czym będzie odcinek, więc zwroty akcji i ostateczne rozwiązanie intrygi (których tutaj nie zdradzę, bo wielu z Was jeszcze tego nie widziało) je zaskoczyły.

Kiedy odcinek dobiegł końca, dziewczynki udały się do kuchni, aby chichotać do woli, a ja wraz z Billem Stitelerem obejrzałem go raz jeszcze. Tym razem zatrzymywaliśmy co chwilę, żeby wychwycić wszystkie ukryte w serialu książkowe żarty.

Odcinek zebrał świetnie recenzje, co jest zasługą głównego producenta Matta Selmana, scenarzysty Dana Vebbera oraz całej załogi dbającej o scenariusz. I lubię sobie myśleć, że w równoległym wszechświecie, w którym wszyscy różowi ludzie są żółci, inna wersja mnie popija drinki i wyleguje się na plaży w Shelbyville.

...

W ubiegłym tygodniu Rachel Abrams z Harper Children przysłała mi wyniki konkursu na plakat akcji All Hallow's Read. A że jestem Bardzo Złym Człowiekiem, nie zamieściłem ich tutaj. (Najpierw ludzie pisali na Twitterze, że jeszcze nie wszystkie plakaty widać na Flickr i wolą poczekać, aż będzie komplet. A potem zaczęło się Simpsonowe Szaleństwo i zapomniałem. Proszę o wybaczenie wszystkich artystów siedzących jak na szpilkach w oczekiwaniu na wyniki.)

Udział w konkursie wymagał zaprojektowania plakatu promującego All Hallow's Read. Zwycięski projekt zostanie wydrukowany w limitowanym nakładzie i rozesłany do biorących udział w akcji księgarni w 2012 roku (druk i dystrybucję sponsoruje HarperCollins).

A Rachel pisze:

Zrobiliśmy głosowanie i zdobywcą Głównej Nagrody został plakat...
Sksletonkey za czarujące przedstawienie All Hallows Read!

http://www.flickr.com/photos/69222671@N02/6311248494/

Na pierwszym miejscu remis pomiędzy sfdavered

i Sarą Koncilja

Częścią Głównej Nagrody, poza drukiem i dystrybucją plakatu, jest jego egzemplarz z autografem oraz Specjalna Paczka od Neila Gaimana. Będzie ona zawierać pierwsze wydanie Księgi cmentarnej z autografem oraz powieść i powieść graficzną Koralina.
Nagrodą za dwa pierwsze miejsca są takie same paczki.

Gratuluję zwycięzcom, ale również wszystkim, którzy wzięli udział w konkursie. Wszystkie nadesłane plakaty były naprawdę wspaniałe (można je obejrzeć na

http://www.flickr.com/photos/webgoblin/favorites/?view=lg – sprawdźcie sami). Cieszę się, że to nie ja musiałem je oceniać.

Mam nadzieję, że za rok, w październiku, ten link zostanie wykorzystany do rozpowszechniania wszystkich plakatów – są naprawdę fantastyczne.

Dziękuje BARDZO wszystkim, którzy wzięli udział.

...

Dowiedziałem się wczoraj, że zmarła Amme McCaffrey.

Po raz pierwszy zetknąłem się z nią jako nastolatek, kiedy leżałem w łóżku z mononukleozą. Kolega wpadł i przyniósł mi stos książek, bo mogłem jedynie czytać i były wśród nich książki Anne McCaffrey. Przeczytałem serię Jeźdźcy smoków oraz Statek, który śpiewał i je pokochałem.

Osobiście poznaliśmy się pod koniec lat 80., kiedy jako młody pisarz przyjechałem na konwent, którego była Gościem Honorowym. To był niewielki konwent, a ona postanowiła otoczyć mnie opiekuńczym skrzydłem i udzielić kilku rad, których będę potrzebował później w życiu i tak też zrobiła. To były same dobre rady, ale najbardziej utkwiło mi w pamięci to, jak przeżyć trasę promocyjną po USA (chciała, bym przeprowadził się do Irlandii i prawie to zrobiłem.) Już wcześniej lubiłem ją jako pisarkę, a nim konwent dobiegł końca, uwielbiałem ją również prywatnie. Przez kolejne lata dostawałem od niej od czasu do czasu jakąś wiadomość lub e-mail i w ten sposób troszczyła się o mnie – były to rzeczy w rodzaju informacji o wydawcy z zagranicy, który miał dla mnie pieniądze, ale nie wiedział gdzie się zgłosić.

Po raz ostatni widzieliśmy się w 2005 roku, kiedy wygłaszałem toast podczas wręczenia nagród Nebula. Cieszyłem się z naszego spotkania równie mocno, co Anne.

Zrobiło mi się niezmiernie przykro na wieść, że odeszła. Ale kiedy zacząłem o tym pisać, nieco głupio ucieszyłem się, że przecież jesteśmy razem na kilku zdjęciach. Bo tak często dopiero po śmierci przyjaciół orientuję się, że nie mamy żadnych wspólnych zdjęć...

Hej, hej, jesteśmy... em... w "Simpsonach"

2011-11-20T14:41:00.003+01:00

Neil napisał w niedzielę, 20 listopada 2011r. o 00:40

W styczniu byłem tutaj:

Dostałem egzemplarz tego.

I nagrałem swoje kwestie tutaj, w towarzystwie producenta Matta Selmana, który pomagał mi, jak potrafił.

A teraz, jedenaście miesięcy później, oto nadchodzimy... idziemy ulicą... patrzą na nas dziwnie wszyscy... Nie, to coś innego. W każdym razie, podoba mi się to ujęcie, ponieważ mam na sobie garnitur i krawat.

Jeśli jesteście w Stanach, odcinek "Simpsonów", w którym występuję, "The Book Job", zostanie wyemitowany jutro, o 20:00 lub 19:00 czasu centralnego.

Jeśli nie jesteście w Stanach, pewnie będziecie musieli na niego trochę poczekać.

Nie, też go jeszcze nie widziałem. Mam nadzieję, że obejrzę go jutro z córką, jej znajomymi, prawdopodobnie jedząc pączki.

...

Z blogu Marka Evaniera dowiedziałem się, że zmarł Les Daniels. Oto nekrolog w New York Times. Jako chłopiec miałem książka Lesa "COMIX. HISTORIA KOMIKSÓW W AMERYCE", uwielbiałem ją i wiele się z niej nauczyłem. Spotkałem Lesa dopiero na NeConie w Providence, Rhode Island.

Naprawdę go polubiłem, udało mi się podziękować mu za COMIX, a dobrze jest powiedzieć "dziękuję". Moja obsesja na punkcie Jacka Benny'ego zaczęła się po rozmowie z Lesem o radiu, w trakcie której powiedziałem, że wszystkie najlepsze komedie radiowe są brytyjskie, wymieniając Hancock's Half Hour, The Goons,Round the Horne i Autostopem przez galaktykę. Les zgodził się... ale dodał, że przecież był jeszcze The Jack Benny Show. Parę tygodni później przesłał mi parę kaset, żebym mógł się przekonać. Nie tylko się przekonałem, ale też uzależniłem. Dziękuję, Les.

Życzenia urodzinowe

2011-11-20T13:52:00.000+01:00

Neil napisał w czwartek, 10 listopada 2011r.

Trasa się skończyła.

Było wspaniale i jeszcze lepiej. W Vancouverze było fantastycznie. W Portlandzie było wspaniale. W Seattle było prawie tak niesamowicie jak w Portlandzie, z tym że był to jedyny przystanek na trasie, na którym nie skupiłem się na nowym materiale, ponieważ wystąpienie było transmitowane.

Wszedłem na Frickr, żeby znaleźć zdjęcie z wczorajszego wieczoru w Seattle – w trakcie występu Amanda zrobiła mi niespodziankę, śpiewając Take Back Your Mink w towarzystwie małej, dobrze zgranej grupy w konwencji burleski i dając mi tort urodzinowy (do obejrzenia tutaj przyp. Varali). Niestety jeszcze nie było stamtąd żadnych zdjęć, więc macie tu inne, zrobione przez kogoś w Vancouverze. Występy w Portlandzie i Seattle zostały sfilmowane. Wszystkie były nagrane. Zamierzamy wydać potrójne CD z trasy dla osób wspierających Kickstarter i udostępnimy wersję do pobrania. Jeszcze nie wiem, w jaki sposób zostanie wydane nagranie z dwóch ostatnich występów i co z niego wyjdzie po edycji.

Dzisiaj są moje urodziny. Mam 51 lat. W żaden sposób nie dociera do mnie, że to 51 lat.

To brzmi tak przerażająco dorośle. Wiem, że mam niezwykłe szczęście: mam ludzi, których kocham i którzy kochają mnie oraz zarabiam na życie tworząc sztukę, która sprawia mi przyjemność. Nie mam pojęcia, o co jeszcze mógłbym prosić. Przychodzi tak wiele życzeń urodzinowych.

Dziękuję wam, razem i z osobna. Jestem wam bardzo wdzięczny.

Problem ze świętymi - tekst

2011-11-17T21:44:00.001+01:00

Dzięki uprzejmości Ireny Michalewicz, rymującej współpracowniczki zespołu tłumaczącego, zamieszczamy tekst piosenki The Problem with Saints, napisanej przez Neila Gaimana wraz z Amandą Palmer, Damianem Kulashem oraz Benem Foldsem przy okazji projektu 8in8.

Za sprawą tej piosenki Neil Gaiman do wielu osiągnięć w swoim artystycznym życiorysie oprócz "autora tekstu" może już dopisać "wykonawcę" i "artystę scenicznego" (:

Problem ze świętymi

Chciałbym, by Joanna d’Arc, opuściławreszcie park

I nie głosiła, że wojna nadal trwa

Jej zbroja błyszczy w słońcu, asłowa są jak hymn,

Ale mogłaby odpocząć dzień lub dwa

Mówi, że układa w głowie krótkadrzemka w zimnym grobie

I że jeszcze nie stępił jej sięmiecz

Na dowód rozrąbała trzech turystówbez wahania

I lepka zaczęła tryskać ciecz

Mówi, że musimy zebrać nową armię

Sztandar Francji wypuścić znów nawiatr

A wszystkie niedowiarki wnet na równepociąć ćwiartki

I Anglicy oddadzą wreszcie świat

Mówi, że niesłusznie los niegdyśskazał ją na stos

I że w płomieniach pojęła błędyswe

Więc królową złych Anglików zetnieza Orleańczyków

Tak trudno ze świętymi spędzać dnie

Chyba muszę wytłumaczyć, żeAnglików nie zobaczy

We Francji, już od czasów Castillon

Lecz widziałem gołe flaki ostatniego,co tłumaczył

A chodnik przypominał grand guignol

Mówi, że musimy zebrać nową armię

Maszerować aż do utraty tchu

A nacja, której tak nie znosi, wnetprzestanie się panoszyć

Gdy bez tępych polegnie wreszcie łbów

Wciąż czeka na delfina, każda dłużysię godzina

Do Boga kieruje skargi swe

Oby tylko mnie-Anglika nie poznała tadziewica

Tak trudno ze świętymi spędzać dnie

Mówi, że musimy zebrać nową armię

Sztandar Francji wypuścić znów nawiatr

A wszystkie niedowiarki wnet na równepociąć ćwiartki

I Anglicy oddadzą wreszcie świat!

Jeśli dziś czwartek, to gdzie u diabła podział się ubiegły tydzień?

2011-11-16T11:59:00.001+01:00

Neil napisał w piątek 4 listopada 2011 o 3:30

Post napisany dziś rano jednym palcem na iPadzie Amandy, kiedy ona sama spała, został pożarty przez iPad albo fale eteru.

Cholera.

Oto wpis na blogu Cat, mojej NIESAMOWITEJ asystentki w LA, która pisze o World Fantasy Conie i o tym, co działo się podczas mojego pobytu w Los Angeles.
http://kittysneverwear.blogspot.com/2011/11/world-fantasy-con-late-late-show-neil.html

Teraz jestem za kulisami Brava Theatre w San Francisco.

Zobaczmy...

Po pierwsze: stokrotne dzięki wszystkim, którzy postanowili wręczyć komuś straszną książkę z okazji All Hallow's Read lub zachęcali innych do zrobienia tego samego. Dzięki!

Świetnie bawiłem się u Craiga Fergusona w Late Late Show. Amanda miała nagrać swój fragment o 16:30, ja swój wywiad ok. 17, ale dodany na ostatnią chwilę numer taneczny na rozpoczęcie odcinka sprawił, że udało nam się wyjść stamtąd dopiero o 18:30... a reszta wieczoru musiała się trochę nagimnastykować, żeby wszystko poszło jak trzeba...

Za przemytnika haggis na potrzeby Late Late Show posłużył mój przyjaciel Mark Evanier. Zabawnie i dość szczegółowo opisuje swoje przejścia, a także widok zza kulis na http://www.newsfromme.com/archives/2011_10_31.html#021526.

Od lewej: Moby, Amanda Palmer, Stephin Merritt. Proszę nie zwracać uwagi na osobę w tle grającą na zabawkowym pianinie.

Haggis od Macsweens przyszedł dzięki scottishfoodoverseas.com, pierwszorzędnemu importerowi haggis. Moja asystentka Lorraine wykonała całą ciężką pracę. Na pewnym jej etapie musiała zwerbować to swojego tajemniczego haggisowego klanu zarówno Marka Evaniera, jak i Wila Wheatona, a także rozsyłać e-maile o treści takiej jak:

Moi drodzy,

Po pierwsze DZIĘKUJĘ za to, że zgodziliście się wziąć nasz Haggis. I dbać o niego. I o jego bezpieczeństwo. Prawdziwi z Was przyjaciele...

Niestety, kiedy Mark odpowiedział Neilowi, że jest zaledwie kilka ulic dalej, nie przesłałam tej odpowiedzi do mnie, a Neil nagrywał
w tym czasie program dla NPR. Kiedy ją odczytałam było już za późno, sklep zamknięty i zamówienie złożone, więc Jeden Mały Haggis wyruszył ze Szkocji z zamiarem dotarcia w piątek do pana Wheatona.

Najwygodniej dla wszystkich byłoby, gdyby Mark odebrał Haggis od Wila i dostarczył go w poniedziałek. Jeżeli Wil miałby chęć przechować Haggis i dostarczyć go osobiście, również nie będziemy mieć nic przeciwko. Jak będzie Wam najwygodniej, nie chcemy żeby nasz Haggis wprowadzał zamęt w Waszym życiu i planach.

Raz jeszcze bardzo Wam dziękuję,

Lorraine

Cytuję w całości, bo uwielbiam haggisowe e-maile, które krążyły wśród znajomych. (Ostatecznie haggis dostarczył Mark Evanier.)

A oto piosenka:

Oraz wywiad...

Dobra. Otóż halloweenowy występ w Wilshire Ebell był wspaniały, ale bardzo chaotyczny. Po Late Late Show dotarliśmy do teatru bardzo, bardzo późno. Nie było już czasu na zrobienie próby, konkurs na przebranie i pogaduszki zajęły nam więcej czasu, niż przewidywaliśmy, a musieliśmy zejść ze sceny o 22:30, inaczej cała nasza trasa zmieniłaby się w dynie, więc setlista ostatecznie przypominała osobliwie ruchome święto... i to było coś wspaniałego. Nic nie poszło tak, jak planowaliśmy, ale wszyscy – również my – czuli, że taki wieczór zdarza się najwyżej raz w życiu.

W konkursie na przebranie zwyciężyła para przerażających królików-bliźniaków w fezach, drugie miejsce zajęła Roborina, a widoczna po lewej stronie Hester Prynne nie zajęła żadnego miejsca, chociaż jej świecące "A" było często jedyną rzeczą na widowni widoczną ze sceny, więc zawsze wiedzieliśmy, gdzie jest. (Margaret Cho wprowadziła nas na scenę i pomogła przy konkursie. Jest naprawdę wspaniała.)

Po wszystkim pojechaliśmy z Amandą na północ i spędziliśmy noc w Madonna Inn (wciąż nie jestem pewny, czy jest to miejsce z Amerykańskich bogów. Ale chyba tak.), a następnego ranka ruszyliśmy w drogę do San Francisco.

(Teraz jest już jutro, bo występie w Brava. Nie było czasu na pisanie.)

Występ w Brava był o wiele bardziej uporządkowany, niż ten w LA. Czytałem inne rzeczy (planuję co wieczór wybierać coś innego). Właściwie nie mieliśmy limitu czasowego, więc bez obawy mogliśmy show nieco przedłużyć. Nastąpiła premiera singla Holes zespołu The Jane Austen Argument, do którego ja napisałem tekst, a strona graficzną zajmował się Mark Buckingham, (Możecie posłuchać go tutaj.)

Amanda wspomagana przez the Jane Austen Argument i Lance's Horne'a zagrała dla mnie Walk on the Wild Side jako wczesny prezent urodzinowy.

I póki co na koniec (ale tylko dlatego, że muszę skończyć pisać i iść spać, pomimo wielu rzeczy, którymi chciałbym się podzielić): jutro wychodzi Absolute Sandman Volume 5, zawierający Noce Nieskończone, Sennych Łowców oraz wiele więcej. Na stronie Amazonu możecie zamówić go w promocyjnej cenie. Można go też zamówić z Indiebound. (Barnes and Noble też prowadzi przedsprzedaż, ale link znajdzie się na stronie dopiero kiedy Sandman będzie mógł wrócić na półki ich księgarni.)

Można też po prostu iść do najbliższego sklepu z komiksami i tam kupić.

Ale Barnes and Noble zrobili ostatnio coś naprawdę wspaniałego. W ubiegłym roku nagrali, jak czytam fragment rozpoczynający Trzynaście zegarów Jamesa Thurbera, jedną z moich ulubionych książek. A teraz dodali do niego animację, można obejrzeć ją na blogu Barnes and Noble.

Dobrze. Teraz spać.

"Neil Gaiman przedstawia" już działa!

2011-11-15T21:00:00.001+01:00

Neil napisał we wtorek 25 października 2011 o 14:21

W ciągu ostatniej doby ta strona bardzo wiele przeszła, a to z powodu inauguracji All Hallows Read (allhallowsread.com korzysta z neilgaiman.com). Przykro mi, jeśli mieliście z nią problemy. Webgoblin wszystko poprawił i powinno już sprawnie działać.

Właśnie wróciłem ze studia Radia K.N.O.W. w St. Paul, gdzie nagrałem swoją część programu ALL THINGS CONSIDERED. Rozpoczęli działalność Klubu Książki dla dzieci i jako pierwszy tytuł do dyskusji wybrali Księgę cmentarną. Tutaj znajdziecie ich artykuł na temat Klubu. Nadal przychodzą pytania, więc obiecałem, że na kolejne odpowiem za tydzień, na ich stronie.

Przy okazji nagrałem również kilka wstępów do serii wydawnictw Neil Gaiman przedstawia przygotowanej przez Audible.com.

To jest coś, na co bardzo się cieszę. Don Katz z Audible.com wie, jak uwielbiam książki do słuchania i zaproponował mi możliwość wypuszczenia na rynek pod własnym szyldem tych książek, które uwielbiam i chciałbym usłyszeć, a których nigdy dotąd nie nagrano. I to z udziałem najlepszych lektorów, a wszystko za pośrednictwem platformy Audible ACX. (Założenie ACX jest takie, że na zwykłych książek jest więcej, niż tych do słuchania, więc platforma ma wspomagać nawiązywanie kontaktów pomiędzy autorami i właścicielami praw a aktorami/lektorami oraz producentami/reżyserami. To bardzo proste i bardzo rozsądne rozwiązanie, które - mam nadzieję - sprawi, że na świecie pojawi się znacznie więcej audiobooków.)

Planowanie trwało od roku i właśnie teraz wypuszczamy pierwsze pięć tytułów,
a wiele innych znajduje się na rozmaitych etapach produkcji.

Pierwsza partia znalazły się:

KRAINA CHICHÓW Jonathana Carrolla czyta Edoardo Ballerini

YOU MUST GO AND WIN [Musisz iść i zwyciężyć] napisała i czyta Alina Simone

PAVANE Keitha Robertsa czyta Steven Crossley

ŚWIATŁO M. Johna Harrisona czyta Julian Elfer

MINOTAUR MA PRZERWĘ NA PAPIEROSA Stevena Sherrilla czyta Holter Graham

Gdybyście zapytali "Dlaczego te książki nie są bardziej w jednym stylu?" odpowiedziałbym, że to "Dlatego, iż lubię bardzo wiele różnych rzeczy. Wam też mogą się one spodobać."

W następnym zestawie Ellen Kushner będzie czytała Ostrze miecza, a John Hodgman przezabawne Dimensions of Miracles ["Wymiary cudów"], galaktyczno-podróżniczą fantazję Roberta Sheckleya z czasów przed Autostopem przez galaktykę. Oraz wiele, wiele innych...

Nagrałem wprowadzenie do każdej z książek, współpracowałem z Audible przy nabywaniu praw do nich, z (żyjącymi) autorami przy wyborze lektorów. Jestem niewiarygodnie wprost dumny z rezultatu. (W Audible.com pracuje pewna pani, Christina Harcar i to ona wykonała najcięższą część pracy, za co jestem niezmiernie wdzięczny jej, a także wszystkim zaangażowanym osobom. W szczególności Donowi Katzowi za wspomaganie mnie w moim szaleństwie.)

Jeżeli nigdy dotąd nie korzystaliście z Audible - to zadziwiająco proste. Do rejestracji
i logowania można użyć swoich danych z Amazonu. Pełną listę pozycji dostępnych w serii Neil Gaiman prezentuje można znaleźć pod tym adresem.

Jeżeli w ogóle nie słuchaliście audiobooków, może to dobra okazja, żeby spróbować
i sprawdzić, czy się wam spodoba? Mogą zamieszkać w waszych telefonach, tabletach, komputerach, iPodach...

(A jeśli jesteś pisarzem, aktorem lub reżyserem/producentem/technikiem, możesz zacząć korzystać z ACX na http://www.acx.com/help/learn-how-neil-uses-acx/200680340.)

Nie mam żadnego dobrego zdjęcia ze studia, którym mógłbym ładnie zakończyć ten wpis, więc zamieszczam zdjęcie mojej żony goniącej kurę.

Klub książki z tylnego siedzenia i sałatka jajeczna

2011-11-13T13:30:00.001+01:00

Neil napisał w poniedziałek 24 października 2011 o 14:45

Program ALL THINGS CONSIDERED na antenie Krajowego Radia Publicznego (NPR) zainaugurował działalność klubu książki dla młodych czytelników.

Rozpoczynamy na antenie NPR projekt przeznaczony dla młodszych słuchaczy. Pomyśleliśmy o wszystkich tych, którzy słuchają radia na tylnym siedzeniu w czasie jazdy samochodem lub przy kuchennym stole. Użyczcie nam swoich uszu i swojej ciekawości świata. Od października w programie ALL THINGS CONSIDERED otwiera się Klub Książki na Tylnym Siedzeniu dla dzieci od 9 do 14 lat.

http://www.npr.org/2011/10/21/141473961/read-graveyard-with-our-new-back-seat-book-club

Oczywiście jestem przeszczęśliwy, że jako pierwszą książkę do omawiania wybrali Księgę Cmentarną. Pod tym adresem młodzi czytelnicy mogą zadawać pytania na temat książki, a ja postaram się odpowiedzieć w ten piątek na antenie ALL THINGS CONSIDERED na jak najwięcej z nich.

(Jestem również niezwykle szczęśliwy, że Księga cmentarna wróciła na listę bestsellerów New York Timesa.)

Na rynek trafiło całkiem Dorosłe Wydanie Księgi:

Zdjęcie pożyczyłem ze znakomitego bloga Cat:

http://kittysneverwear.blogspot.com/2011/10/october-skies.html.

(Ci, którym podobają się grafiki, z autografem lub bez, powinni zajrzeć na Neverwear.net – od 1 listopada cena plakatów Molly Crabapple do wiersza Pustynny Wiatr idzie w górę.)

...

Rano udzieliłem wywiadów na temat Simpsonów. Fajnie i dziwnie mi się o tym opowiadało. Na poniższym obrazku ja i sałatka jajeczna z odcinka, w którym się pojawiam. Dlaczego jestem taki zadowolony z tej sałatki jajecznej? Czy wyglądam na zadowolonego? Dlaczego tytuł odcinka to The Book Job? ["Książkowa robota", również gra słów: The Book of Job to Księga Hioba; przed obejrzeniem trudno stwierdzić na ile istotna – przyp. noita]. Dlaczego dodałem na blog w ciągu 12 godzin trzy wpisy, a wcześniej nie odzywałem się przez dwa tygodnie? Czy ktoś naprawi officialgaiman feed na Livejournalu? Dlaczego na WhoSay napisałem, że to sałatka z tuńczykiem, a nie sałatka jajeczna? Czy może mieć to coś wspólnego z jej kolorem?

Neil Gaiman on WhoSay

Przemyślenia na temat dołączenia do klubu, który by mnie przyjął.

2011-11-03T22:48:00.000+01:00

Neil napisał w poniedziałek 24 października 2011 o 11:57

Wciąż nie mogę przestać się uśmiechać na myśl, że po raz kolejny, drugi rok z rzędu, znalazłem się na liście kandydatów do Nagrody Astrid Lindgren.

To bardzo długa lista zadziwiających ludzi, którzy robią wielkie i wspaniałe rzeczy dla literatury dziecięcej i czytelnictwa na świecie w ogóle: pisarze, ilustratorzy, opowiadacze, propagatorzy czytelnictwa: 184 nominowanych z 66 krajów.

Guardian zapytał, co o tym myślę i przygotowałem dla nich odpowiedź, ale pisałem ją na telefonie, który nie miał zasięgu, więc nie miałem jak im tego wysłać. I tak moja odpowiedź nie znalazła się w artykule.

Pomyślałem, że zamieszczę ją tutaj. Bo mówiłem poważnie i wciąż jestem tego zdania.

To mój drugi rok na liście kandydatów do nagrody Astrid Lindgren i odczuwam osobliwa mieszankę radości na myśl, że mnie wybrano i dumy z zaszczytnego towarzystwa, w jakim się znalazłem. Szczerze mówiąc cieszę się dokładnie tak samo, jak rok temu.

W ubiegłym roku zwyciężył Shaun Tan i pomyślałem wtedy, że nagroda rzeczywiście trafia do najlepszych. W towarzystwie 184 kandydatów nie czuję się wcale jakbym uczestniczył w konkursie, a raczej jakby przyjęto mnie do klubu, którego członkowie robią to, co należy.

Książek dla dzieci nie pisze się dla pieniędzy. To zajęcie, które wybiera się, bo wszystko, co dzieci czytają, czego się dowiadują, co oglądają i przyswajają wpływa na nie i je zmienia, a to dzieci są przyszłością. To one tworzą świat, w którym będziemy żyli i który po nas pozostanie.

To brzmi trochę, jak kazanie (i jest za długie na zgrabny cytat do artykułu), ale to prawda. Chcę mówić dzieciom rzeczy istotne i chcę, żeby pokochały opowieści i pokochały czytanie i uwielbiały dowiadywać się nowych rzeczy. Chcę, żeby były dzielne i mądre. Dlatego dla nich piszę.

Członkostwo w tym klubie to dla mnie zaszczyt.

Wieści na temat All Hallows Read i inne rzeczy

2011-10-24T23:06:00.001+02:00

Neil napisał w piątek 21 października 2011 o 15:36

Mam straszne zaległości w pisaniu bloga. Częściowo dlatego, że zacząłem bawić się Tumblrem (http://neil-gaiman.tumblr.com/) i to świetna zabawka, błyszcząca nowinka, a poza tym ułatwia zrobienie kilku rzeczy, które na Bloggerze są dość trudne. Częściowo dlatego, że na trochę zniknąłem, zajmowałem się paroma rzeczami, w tym spędzaniem czasu z Amandą i jej siostrą w Santa Fe, gdzie byłem Wujkiem dla jej siostrzeńca Ronana, który zaczął mówić do mnie "Wujek Neil", a potem "Neilgaiman", a gdy widziano go ostatnio, odpierał wszelkie próby Amandy namówienia, by mówił do mnie "Wujku Neilgaimanie".

Wczoraj poszedłem zobaczyć jak grają Chippewa Valley Roller Girls. (Grały przeciwko Harbor City w Duluth i zostały honorowo pokonane.) Moja asystentka Lorraine jeździ z nimi jako Quiche Me Deadly, choć wczoraj nie była na wrotkach, a organizowała... cóż, na moje oko wyglądało, że organizowała wszystko. Na przykład występ Lojo Russo w przerwie. A po meczu przedstawiła mnie koleżankom z zespołu.

Zdjęcie: Ctein

W końcu przekonała je, żeby mnie oddały.

...

No tak.

Jestem w domu, załatwiam sprawy, przygotowuję się do World Fantasy Convention w San Diego i późniejszej trasy Wieczorów z Neilem i Amandą po Zachodnim wybrzeżu.

31 października Amanda będzie gościem muzycznym (specjalnie na tę okazję organizuje niewielką, czarodziejską supergrupę), a ja gościem rozmawiającym z Craigiem Fergusonem. Miałem nadzieję, że uda mi się wręczyć mu wegetariański haggis MacSweena. Drugim gościem będzie Zooey Deschanel. Będziemy się świetnie bawić.

Ze studia Late Late Show jedziemy do Wilshire Ebell na próbę, a potem pierwszy z serii Wieczorów z Neilem i Amandą.

(Kiedy to piszę, są jeszcze bilety na występ z LA – pewnie dlatego, że to Halloween i ludzie miewają wtedy plany. Oba występy w San Francisco, koncert w Portland i Vancouver wyprzedały się natychmiast. Zostało jeszcze kilka biletów do Seattle na 9 listopada.)

Co mi przypomina...

Kiedy rok temu leciałem samolotem dotarło do mnie, że częścią obchodów Halloween powinno być wręczanie strasznych książek i napisałem na blogu to:

Wczoraj wieczorem leciałem samolotem do domu i pomyślałem:

Właściwie istnieje zbyt mało tradycji dawania sobie książek.

Mamy Światowy Dzień Książki, który wziął się od Dnia Don Kichota/Urodzin Cervantesa/Dnia św. Jerzego w Hiszpanii, w trakcie którego rozdaje się róże i książki, ale naprawdę, potrzebujemy więcej chwytliwych tradycji, przy których dawano by sobie książki, tradycji, które objęłyby cały świat.

I wtedy pomyślałem:
W następny weekend jest Halloween...

Tak więc:
Proponuję, żebyśmy w dzień lub w tygodniu, kiedy będzie Halloween, dawali sobie przerażające książki. Dajcie dzieciom przerażające książki, które polubią i które są dla nich odpowiednie. Dajcie dorosłym przerażające książki, które im się spodobają.
Proponuję, żeby dzieła takich autorów jak John Bellairs, Stephen King, Arthur Machen, Ramsey Campbell, M. R. James, Lisa Tuttle, Peter Straub, Daphne Du Maurier, Clive Baker i setek, setek innych zmieniły właścicieli -- książki nowe, stare, używane, książki ulubione lub nieznane. Dajcie komuś przerażającą książkę na Halloween. Sprawcie, że poczują na skórze dreszcze...

Dajcie komuś przerażającą książkę.

Jeśli nie wiecie, jakie książki są dostępne albo jaka książka byłaby odpowiednia dla osoby, której chcecie ją dać, porozmawiajcie ze sprzedawcami w księgarniach. Oni uwielbiają pomagać, przynajmniej większość z nich. (Reszta zwykle nie zostaje księgarzami na długo.) Porozmawiajcie z bibliotekarzami. (Ale nie planujcie rozdawać ich książek, chyba że zorganizują wyprzedaż biblioteczną.)

To tyle. Oto mój pomysł.

Przerażająca książka. Halloween.

Kto jest ze mną?

Neil

(A dla tych z was, którzy zaprotestują, że szczerze, nie trzeba mieć wymówki, żeby dawać sobie książki w prezencie i że robicie to cały czas i jest to dla was tak naturalne jak oddychanie -- cóż, to wspaniale i cieszę się. Pomyślcie o tym jako o okazji do podzielenia się książkami z ludźmi, którym normalnie byście ich nie dali, lub dostania książek, których inaczej moglibyście nigdy nie przeczytać.)

I z udziałem zawsze pomocnego Web Goblina, Dana Guya oraz byłego Web Elfa, Olgi Nunes, stworzyliśmy stronę All Hallows Read: http://www.allhallowsread.com/. (Nazwa pojawiła się na Twitterze.)

W tym roku wiele osób podchwyciło obciętą głowę.

Na przykład Tor.com zaproponował długą listę książek. A tutaj świetny artykuł na stronie Huffington Post i nie mniej świetny klip video.

Kilka miesięcy temu zadzwoniłem i opowiedziałem o tym wszystkim Elise Howard, która od dziesięciu lat jest moją redaktorką w Harper Children's. Pomysł udziału w przedsięwzięciu bardzo przypadł jej do gustu. Zaproponowała druk plakatu – nagrody w konkursie...

Artysto: Weź udział w konkursie na plakat All Hallow’s Read, a Twój projekt może zostać oficjalnym plakatem All Hallow’s Read w 2012 roku.

Twój orginalny projekt powinien promować All Hallow’s Read i zachęcać do udziału w przedsięwzięciu. Zwycięski plakat zostanie zamieszczony na stronie AllHallowsRead.com, a w 2012 zostanie wydrukowany w limitowanym nakładzie i rozesłany do księgarni biorących udział w programie (druk i dystrybucję sponsoruje HarperCollinsPublishers).

Pomyślałem, że pomysł z plakatem jest wspaniały i byłem zachwycony, że zechcieli wszystko zasponsorować i wtedy przyszła kolejna wiadomość od Elise. Tym razem na mieszkańców Nowego Jorku czeka coś jeszcze fajniejszego. We wtorek...

Cześć, Neil.

Wszyscy w Harper chcą wziąć udział w All Hallows Read i naszej wielkiej akcji książkowej 25.10. Poza zachęcaniem wszystkich do udziału w halloweenowym rozdawnictwie i dzielenia się wrażeniami i zdjęciami, postanowiliśmy zostawić w różnych miejscach Nowego Jorku sześćdziesiąt tytułów dla czytelników w różnym wieku. Szczęśliwi znalazcy mogą trafić na egzemplarze Księgi cmentarnej i Koraliny, Mrocznego Edenu Patricka Carmana, Possess Rachel McNeil, Strasznych Opowiadań Alvina Schwartza oraz Dobranoc wampirka Lisy Brown.

Będzie można pobrać ze strony naklejkę All Hallow's Read i kontynuować misję.

Przez cały dzień będziemy nagłaśniać akcję na Twitterze i Facebooku. Wypatruj ulubionych pracowników Harper 25.10 w dyskusjach oznaczonych #AllHallowsRead !

Elise

Poza podrzucaniem książek, przygotowali znakomicie przerażające propozycje książkowe (można je przeczytać na http://www.allhallowsread.com/book-recommendations/, a ja zrobiłem listę z pomocą około 1800 sugestii z Facebooka i została ona zamieszczona na stronie jako plik PDF.

Żeby zostawić gdzieś książkę dla przypadkowego znalazcy oczywiście wcale nie trzeba być wydawcą. Ze strony All Hallows Read można pobrać specjalną naklejkę do wydrukowania i włożenia do książki - żeby było wiadomo, że jest ona zostawiona do zabrania i przeczytania.

Akcja ma nawet swoje własne forum, gdzie można wymieniać się pomysłami, wskazówkami i sprytnymi pomysłami na wręczanie strasznych książek.

...

Czuję nadchodzący koniec dekady. Dziesięć lat temu byłem pisarzem "dorosłej" literatury, który zamierzał wydać książkę pt. Koralina, pierwszą książkę dla dzieci w dużym wydawnictwie. Miałem dwie redaktorki, Sarah Odedinę w brytyjskim Bloomsbury i Elise Howard w amerykańskim Harper Children's. Były to dwie najmądrzejsze redaktorki, jakie mogły się komukolwiek trafić. Czułem komfortowo i bezpiecznie, doradzały mi, ale nigdy nic nie kazały, wspierały moje pisarskie wysiłki i cierpliwie czekały, choć miały pełne prawo domagać się gotowej książki. Po jednej po każdej stronie Atlantyku.

A w ciągu kilku tygodni każda z nich rozpocznie swoje własne przedsięwzięcie. Sarah będzie wydawać książki dla dzieci w Wielkiej Brytanii pod szyldem Hot Key Books, a Elise stworzy dziecięcą serię wydawniczą dla Algonquin Books w Chapel Hill.

Chciałem je z tego miejsca pożegnać i za wszystko podziękować. Pisarze, którzy będą u nich wydawać będą mieli naprawdę wiele szczęścia, a mnie będzie ich brakowało.

...

Cześć Neil,

Za długie to na Twitter, a chciałam zapytać, czy wiesz o istnieniu projektu "Mark czyta" Marka Oshiro i o tym, że zajmuje się Amerykańskimi bogami (prawie skończył)?

Projekt wystartował jako żart, "Mark czyta Zmierzch", ale kiedy Mark zaczął w podobny sposób pisać bloga na temat Harry'ego Pottera odkrył, że seria mu się podoba i przestał się z niej naśmiewać. Teraz wybiera książki, które mogą mu się spodobać i które traktuje poważnie, nie bieżąco, rozdział po rozdziale recenzuje, zapisuje swoje reakcje i próbuje powstrzymać się od spoilerów. Blog ma dosłownie miliony wejść i setki tysięcy fanów.

Wiem, że nie mógłbyś wspominać o każdym, kto robi coś związanego z czytaniem którejś z Twoich książek i że pewnie już wszystko słyszałeś, ale prawdziwy powód, dla którego piszę pojawił się w dzisiejszym wpisie (rozdział 18)

"i na tym polega urok Amerykańskich bogów. Teoretycznie jest to powieść fantastyczna, ale rzadko to czuć. Sprawia raczej wrażenie, że to najlepsza z możliwych lekcja historii albo opowieść przy ognisku, szczera i płynąca prosto z serca, a może i przekazywana z pokolenia na pokolenie od wieków. Dodaje otuchy nawet, jeśli chwilami bywa niepokojąca i podczas czytania czułem, że podzielono się nią ze mną z szacunku dla mnie jako czytelnika i człowieka. Nieczęsto zdarza mi się takie poczucie przy czytaniu książek. Zupełnie jakby Gaiman był bliskim przyjacielem, który ufa ci na tyle, żeby przekazać tę opowieść, jesteś w porządku i może z pewnością powiedzieć, że na to zasługujesz."

Pomyślałam, że to miłe słowa i że powinieneś o tym wiedzieć.

http://www.markreads.net

jak zawsze najlepszego,

Natalie Fisher

Zajrzałem na stronę Mark Czyta i byłem pod wrażeniem. Jako pisarzowi, było mi przyjemnie zobaczyć, jak wiele uwagi czytelnik poświęca książce i poczytać jego reakcje. Również w komentarzach ujawnili się mądrzy ludzie. (Akcję można śledzić na http://markreads.net/reviews/category/american-gods/)

...

Dwie rzeczy na koniec: Lemony Snicket pisze o pieniądzach i cieście w Occupy Writers, a Elvis Costello śpiewa jedną z moich ulubionych piosenek ze swojego pierwszego albumu, My Aim Is True, ale zamiast aniołów są potwory, a zamiast buta - cyfra dwa.

Pewnie myślicie, że łatwo jest jeść banana i nic nie mówić

2011-10-11T12:51:00.000+02:00

Neil napisał w poniedziałek 10 października 2011 o 0:10

Być może pamiętacie ten klip. Asystentka Amandy, Superkate, nakręciła go na plaży w Brighton na początku września.

Otóż pojawił się sequel: nasze podziękowanie. Nakręciliśmy je kilka dni temu w centrum handlowym w Cambridge, MA, za kamerą stała Claudia Gonson. Dźwięk nie jest najlepszy, słychać echo.

["Cześć. Jestem Neil Gaiman, a to jest Amanda Palmer. Od Halloween do 9 listopada będziemy w trasie i chcielibyśmy podziękować ponad 3 000 osób, które wsparły nasz projekt na stronie Kickstarter. Dzięki Wam będziemy mogli zarejestrować każdy z występów. Powstanie nagranie audio do pobrania z sieci, płyta i wiele innych wspaniałości – a wszystko dzięki Wam. Jestem podekscytowany, nie sposób nawet wyrazić jak bardzo. Amanda, jak widzicie... też. Powiedz, jak się cieszysz. Dziękuję. Dziękuję w imieniu swoim i Amandy..."]

...

Na stronie http://superpunch.blogspot.com/2011/10/art-inspired-by-neil-gaimans-american.html można znaleźć niezwykły zbiór grafiki inspirowanej Amerykańskimi Bogami. Rozmaite style, rozmaite rodzaje. Poniżej coś, co ogromnie mi się spodobało: Zorie oraz Cień i Czernobog grający w warcaby.

...a to niesamowity klip do piosenki "Have you Seen my Sister Evelyn?" Evelyn Evelyn:

Miałem dodać, że kiedyś napisałem na blogu coś miłego o tej piosence i w odpowiedzi dostałem od Amandy Palmer e-mail z podziękowaniami, który przerodził się w bardziej obszerną korespondencję, która doprowadziła do mojego współudziału w pisaniu książki "Kto zabił Amandę Palmer?", a nieco ponad rok później – do naszego związku, ale zajrzałem do archiwum i okazało się, że te miłe słowa dotyczyły piosenki "Elephant Elephant". Co dowodzi, iż pamięć jest zawodna.

Ale to i tak niezwykle piękny teledysk.

...

Czy chcielibyście zjeść ze mną lunch w LA podczas naszej trasy? A może wolelibyście lunch w towarzystwie Franka Millera i jego redaktora Boba Schrecka? A może chcielibyście, żeby były szef DC Comics Paul Levitz, przejrzał Wasze portfolio i poradził, jak wystartować w świecie komiksu? Albo żeby Frank Quietly narysował dla Was pocztówkę? (Franka będzie ładniejsza.) To wszystko, a nawet więcej, jest możliwe. Szczegóły i lista możliwości na http://cbldf.org/homepage/be-counted/, gdzie znajdziecie licytację Comic Book Legal Defense Fund w stylu NPR. Dotacje są znaczne, ale w rozliczeniu są traktowane jak te na cele charytatywne, więc można je odpisać od podatku. A jeśli nie chcecie (lub nie możecie sobie pozwolić na taki wydatek), możecie nadal – a wręcz powinniście – wykupić członkostwo w CBLDF na http://cbldf.org/contribute/membership/. Roczna składka od $25, i otrzymacie za to kartę członkowską z Green Lantern. Ale bez pierścienia mocy.

Zwyczajny dzień z jesiennymi liśćmi

2011-10-10T15:59:00.000+02:00

Neil napisał w niedzielę 9 października 2011 o 11:53

Po dziesięciu dniach pracy ze Stephinem Merrittem , reżyserem Stevenem Bogartem i grupą młodych, entuzjastycznych aktorów nad spektaklem w stylu Grand Guignol, jestem w domu.

Oto jak wielki entuzjazm posiadali: w czasie dziesięciominutowej przerwy podczas całego dnia ciężkiej pracy zapytałem, czy ktoś z nich zechciałby zagrać zombie lub pomordować się nawzajem w tle mojego wystąpienia na temat All Hallow's Read. Nikt nie miał nic przeciwko i z entuzjazmem nawzajem się mordowali.

Właśnie. Jestem w domu razem z Maddy, która straciła głos. To przeurocze. Ona tylko szepcze, a ja robię jej wodę z miodem i cytryną. Teraz słucham jej gry na skrzypcach. Jest doskonałe jesienne popołudnie - słoneczne i ciepłe, liście wyglądają przepięknie i październik zdecydowanie w fotelu.

Mnóstwo się dzieje. Cat Mihos wyprzedaje na ebayu dużo rzadkich rzeczy dla Trevora Valle – przyjaciela, fana i osoby, dzięki której mam stronę Neilgaiman.com. Trevor ma w tej chwili naprawdę ogromne problemy zdrowotne. Kitty i Trevor wyjaśniają, o co chodzi na http://kittysneverwear.blogspot.com/2011/09/trevor-treasure-chestopening-soon.html, a na http://kittysneverwear.blogspot.com/2011/10/trevor-chest-up-in-full-effect-yall.html opisują ciekawostki i rzadkie przedmioty.
Link do samej aukcji to http://www.ebay.com/sch/kitty9thlife/m.html?_trksid=p4340.l2562.

Sporo fajnych, unikalnych rzeczy, w tym trzy strony rysunków Marka Hempela z Pań Łaskawych w Sandmanie.

Kitty odkryła również, że jeszcze w 2000 roku Trevor przyniósł z CBLDF pudło oryginalnych plakatów Craiga Thompsona reklamujących trasę The Last Angel [Ostatni Anioł]. Te ze strony CBLDF już dawno się sprzedały i nie można ich już nigdzie kupić. Kitty odkupiła je od Trevora i wkrótce umieści na stronie Neverwear. (Na stronie głównej jest zdjęcie Trevora trzymającego jeden z tych plakatów, choć na razie jeszcze nie można ich zamówić.)

Znalazłem zdjęcie plakatu w sieci. Oto jak wyglądają, są nadrukowane metodą sitodruku na grubym papierze i trzeba było je podpisywać specjalnym flamastrem.

...

Brytyjskie Stowarzyszenie Pisarzy chce zwrócić uwagę na cięcia nakładów BBC na opowiadania.

Oto co napisałem na ten temat na blogu Guardiana:

Kocham opowiadania. Wychowałem się na nich, a opowiadania, które zrobiły na mnie wtedy wrażenie, stały się częścią mojego DNA. Zwyczajny dzień z fistaszkami i Loteria Shirley Jackson. Sredni Vashtar Sakiego. Małpia łapka W.W. Jacobsa. Ogrodnik Kiplinga. Jest ich całe mnóstwo i kocham je wszystkie.

Ta miłość nie jest zbyt mądra w przypadku pracującego pisarza. Powinno się pisać powieści. Opowiadania sprzedaje się za cenę porządnej kolacji i to jeśli ma się szczęście (a czasopisma i antologie, które niegdyś je skupowały, same zaczynają wymierać albo już zupełnie zniknęły.) Kiedy zostaną przedrukowane, opłata nie wystarczy nawet na taksówkę, żeby na jakąkolwiek kolację pojechać. Jestem szczęściarzem i zbiory moich opowiadań sprzedają się całkiem nieźle, jak na zbiory, ale to i tak tylko ułamek tego, co zarabiają moje powieści.

A opowiadania to najlepszy sposób, by młodzi pisarze wypracowali swój warsztat, odkryli swój głos, wypróbowali rozmaite techniki, uczyli się. Są też znakomite dla piszących od dawna – kiedy przychodzi do głowy pomysł za mały, by zrobić z niego powieść albo trzeba powiedzieć w prosty i elegancki sposób jedną rzecz. Ludzie lubią czytać opowiadania. I lubią ich słuchać.

Od lat BBC Radio 4 wspierało autorów opowiadań. Emitowanie dziesięciominutowych opowiadań, czytanych przez profesjonalnych lektorów, dawało zarówno młodym, jak i starszym pisarzom szansę na godziwy zarobek. Wyznanie: Sam napisałem dla nich kilka lat temu opowiadanie pt. Jerusalem, a za młodu słuchałem opowiadań w Radio 4 i marzyłem, że kiedyś będzie można usłyszeć w nim jedno z moich.

Obecnie zainteresowanie stacji opowiadaniami gaśnie. Aby zwrócić na to uwagę, organizujemy wraz ze Stowarzyszeniem Pisarzy Tweetathon – przez najbliższe pięć tygodni co środę pisarz zamieści pierwsze zdanie opowiadania, a użytkownicy będą dodawali cztery następne, tak aby powstało opowiadanie liczące 670 słów. Być może powstanie w ten sposób wspaniałe opowiadanie, być może nie. Wspólnymi siłami można raczej zgromadzić informacje i komentarze, rzadziej tworzyć sztukę na wysokim poziomie.

Ja mam tylko nadzieję, że przypomni to wszystkim, jak wiele przyjemności czerpiemy z czytania i słuchania opowiadań. I jak wiele możemy się nauczyć pisząc je. Jeśli uda nam się przy okazji stworzyć kolejną Małpią łapkę, będzie to tylko bonus.

W środę o 11 i 18 czasu brytyjskiego Stowarzyszenie Pisarzy zamieści na swoim Twitterze, @Soc_of_Authors, pierwsze zdanie, które ja napisałem. Chcą, żebyście dokończyli opowiadanie. Będą to dwa różne zdania i opowiadania. (Nie wiem nawet, które ze zdań zamieszczą – dałem im kilka do wyboru.)

http://www.societyofauthors.org/soa-news/society-authors-launch-short-story-tweet-thon-soatale

...

Mojego wystąpienia na temat przygód w programie This American Life można będzie posłuchać od jutra na http://www.thisamericanlife.org/radio-archives/episode/448/adventure albo od piątku w rozmaitych rozgłośniach na terenie USA... tzn. od tego piątku przedwczoraj.

...

Ostatnio zajmowałem się korektą Małej złotej książeczki potworności. Została sprawdzona i oddana do druku. Ponieważ wpłynęło znacznie więcej zamówień, niż planowano, a ja podpisałem tylko tyle stron, ile miała obejmować limitowana edycja, wydawcy Tom i Elizabeth Monteleone zapytali, czy zgodzę się na dodruk większej ilości, by zadowolić wszystkich chętnych...

Zgodziłem się.

Oznacza to, że NADAL możecie zamawiać Małą złotą książeczkę potworności w wersji bez autografu. Jest to zbiór opowiadań, esejów, wierszy, recenzji, wystąpień i wstępów, które napisałem. W sumie ok. 25 tysięcy słów, a na okładce Gahana Wilsona atakują mnie paskudy.

Szczegóły składania zamówień na http://www.borderlandspress.com/littlegold.html. Zgadza się, wysyłka za granicę jest dwa lub cztery razy droższa, niż sama książka. Straszne. Przykro mi.

Jeśli macie ochotę, zamawiajcie szybko. Książka już jest w druku, a gdy nakład się rozejdzie, dodruku nie będzie.

...

I na koniec: wygląda na to, że w USA Barnes and Noble zdejmują z półek setkę powieści graficznych wydanych przez DC Comics (dosłownie: ściągają z półek i na cztery miesiące wysyłają do magazynu) w odpowiedzi na umowę DC z Amazonem, na mocy której komiksy te będą dostępne w wersji elektronicznej wyłącznie na Kindle Fire.

Wspomniałem o tym na Twitterze i zalały mnie zadziwiająco wrogie wiadomości. Oto jedna z grzeczniejszych:

Nie sądziłem, że będę musiał napisać ci o tym osobiście, ale bardzo moje dzieci i kilkoro spośród moich przyjaciół bardzo się na tobie zawiodło. Nie wierzyłem, że byłbyś w stanie sprawić taki zawód fanom Sandmana i pozwolić DC/Warner Bros na wypuszczenie swoich książek tylko w wersji na Kindle, a nie na wszystkie czytniki e-booków. Bardzo ucieszyła mnie wieść, że pojawi się e-book Sandmana, ale mało mi serce nie pękło, kiedy okazało się, to nie dla *mnie* i moich dzieci.

Dzięki.

A ja się zastanawiam, skąd bierze się przekonanie, że ja, Alan Moore, czy Frank Miller mamy cokolwiek do powiedzenia w sprawie decyzji marketingowych podejmowanych przez DC Comics. Czy ludzie uważają, że ktoś z DC dzwoni do nas i prosi o pozwolenie przed podpisaniem takiej umowy, albo że mamy moc, aby ich powstrzymać? O umowie na wyłączność usłyszałem dopiero, gdy pracownicy Barnes and Noble dostali polecenie zdjęcia powieści graficznych z półek w księgarniach.

Myślę, że motywy ich postępowania są oczywiste. Chcą dać innym wydawnictwom do zrozumienia, że nie będą tolerować umów na wyłączność z Amazonem. Ale po upadłości Borders, Barnes and Noble znalazł się na uprzywilejowanej pozycji na amerykańskim rynku jako jedyna wielka sieć tradycyjnych księgarni i łatwo będzie tę pozycję nadużywać. Mam nadzieję, że to tylko taktyka prowadzenia negocjacji, bo w innym wypadku poszkodowani będą klienci, cyfrowi i zwyczajni. (Pomogło to również rozreklamować premierę Fire oraz dostępność komiksów DC dla tego urządzenia i fakt, że nie będzie ich można dostać w Barnes and Noble, co musiało uczynić Amazon tamtego ranka najszczęśliwszą firmą pod słońcem.)

W Barnes and Noble można kupić przepiękne, oprawione w skórę wydanie Amerykańskich bogów i Chłopaków Anansiego. Nie chciałbym, aby Amazon potraktował to jako pretekst do usunięcia tych książek z oferty na Kindle.

Dobra strona jest taka, że mniejsze, niezależne księgarnie (na http://comicshoplocator.com/ szukajcie najbliższych) sprzedadzą więcej komiksów z listy tych 100.

Jeśli pojawią się jeszcze jakieś wieści w tej sprawie, zamieszczę je tutaj. A póki co, czekam i przypominam sobie, ile wysiłku kosztowało wprowadzenie tych książek do księgarni i jak smutno będzie, gdy ich tam zabraknie. Pamiętam też, że nie jest to wina pracowników, którym kazano je pozdejmować (i którzy muszą wyjaśnić klientom, dlaczego nie ma ich już w księgarniach, choć można je nadal zamówić ze strony internetowej Barnes and Noble).

...

Dobra. Do roboty.

Ostatnio eksperymentowałem z Tumblrem. Niezła zabawa http://neil-gaiman.tumblr.com/

OSTRZEŻENIE: NIEBEZPIECZNE DO OGLĄDANIA W PRACY, JEŚLI NIE PRACUJESZ W MUZEUM I NIE MASZ WYŁĄCZONYCH KAMER

2011-10-08T01:11:00.003+02:00

Neil napisał w środę, 5 października 2011r. o 9:28

Witaj, świecie.

Jestem w Bostonie, właściwie w Cambridge, i pracuję z reżyserem Stevenem Bogartem, wspaniałą grupą młodych aktorów i Stephenem Merrittem, tworząc teatralną rzecz o Grand Guignol, paryskim teatrze horroru z początku dwudziestego wieku. Jesteśmy w piwnicach kościoła i obawiam się trochę, że wrzaski z bólu, krzyki ze strachu oraz odgłosy cierpienia torturowanych ludzi mogą wydostawać się na ulicę, ale nawet jeśli tak jest, nikt nie zdaje się przejmować.

Jessica Fox, filmowiec, nagrywa cały proces. Parę dni temu wybraliśmy się na pobliski cmentarz i nagraliśmy promocyjne video na All Hallow's Read. (Co to? Dowiedzcie się na http://www.allhallowsread.com/). Uwielbiam aktorów. To ludzie, którzy radośnie poświęcą 10 minut ze swojej przerwy, by pozabijać się na cmentarzu w tle czyjegoś video.

Wczoraj rano Amanda i ja zostaliśmy zaproszeni na wystawę DEGAS I AKT w Muzeum Sztuk Pięknych. Amanda opracowała audioprzewodnik po wystawie, który można ściągnąć na iPhone'a w trakcie chodzenia po wystawie. Zrobiła to, ponieważ a) ma piękny głos, kiedy mówi i b) potrafi mówić ze zdecydowaniem o nagości. Zostaliśmy prywatnie oprowadzeni. Amanda przyniosła kredę i papier, ponieważ miała pomysł.

"Pomyślałam, że mogę zdjąć ubranie przed aktami Degasa, a Neil mógłby mnie narysować" - powiedziała ludziom z Muzeum na początku naszej wycieczki.

Przedyskutowali to i zdecydowali, że możemy to zrobić pod warunkiem, że kamery będą wyłączone. Później odkryli, że nie są w stanie wyłączyć kamer, więc człowiek na podnośniku nałożył filiżanki do kawy na soczewki w pomieszczeniu. Wtedy przez 10 minut szkicowałem kredą nagą Amandę. Później wsiadłem w taksówkę i wybrałem się do radia WBUR Boston, by nagrać kawałek dla THIS AMERICAN LIFE o Przygodach i o tym, że ich nie mam.

Ira Glass był po drugiej stronie. Przedstawił się. "Jak ci minął dzień?" - zapytał. Opowiedziałem mu. "Kłamiesz?" - zapytał rozsądnie, a ja odpowiedziałem, że nie, nie kłamię.

Audycja THIS AMERICAN LIFE zostanie nadana w ten weekend. Tematem są PRZYGODY.

Więcej w kolejnym poście...

Głównie całkiem wielgachne Q&A o Doctorze Who

2011-10-07T23:26:00.007+02:00

Neil napisał w czwartek 9 czerwca 2011r. o 17:19

Wciąż jestem w bardzo pustym domu wynajętym od znajomych i ciężko pracuję nad napisaniem wszystkiego, co muszę napisać przed wyruszeniem w trasę. Szkoda, że nie mam żadnego towarzystwa. Kiedyś lepiej mi wychodziło bycie samemu – teraz usycham z tęsknoty za moją żoną, moimi dziećmi, nawet za moim psem. Ale pracuję, przez większość czasu w skupieniu, a to dobra rzecz.

Wyruszam w trasę z okazji opublikowania w Stanach autorskiej wersji Amerykańskich bogów. To jubileuszowa edycja w dziesięciolecie wydania. Zostanie opublikowana 21 czerwca, dziesięć lat po pojawieniu się pierwszej wersji, od której jest dłuższa o około 20 000 słów. Zawiera również kilka esejów. Jeśli kupicie e-booka, znajdziecie w nim także siedemnastominutowy wywiad ze mną, a również kawałki nadchodzącego audiobooka z pełną obsadą.

To zdjęcie, które wykorzystujemy do trasy. Zostało zrobione przez fotografa Allana Amato, który sprawił (bo jest bardzo sprytny i to umie), że wygląda jak stary dagerotyp.

To okładka edycji z okazji dziesiątej rocznicy wydania. (Z twardą okładką. Wspominałem już, że ma twardą okładkę?)

To link do Amazon, gdzie możecie zamówić egzemplarz w przedsprzedaży.

Ale lepiej wejdźcie na Indiebound na http://www.indiebound.org/book/9780062059888 i sprawdźcie, czy jakaś niezależna księgarnia obok was przypadkiem jej nie sprzedaje, lub kupcie ją online w niezależnej księgarni.

Większość, jeśli nie wszystkie księgarnie sponsorujące wydarzenia w trakcie trasy będą miały w sprzedaży podpisane egzemplarze tej edycji Amerykańskich bogów po zakończeniu spotkania (będę podpisywać piętrzące się stosy książek dla każdego przystanku po drodze) i większość z nich zachęca was do zamówienia u nich podpisanych kopii już teraz – sprawdźcie na stronach. Jeśli chcecie podpisany egzemplarz, skontaktujcie się z nimi. (Lista sklepów i księgarni, a także linki do stron znajdują się w tej notce: http://neilgaiman-pl.blogspot.com/2011/07/daty-trasy-znikajacego-pisarza.html)

...lub kupcie kopię od Grega Kettera na http://www.dreamhavenbooks.com/ w Minneapolis, ponieważ po zakończeniu trasy z pewnością skończę w Dreamhaven, torując sobie drogę przez wszystkie rzeczy do podpisania, które dla mnie ma.

...

Tak więc wiele pytań o Doctora Who.

Na szczęście, wiele z nich to te same pytania powtarzające się wciąż i wciąż. Mimo to, jest ich zbyt wiele, bym mógł na wszystkie odpowiedzieć... Ale zobaczymy, ile uda mi się zrobić przez następne dwie godziny.

Pojawią się Spoilery, więc przestańcie czytać teraz, jeśli nie chcecie ich poznać.

Drogi Neilu,

jak bardzo musiałeś się przygotowywać (o ile w ogóle), by być pewnym, że właściwie nawiązujesz do mitologii klasycznych serii Doctora Who? Przy wszystkich odniesieniach do wcześniejszych miejsc i koncepcji przewijających się przez Żonę Doktora, wydaje się, że całkiem dużo. I jak wiele zabawy sprawiało pamiętanie oraz umieszczanie tego wszystkiego w Twoim scenariuszu? Czy w ogóle oglądałeś ponownie stare odcinki, nawet ze względów sentymentalnych?

Nie za dużo. Na szczęście miałem Stevena Manfreda, który mógł odpowiedzieć na moje pytania, ponieważ zna wszystkie odpowiedzi, ale kiedy Maddy i ja zaczęliśmy razem oglądać Doctora Who w 2005r., kupiłem całe mnóstwo płyt DVD, by znów przeżyć to, co lubiłem, by pokazać to mojej córce, oraz by mieć trochę Doctora Who do oglądania w trakcie tych długich miesięcy, kiedy nie ma żadnych nowych odcinków. Pokazanie jej (na przykład) An Unearthly Child, The Three Doctors, The Five Doctors i City of Death sprawiło nam obojgu wielką przyjemność. A mi znów udało się je wszystkie zobaczyć i sobie przypomnieć.

Jednak większość szczegółów i mitologii po prostu tkwiło w zakamarkach mojego umysłu, czekając, aż je ktoś wyciągnie. Lubię mitologie i wiedziałem, czym jest Dalek, z jakiej planety pochodzi lub skrótem od czego jest TARDIS, kiedy miałem pięć lat, jeszcze zanim dowiedziałem się, kim był Thor lub Anubis.

Było też mnóstwo materiału, którego nie użyliśmy w ostatecznej wersji, rzeczy, które odnosiły się aż do pierwszego Doktora oraz do książki Doctor Who and the Daleks Davida Whitakera. (zależało mi na wspomnieniu Rtęciowego Ogniwa, ponieważ było ono pierwszą częścią TARDIS, której nazwę poznałem, razem z maszyną do robienia jedzenia, które wyglądało jak batoniki Mars, ale smakowało jak jajecznica z bekonem. Niestety ani jedno, ani drugie nie trafiło do odcinka.)

Przy okazji, niedawno napisałem wstęp do ponownego wydania tej książki (pojawi się w sierpniu), z której dowiedziałem się o obu tych rzeczach:

Czy kawałek dialogu między Doktorem a TARDIS o tym, że nie zabiera go tam, gdzie by chciał, jest nawiązaniem do cytatu z Długiego mrocznego podwieczorka dusz Douglasa Adamsa?

Niezamierzonym. W scenariuszu znajdowało się parę odniesień do dzieł Douglasa (z których najbardziej oczywistym było "wysypisko na końcu wszechświata"), ale to akurat było coś, o myślałem odkąd byłem dzieckiem. TARDIS nigdy nie zabiera Doktora w nudne miejsca, gdzie nic nigdy się nie stało lub nie stanie: zawsze wyrzuca go gdzieś we właściwym miejscu lub we właściwym czasie, by coś się wydarzyło. A biorąc pod uwagę, że przeważnie on tego nie robi celowo, to znaczy, że ona musi.

Cześć Neil,

czy kiedyś zostanie wydana wersja Twojego scenariusza zawierająca wszystkie kawałki, które, z różnych powodów, nie znalazły się w odcinku?

Z góry dzięki,

Paul

Nie sądzę, żeby to było zbyt praktycznie, głównie ponieważ jedne sceny zastąpiły drugie. Tak więc scena, w której polecieli zobaczyć Beatlesów została zastąpiona przez Planetę Bogów Deszczu, która została zastąpione sceną "Dostałem wiadomość!".

Ale jeśli zdecyduję się na nowelizację, zobaczę, jak wiele z tych rzeczy uda mi się umieścić. (Co też będzie ciężkie, ponieważ w paru pierwszych szkicach na końcu pierwszego sezonu z Mattem Smithem występowała tylko Amy, a w całej reszcie na początku drugiego sezonu z Mattem Smithem występowała Amy z Rorym...)

Cześć Neil,

Tak tylko dla formalności, Twój odcinek był niezły. W sensie, naprawdę cholernie świetny. W sensie, oj no wiesz. Fajny. Tak żebyś wiedział.

A teraz moje pytanie. Czy istnieje coś w stylu "rady", która przegląda Twój pierwszy pomysł na scenariusz, a potem śledzi Twoją pracę, kiedy go piszesz? Doctor Who to ogromna opowieść i to oczywiste, że tolerancja na sprzeczności jest dosyć wysoka, ale wydaje mi się, że wciąż trzeba się dopasować, no i kontynuować akcję sezonu. Zawsze wyobrażałem sobie, że istnieje sześcioro naprawdę starych ludzi o niezdeterminowanej płci siedzących w średniowiecznym domu pełnym dziwnych ustrojstw, którzy piją herbatę, jedzą żelki i spędzają całe dnie pisząc listy na starych maszynach do pisania, ale mogę się zgodzić na paru profesjonalnych starszych doradców albo coś.

Pozdrowienia,

Anders Sjölander

Nie. Jest Steven Moffat. Zasięgałem jego opinii, kiedy miałem pytania, a on odpowiadał szybko i rozsądnie, a jego pierwsza wiadomość do mnie brzmiała "Chcę wiedzieć, w jakim kierunku zmierzasz, a nie Cię ograniczać" i tego się trzymał. Był Piers Wenger, producent wykonawczy, oraz Beth Willis, także Producent Wykonawczy – oni też zwykle mieli drobne, ale istotne uwagi. Beth świetnie udaje się być osobą nieznającą się na SF, której trzeba wyjaśniać rzeczy, które myślałem, że każdy rozumie. Był Brian Minchin i Lindsey Alford (który zastępował Briana, gdy ten zajmował się Sarą Jane), którzy byli Scenariuszowymi Szefami, którzy zbierali notatki wszystkich – Stevena, Piersa, Beth i swoje, a później przychodzili do mnie z listą sugestii co do scenariusza lub też ze smutnymi, mądrymi słowami o ty, co ile by kosztowało.

Szkic po szkicu, próbowaliśmy znaleźć sposoby, by mówić szybciej, działać sprawniej, opowiedzieć historię w ciągu 42 minut.

Niech pomyślę o jakimś przykładzie.

Okej. Korsarz. Pierwszy raz, gdy zacząłem o nim pisać, jeszcze nawet nie w pierwszym szkicu, chciałem upewnić się, że Steven Moffat zgodzi się na to, co chciałem zrobić, więc wysłałem mu e-mail z tym fragmentem:

Doktor: Nazywał się Korsarz. Nie miał imienia. Po prostu Korsarz. I... i kiedyś wyruszał na wyprawy, badając granice Czasu i Przestrzeni.

Amy: Co się z nim stało?

Doktor: Pewnego razu nie wrócił. Cóż, taki jest kłopot z badaniem Czasu i Przestrzeni. Nigdy nie wiesz, czy ktoś nie wrócił, czy po prostu jeszcze nie wrócił. Założę się, że wciąż są osoby, które czekają na mnie...

(Zauważa wyraz twarzy Amy. Właśnie powiedział niewłaściwą rzecz... Próbuje wrócić do tematu.)

Ja – ja go spotkałem. Na ramieniu miał tatuaż w kształcie węża, uroborosa. Po każdej regeneracji robił sobie ten tatuaż. Pewnego razu z nim rozmawiałem.
Amy: Tak?

Doktor: Powiedziałem, żeby zabrał mnie ze sobą. Mógłbym z nim odlecieć. Być jego asystentem.

Amy: Więc tak zacząłeś? Podróżując z nim?

Doktor: Co? O, nie. Wyśmiał mnie. Miałem dwanaście lat. Nie mogę go winić. To było... eony temu.

Na co Steven odpowiedział:

Podoba mi się tatuaż i odgrzebanie wykorzystanie postaci – ale czy moglibyśmy sprawić, by Korsarz nie wydawał się tak bardzo osobą, na której wzorował się Doktor? To odpowiada na zbyt wiele pytań, które powinny być zostawione bez odpowiedzi. To Doktor, robi to, co robi z powodów zbyt licznych i strasznych, by o nich opowiadać.

Czemu, ujętymu w taki sposób, absolutnie nie można było się sprzeciwiać. Tak więc kiedy powstała pierwsza-wersja-z-Rorym, scena wyglądała tak:

DOKTOR

... kiedy musieliśmy przesłać wiadomość do Wysokiej Rady, zwijaliśmy swoje myśli w – pewnie dlatego przyleciało do mnie. Nie miało gdzie indziej iść. Juhu – gdzieś tam jest żywy Władca Czasu, drużyno. Jeden z tych dobrych. I ma kłopoty.

Tardisem szarpie WSTRZĄS, teraz wydaje dźwięki jakby kosmiczne silniki NAPIERAŁY na coś – dźwięk urywa się... Silnik Tardis wydaje naprawdę niedobry dźwięk. Amy wyciera włosy ręcznikiem.

RORY
Brzmi jakby jechał pod górę przy złym biegu...

DOKTOR

To mniej więcej robi. Jesteśmy teraz na krańcu wszechświata, więc tak jakby naginamy tu parę praw... Praw takich jak Ochrona Rzeczywistości i... (do Tardis) No dalej, piękna.

AMY

Wydawało mi się, że powiedziałeś, że nie ma żadnych innych Władców Czasu. To zaczęło migać. Powinnam nacisnąć?

DOKTOR

Nie najlepszy pomysł. Cząsteczki mogą się... odcząsteczkować. Władcy Czasu zniknęli z tego wszechświata. Dlatego właśnie go opuszczamy.

AMY

Ten Władca Czasu. Jaki on jest? A może to Władczyni Czasu?

Doktor cały czas odchodzi od panelu sterującego, by z nią rozmawiać, po czym wraca, by coś przestawić.

DOKTOR

Nazywa się Korsarz. Świetny koleś. Ma serca we właściwych miejscach. Wysoka Rada Władców Czasu też nie mogła go znieść...
(do Tardis)
Uda ci się! Naprzód!
RORY

Co się z nim stało?

DOKTOR

Wyleciał w TARDIS, nigdy nie wrócił. Kłopot związany wyłącznie z badaniem Przestrzeni. Nigdy nie wiesz, czy ktoś nigdy nie wrócił, czy też jeszcze nie wrócił.

DOKTOR (dalej)

Uroczy człowiek. A czasami, urocza kobieta. Miał tatuaż na ramieniu. Węża, który zjada własny ogon. Miał go w każdym wcieleniu. Mówił, że nie czuł się sobą bez tatuażu. Zupełnie i totalnie utknęliśmy. Potrzeba większego ciągu.

Co pewnie było połową pierwszej wersji, którą napisałem z Amy, a i tak ostatecznie musiałem przekazać tę informację w ułamku chwili...

Cześć Neil,

Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie uderzyły, było to, jak dobrze udało Ci się napisać Jedenastego Doktora (w odróżnieniu od Dziesiątego). To moje pytanie:

Na ile obraz Doktora różnił się w pierwotnej wersji? Czy były jakieś kwestie, które powiedziałby Dziesiąty Doktor, lecz które usunąłeś lub zmieniłeś, by bardziej trzymać się kreacji Jedenastego Doktora w wykonaniu Matta Smitha?

Dzięki,

Ben

Dobre pytanie. Myślę, że zupełnie pierwszy szkic był tak jakby dla neutralnego doktora, który prawdopodobnie brzmiał bardziej jak David Tennant niż ktoś inny, ponieważ do niego się przyzwyczaiłem (patrz dialog powyżej) – ale przecież Matt jeszcze nie otrzymał roli, kiedy nad nim pracowałem. Tak więc napisałem najlepiej jak mogłem odcinek dla "Doktora", ale próbowałem nie pisać go dla nikogo konkretnego. Kiedy byłem na etapie drugich przeróbek, dopisując Rory'ego, widziałem już serię z Mattem, Karen in Arthurem. Wiedziałem, jak brzmią. Nietrudno więc było sobie ich wyobrazić, kiedy pisałem i poprawiałem. Niektóre kwestie Doktora trochę się zmieniły – dopisałem wtedy na przykład rzecz z "łóżka piętrowe są cool" – ale nie tak bardzo, jak można by sobie wyobrażać. Duża część dialogów, które widzieliście na ekranach, była tam od pierwszej wersji scenariusza.

W ramach eksperymentu próbowałem wyobrazić sobie kwestie dialogowe Doktora wymawiane przez Patricka Troughtona, Jona Pertwee, Toma Bakera, Colina Bakera lub Christophera Ecclestona (i resztę) i byłam najbardziej zadowolony, gdy udało mi się napisać kwestię, którą każdy z nich mógłby odegrać – każdy na własny sposób. "Strzeż się, zabiłem ich wszystkich" na przykład.

Przez wszystkie lata emisji Doctora Who, jaki według Ciebie był najważniejszy morał/przekaz oferowany światu przez program?

Zawsze da się wymyślić sposób, by wybrnąć z kłopotów.

Skąd wzięła się Idris i dlaczego nosiła wiktoriańską suknię balową?

Przeszła przez Pęknięcie. I była na wiktoriańskim przyjęciu.

Istnieje możliwość, że kiedyś jakiś twórca napisze inną historię, w której Idris powróci, odegrana przez Suranne Jones albo przez kogoś innego.

Jak byś się czuł, gdybyś dowiedział się, że na pewno się to stanie?

Jak byś się czuł, gdybyś dowiedział się, że to się nigdy nie stanie?

Jeśli tak się wydarzy, że Suranne (albo ktoś inny) kiedyś powróci jako Idris/Piękna (a nie jest to zbyt prawdopodobne, chociaż nic nie jest niemożliwe) mam nadzieję, że będzie to zrobione w sposób, który mnie zaskoczy i sprawi, że poczuję się dumny.

Drogi Panie Gaiman,

dziękuję Panu za zaoferowanie, że odpowie Pan na pytania dotyczące Pańskiego odcinka Doctora Who.

Nie zrozumiałem jednej rzeczy: dlaczego nagle tak łatwe stało się opuszczanie i powracanie do wszechświata? I jeśli to było takie proste, dlaczego nie dało się wejść do innego? Po co właściwie całe to płakanie za Rose, jeśli właściwie wystarczyłoby pozbyć się basenu, by znów ją zobaczyć?

Jestem przekonany, że coś przeoczyłem lub źle zrozumiałem i z niecierpliwością czekam na Pańskie wyjaśnienie.

Z podziękowaniami,

Wibkie

Nie było łatwo dostać się lub – i to szczególnie – wydostać z przyległego wszechświata. Trzeba było spalić pokoje TARDIS, by osiągnąć ciąg, który pozwolił im dostać się i wydostać. Ale się udało.

Jednak jest różnica między malutkim wszechświatkiem przyległym do naszego a całą-nową-rzeczywistością-w-równoległym-wszechświecie. Pierwszy wciąż jest związany z naszym wszechświatem, a pomiędzy nimi znajduje się pęknięcie, drugi jest całkowicie innym porządkiem stworzonych rzeczy.

Oczywiście tak naprawdę jest zupełnie inaczej, ale mam nadzieję, że to ułatwi Ci zrozumienie.

Korsarz jest intrygujący. Naprawdę, szczerze, absolutnie intrygujący, wraz z tym swoim imieniem, tatuażem i wszystkim. Zastanawiałem się, czy Ty/ludzie zajmujący się Doktorem mieli jakieś pomysły na to, kim był – dawne czyny! czego dokonał! czego /ona/ dokonała! – albo inne takie? Bo inaczej pewnie skończę pisząc fanfiki. Bogowie, ratujcie.

Jeśli kiedyś zdecyduję się na nowelizację, z chęcią napiszę parę scen z retrospekcjami dotyczącymi Korsarza. Podejrzewam, że jego Tardis wyglądał jak mały jednomasztowiec, kiedy tylko mógł. A on często się śmiał.

W początkowych szkicach należał do Wszechświatowego Zespołu Ankietowego Władców Czasu ("Ankiety we Wszechświecie?" "To spore miejsce. Ktoś musi mieć na nie oko".).

Drogi Neilu,

W jakim stopniu Twój odcinek Doctora Who był oparty na bogatej tradycji Doctora Who poza tym, co pojawiało się w telewizji – słuchowiskach, powieściach?

Z podziękowaniami,

Jon

Oprócz książki Davida Whitakera, w ogóle*. Kiedyś uwielbiałem książki z serii Dalek World i lubiłem Roczniki Dra Who, ale one bardzo odbiegały od ciągłości serialu i wiedziałem to jeszcze jako chłopiec. Przeczytałem książkę z Telos napisaną przez Paula McAuleya, do której napisałem wstęp (większość znajduje się na http://neilgaiman-pl.blogspot.com/2007/05/natura-infekcji.html), ale Big Finish Audio, Nowe Przygody etc to rzeczy, o których istnieniu wiedziałem, ale w które nigdy się nie zagłębiałem.

*Edycja, żeby dodać: jeszcze The Making of Doctor Who od Piccolo Books, napisana przez Hulke'a i Dicksa. Kupiłem swój egzemplarz w 1972r. i na pewno przeczytałem go ze sto razy przed moimi trzynastymi urodzinami.

Cześć, prosiłeś o pytania związane z Doctorem Who, więc: słyszałem, że Twój odcinek miał być częścią sezonu piątego, ale został przesunięty do szóstego. Czy potrzebne były jakieś duże zmiany, żeby pasował do szóstej serii? A także, raczej bezczelne pytanie, bo jestem pewien, że dostajesz podobne cały czas: co mógłbyś doradzić ośmioletniemu chłopcu, który uwielbia pisać?

Nie było żadnych dużych zmian, ale mnóstwo drobnych. Gdyby pojawił się w piątej serii, myślę, że byłby straszniejszy, ponieważ to Siostrzeniec grałby w zabójczą grę w chowanego z Amy w TARDIS opętanym przez dom. Miałby też o wiele bardziej mroczne zakończenie, ponieważ Doktor i Amy pochowaliby ciało Idris, a później rozmawialiby o śmiertelności i końcach, podczas gdy Doktor plótłby wianek ze stokrotek.

(Radziłbym mu dużo czytać, przeżywać przygody, czytać książki takie jak http://www.dangerousbookforboys.com/ i wcielać to, o czym czyta, w życie, ponieważ pewnego dnia będzie potrzebował mieć o czym pisać, a doświadczenia są surowym materiałem, z którego powstaje wyobraźnia.)

Dlaczego, tak naprawdę, tytuł Twojego odcinka został zmieniony z Większa w środku na Żona Doktora? Ten poprzedni wydawał się głębszy, więcej znaczący. Przeczytałem gdzieś, że powiedziałeś, że można by to pomylić z Miększa w śrdoku, ale uznałem to za żart.

D.D.

Jeśli to żart, to nie mój. Zupełnie, zupełnie, ZUPEŁNIE pierwszy tytuł, zanim jeszcze zabrałem się za pisanie, kiedy wszystko to było tylko pomysłem, brzmiał Dom niczego. Dom naprawdę miał być domem, z rurami i innymi biegnącymi w nim rzeczami. Ale powiedziano mi, że w sezonie było już parę strasznych domów, a pomysł na straszną, inteligentną planetę spodobał mi się bardziej. Przez następne dwa lata tytuł brzmiał Większa w środku dopóki nie doszliśmy do momentu, około sześć tygodnie przed emisją, kiedy musieliśmy podać widzom ostateczny tytuł. (Miałem wielką uciechę z Ukrywania w Najbardziej Widocznym Miejscu frazy Większa w środku w etykietach notek blogowych za każdym razem, kiedy pisałem o odcinku.)

Problem polegał na tym, że przez ostatnich parę miesięcy zaczęliśmy się martwić, czy tytuł Większa w środku nie wyjawiał zbyt wiele. Chcieliśmy, żeby widzowie nie mieli zepsutego tego momentu, kiedy po raz pierwszy odkrywają, że "O mój Boże – to ona jest TARDIS!" i obawialiśmy się, że kiedy poznają tytuł i obsadę, zbyt wiele osób się domyśli.

Żona Doktora to tytuł użyty w latach 80. przez producenta Doctora Who, Johna Nathana Turnera, w celu sprawdzenia, czy w jego biurze produkcji nie ma przecieków. I to naprawdę była opowieść o kimś, kto poślubił swój statek i o kimś, kto był jednocześnie jego żoną, matką i dziewczyną, jedyną osobą, która zawsze towarzyszyłaby mu w trakcie wszystkich jego przygód...

I tak zmieniliśmy tytuł na ten.

Bardzo podobał mi się pomysł z Korsarzem. Trochę rozczarowało mnie, że nigdy go/jej nie zobaczyliśmy, a także przykro mi było, że zginął (co było zaskakujące, w ten dobry sposób, bo przecież usłyszeliśmy o nim tylko parę minut wcześniej). W każdym razie, pytanie: skoro Korsarz zginął na wysypisku, możemy założyć, że nie brał udziału w Wojnie Czasu, prawda? Przynajmniej nie wtedy, gdy Doktor uwięził wszystkich i odszedł. To samo dotyczy "setek Władców Czasu", które padły ofiarą Domu. Czy masz nadzieję/planujesz/oczekujesz/przypuszczasz, że to możliwe, by Korsarz lub ktoś z z reszty pojawił się w przyszłości Doktora, a ich przeszłości?

(Bonusowe pytanie: czy kiedyś będziemy mogli przeczytać, jak wyglądały sceny z Pokojem Zero albo Basenem?)

Oni nie żyją. Zginęli tysiące i miliony lat temu na asteroidzie w malutkim przyległym wszechświecie.

(Bonusowa odpowiedź: jeśli kiedyś zdecyduję się napisać o tym powieść lub nowelę, przypuszczam, że tak.)

Kiedy Dom znęcał się nad Amy, co działo się z prawdziwym Rorym?

Niedobre rzeczy.

O niektórych z nich napisałem. Była na przykład scena, w której Rory został uwięziony w Pokoju Zero, bez żadnej drogi ucieczki i ze świadomością, że ludzie zamknięci w Pokojach Zero tracą zmysły, a także inna, w której myślał, że Amy czeka za rogiem, by go zabić, a Dom dał mu nóż. Była też Sala Luster, chociaż to akurat była z scena z nimi obojgiem...

Ale Rory całkiem nieźle radził sobie ze sztuczkami Domu. Wiele przeżył i poradził sobie z całą masą przeciwności.

Ale ostatecznie, ograniczenia w czasie, budżecie i planach filmowych sprawiły, że łatwiej i praktyczniej było zrobić, co zrobiliśmy i pokazać, co pokazaliśmy.

Czy nadal było dla Ciebie dużym przeżyciem zobaczyć swoje imię w napisach początkowych czy też to przeżycie zostało przytłumione przez bycie zawodowym pisarzem od tak dawna?

Czułem się tak dobrze, widząc swoje nazwisko na ekranie, jak możesz sobie wyobrażać, że się czułem.

Przez co rozumiem uczucie nie tak dobre jak ślub z Amandą albo bycie przy porodzie moich dzieci, ale mniej więcej dorównujące wygraniu mojej pierwszej nagrody Hugo.

Dobry dzień, Neil.

Słyszałem, że niektórzy ludzie (chociaż przy tym całym twitterowaniu (twitter po angielsku oznacza ćwierkać przyp. Varali) może powinniśmy nazwać ich wróblami) czepiali się całej kwestii "POCIĄGNIJ, BY OTWORZYĆ).

Jeśli zastanowić się, do czego używano *prawdziwej* policyjnej budki telefonicznej, wydaje się oczywiste, dlaczego drzwi musiały otwierać się na zewnątrz. *Oczywiste*. Każdy, kto twierdzi inaczej, nigdy nie korzystał z ciasnej kabiny w toalecie, w której drzwi otwierają się do środka i aby otworzyć drzwi i się wydostać, trzeba wspiąć się na sedes:-)

W związku z tym, zawsze uważałem, że "POCIĄGNIJ, BY OTWORZYĆ" odnosi się do małej skrytki zawierającej telefon (którą Doktor otworzył w odcinku The Empty Child, gdy zadzwonił telefon), a nie do całych drzwi. Przecież nie można by było dać ludziom nieograniczonego dostępu do środka policyjnej budki telefonicznej (mogliby ukraść drugie śniadanie pana władzy/gliniarza/stróża prawa!), ale potrzebny był dostęp do telefonu, by otrzymać "PORADĘ I POMOC DOSTĘPNE NATYCHMIAST", jak obiecywała tabliczka.

Czy zechciałbyś krótko opowiedzieć (napisać) o tej kwestii i mieć ostatnie słowo w temacie, na swoim blogu, by te niewróble spośród nas dowiedziały się, o co chodzi?

Steve

"Pociągnij, by otworzyć" oczywiście odnosi się do skrytki z telefonem, owszem. Ale Idris miała rację: to JEST instrukcja i drzwi policyjnej budki telefonicznej naprawdę otwierały się na zewnątrz.

Jako ktoś, kto widział tylko jeden odcinek Dra Who – i był absolutnie zachwycony Żoną Doktora – bardzo bym chciał zacząć oglądać serial, ale nie wiem, co najbardziej nadaje się na początek. Ponieważ to Ty wciągnąłeś mnie w ten wszechświat maszyn, które mają uczucia i które bardziej niż tylko trochę przypominają byłe postaci z Coronation Street, czy mógłbyś poradzić mi, od czego z kanonu serialu zacząć?

Jasne.

Odcinki, które pokazywałem różnym ludziom, by ich zachęcić:

BLINK

THE GIRL IN THE FIREPLACE

DALEK

THE EMPTY CHILD/ THE DOCTOR DANCES

HUMAN NATURE/THE FAMILY OF BLOOD

Klasyczne Odcinki, taki jak CITY OF DEATH Douglasa Adamsa.

Chociaż możesz po prostu zacząć od THE ELEVENTH HOUR i oglądać dalej. Albo zacząć od ROSE i oglądać dalej. (Raczej nie poleciłbym zaczynania od THE UNEARTHLY CHILD i oglądania dalej, chociaż u mnie to mniej lub bardziej podziałało...)

Dlaczego Ood? Nie wydawało się, żeby to musiał być właśnie on. Po prostu ich lubiłeś?

Naprawdę lubię Oodów.

Pierwotnie Wujek, Cioteczka i Siostrzeniec wszyscy byli pozszywanymi potworami, a Siostrzeniec był najmniej ludzki z nich wszystkich.

Rok temu w czerwcu byliśmy na spotkaniu Upewnijmy Się, Że Wszystko Zamknie Się W Budżecie i Steven, Beth oraz Piers byli zdecydowani, by zatrzymać wszystkie efekty CGI i wszystkie tardisowe rzeczy, które wymyśliłem, więc mój oryginalny plan, by Cioteczka, Wujek i Siostrzeniec byli trojgiem nowych, innych, pozszywanych potworów, został zmieniony.

Sprawiłem, by Cioteczka i Wujek wyglądali na bardziej ludzkich, a mniej pozszywanych, a dla Siostrzeńca i zaoferowano mi dowolny istniejący kostium potwora. Wybrałem Ooda, ponieważ idealnie nadawał się do tego, czego potrzebowałem – jego rasa miała już w swojej historii incydent z opanowaniem umysłów, a poza tym spodobał mi się pomysł, by oczy i tłumacząca kula świeciły w zgodzie z zielonym światłem domu, w przeciwieństwie do czerwonych, opętanych oczu Oodów, których widzieliśmy za pierwszym razem. Siostrzeniec nigdy się nie odzywał, więc milczący, opętany Ood wydawał się idealny. No i było to nawiązanie do serii Russella Daviesa. A co więcej wyglądało na to, że fajnie będzie, jeśli Oodowie znów będą straszni...

Dało to nam też całą scenę z majstrowaniem przy translatorze Ooda i słyszeniem Władców Czasów, której nie mieliśmy wcześnie i która sprawiła, że odcinek był jeszcze lepszy.

Pisanie dla telewizji – a szczególnie dla Doctora Who, gdzie trzeba wymyślać cały nowy świat (w moim przypadku nowy wszechświat) przy każdym odcinku – jest zawsze negocjacją między snem a jawą. (To ten sam e-mail, z którego dowiedziałem się, że nie zrobimy sceny w Tardisowym Basenie, ponieważ Karen Gillan nie umie pływać.)

Zawsze robi się wstępny kosztorys, by Upewnić Się, Że Wszystko Zamknie Się W Budżecie, gdyż rzeczywistość "Wszystkiego, Co Tylko Wymyślisz" musi stanąć twarzą w twarz z "Tym, Co Możemy Zrobić". W przypadku Doctora Who producenci wywracali kieszenie na drugą stronę i pożyczali pieniądze z innych odcinków, by stworzyć coś najbardziej zbliżonego do tego, co sobie wymarzyłem.

Co więcej, sceny były pisane na nowo i zmieniane, ponieważ nie stać nas było na rzeczy, o które prosiłem na początku, dopóki nie zaczęliśmy właściwego kręcenia. Tak wygląda telewizja. Tak było z Nigdziebądź. Tak jest ze wszystkim, co oglądacie.

I dlatego też Ood.

Dlaczego nie przypilnowałeś, by stary panel sterujący, który zobaczyliśmy, był tym z lat 80.? Byłem tak pewien, że to będzie on.

Ponieważ nie miałem możliwości poprosić ówczesnych producentów o zostawienie swoich dekoracji dopóki nie będę ich potrzebował. Podczas gdy miałem taką możliwość ze Sterownią Dziewiątego Doktora. Mogłem poprosić ich, żeby zostawili ją dopóki nie będę jej potrzebował. I zrobili to. Okłamywali każdego, kto pytał, dlaczego jeszcze jej nie rozebrali, i ją zatrzymali.

Czy sprawiłeś, że Dom zniszczył Sterownię Devida Tennanta, by pokazać, że jej nienawidziłeś? Teraz nie istnieje.

Oczywiście, że istnieje. TARDIS zarchiwizowała ją. Dom wykasował ją, ale nie mam wątpliwości, że kiedy tylko dotarli do odpowiedniego miejsca, TARDIS przywróciła ją, posprzątała i ukryła gdzieś na boku, razem ze wszystkimi innymi rzeczami, które są bliskie jej sercu.

I jak to nienawidziłem? Przeciwnie, uwielbiałem ją. Oto zdjęcie, na którym ją uwielbiam.

...

Skończyłem. Praca wzywa, łóżko także.

Ale jeśli dotarliście aż tutaj...

Niektórzy z Was mogą nie wiedzieć, że w przyszłym miesiącu w Madison odbędzie się Amerykański Konwent Świata Dysku 2011, z Terrym Pratchettem w roli gościa honorowego. Strona wydarzenia to h ttp://www.nadwcon.org/. Zostało jeszcze trochę wejściówek, ale większość już się rozeszła...

Dobranoc.

Ulubione odcinki Sandmana: Ramadan (recenzja)

2011-10-06T19:14:00.004+02:00

Uwaga – tekst zawiera spoilery (oraz może zawierać śladowe ilości orzeszków ziemnych).

Właściwie ciężko jest mi wskazać, który z wszystkich regularnych odcinków „Sandmana” uważam za najlepszy. O wiele prościej byłoby wskazać jeden z zebranych tomów – i wtedy byłaby to bezapelacyjnie „Pora Mgieł”. Ale jest to całość na tyle mocna i zwarta, że w zasadzie żaden z pojedynczych w niej odcinków nie wybija się na tle reszty, nie przykuwa uwagi bardziej, niż wszystkie inne. Podobnie jest z pozostałymi tomami, w których dominuje główny wątek – historia Morfeusza oraz dzieje jego wzlotów i upadków. Zresztą te części podobają mi się o wiele bardziej, niż „luźniejsze” tomy opowiadań – „Kraina snów”, „Refleksje i przypowieści” czy „Koniec światów”. Historie tam zamieszczane jawią się jako nierówne i być może zbyt różnorodne. Ale są tam też bardzo mocne rzeczy i dlatego myśląc o najlepszych odcinkach „Sandmana”, jako jeden z nich wskazuje właśnie fragment tomu opowiadań – „Ramadan” z „Refleksji i przypowieści” (w pierwszym polskim wydaniu wchodzi w skład tomu „Sandman #11 – Refleksje i przypowieści część II”).

Podczas podróży przez stulecia, przez różne istniejące i nieistniejące krainy, mitologie i legendy, tym razem Neil Gaiman i Philip Craig Russell zabierają nas do zupełnie nowego miejsca. Wczesnośredniowieczny Bagdad, miasto wspaniałości i dziwów, kraina tysiąca i jednej opowieści zmieniających widzenie świata. Dwór legendarnego Haruna al-Raszida, na którym rozwijały się nauki, tworzono wielkie dzieła sztuki i literatury w czasach, kiedy Europa podnosiła się z zapaści w oczekiwaniu na renesans karoliński. Miejsce cudów. Mogłoby się wydawać, że władca takiego miasta może czuć się szczęśliwy, tworząc największe i najwspanialsze imperium.

Ale Harun al-Raszid nie jest szczęśliwy. Dręczony myślami o przemijaniu, o własnej śmiertelności i daremności wszystkiego, co ludzkie wobec wieczności, decyduje się na straszny i radykalny krok. Zabiera ze swego tajemnego skarbca najbardziej złowrogi i przerażający przedmiot – kulę będącą więzieniem najgorszych ifrytów i demonów – i wzywa Władcę Snów, aby dokonać z nim targu. Spacerując pośród gwaru i tłumów robiących zakupy na Suuku, kalif zdradza Morfeuszowi swoje największe marzenie. Pragnie nieśmiertelności – ale nie dla siebie, tylko dla własnego dzieła, magicznego Bagdadu – i prosi Władcę Snów o to, ażeby trwało wiecznie. Morfeusz wyraża zgodę.

I wtedy wszystko się odmienia. Łącznie ze stylem rysunku. Od samego początku historii P. Craig Russell stworzył bardzo umowne, ale bardzo sugestywne ilustracje idealnie pasujące do czasów średniowiecznego islamu i do świata „Tysiąca i jednej nocy”, z dominującymi barwami piasku i ognia. Dokładnie tak, jak wyobrażałbym sobie zilustrowanie „Niewidzialnych miast” Italo Calvino. Dopiero w momencie, kiedy zostaje zawarta umowa pomiędzy dwoma bohaterami wszystko ulega zmianie. Znika cała baśniowość, kadry stają się tradycyjnie „komiksowe”, w palecie kolorów zaczyna dominować szarość, a i liternictwo przestaje być stylizowane. Kalif al-Raszid nic nie pamiętając, powraca do swego pałacu – mocno już poszarzałego i podniszczonego, zajmować się sprawami państwa. Morfeusz zaś wypełnia swoją część umowy…

Ale gdyby cała historia zakończyła się w tym miejscu, zdecydowanie nie robiłaby tak dużego wrażenia. Dopiero poznanie finału opowieści pozwala docenić jej moc. Otóż wszystko to, co działo się wcześniej, było tylko opowiadaniem snutym przez starego muzułmanina, którego jedynym słuchaczem jest młody, kaleki chłopak. Kiedy nie ma już czym zapłacić za opowieść, starzec mówi mu, żeby wracał już do domu i nie narażał się na niebezpieczeństwa. I chłopiec rzeczywiście wraca. Pośród ruin zniszczonego miasta, kryjąc się przed kolejnymi nalotami bombowymi, przed wojskami sprzymierzeńców i wrogów, bandami terrorystów i zwyczajnych złodziei. Ale chłopiec wcale nie myśli o toczącej się wojnie. O głodzie czy o zranionej nodze. Wbrew temu, co się wokół niego dzieje chłopiec ma w głowie zupełnie inny obraz – obraz cudownego i magicznego Bagdadu swoich przodków. Czasu ifrytów i feniksów. Czasu chwały i pokoju. Scena niczym z powieści Salmana Rushdiego pokazujących, jaka jest siła ludzkiej nienawiści i jak niewiele potrzeba do zniszczenia wszystkiego dookoła. Ale istnieje też inna siła – siła opowieści, siła opowiadanych historii, które pozwalają odnaleźć sens życia. Opowieści, które w chwilach największej grozy pozwalają przetrwać i żyć dalej. Opowieści, które pozwalają budować nowe życie, gdzie na każdym rogu nie będzie już groźby zamachu czy strzelaniny. Czego wszystkim chciałbym życzyć, a autorom tej historii podziękować za pięknie opowiedziane przesłanie.

Zapewne „Sandman” nie jest przeznaczony dla dzieci. Ale takie historie dałbym do czytania dzieciom, ponieważ są tego naprawdę warte. Magiczny Bagdad na zawsze już będzie czekał w krainie snów na każdego, kto tylko tego zechce. Zaś to, czy cena nieśmiertelności nie była zbyt wielka, to już zupełnie inna kwestia.

„Ramadan” to być może najbardziej poruszająca część „Sandmana”, a na mnie zrobiła spore wrażenie. Rozumiem, że być może nie każdy przepada za poruszaniem takich tematów, ale to także dzięki nim twórczość Gaimana zyskuje dodatkowy wymiar i jest czymś, co ją dzieli od większości współczesnych historii fantastycznych. Nie wiem, czy może ktoś jeszcze ceni sobie ten odcinek?

PS. "Ramadan" był najlepiej sprzedającym się odcinkiem "Sandmana" ze wszystkich wydanych pojedynczych zeszytów. Więcej informacji na ten temat tutaj.

Wcale nie prokrastynacja przy korekcie...

2011-09-27T22:44:00.001+02:00

Neil napisał w sobotę 24 września 2011r. o 12:07

Dzień dobry.

Wszystkiego najlepszego z okazji Tygodnia Książek Zakazanych!

Tutaj mamy szarą, cichą sobotę. Wszyscy gdzieś zniknęli przy swoich zajęciach: zostałem tylko ja i psy.

W czwartek odwiedzili nas Sharon i Bill Stitelerowie. Razem sprawdziliśmy ule i zaczęliśmy je karmić. Obecnie mamy sześć uli – dwa z pszczołami włoskimi (które są w świetnym stanie w porównaniu z innymi po późnym starcie i kiepskim roku – mieliśmy nawet parę ramek pełnych miodu), dwa z krainkami (które dobrze sobie radzą) i dwa z pszczołami rosyjskimi (jeden może nie przetrwać nawet łagodnej zimy, drugi ma sporą szansę). Później wróciliśmy do domu.

Sharon Stiteler zaczęła wydawać dźwięki. Zwykle, kiedy Sharon wydaje dźwięki, oznacza to, że zostało zauważone coś ekscytującego, zwykle związanego z ptakami.

Tak było.

Sokół drzemlik upolował dzięcioła czerwonobrzuchego przy jednym z moich karmników dla ptaków i właśnie jadł go przed domem.

Oto zdjęcie, które zrobiłem drzemlikowi. Na swoim blogu Sharon opowiada całą historię, której towarzyszy wiele zdjęć oraz wyjaśnienie między innymi tego, po czym poznała, że to samica: http://www.birdchick.com/wp/2011/09/merlin-vs-red-bellied-woodpecker/

Wczoraj postanowiłem wydobyć trochę wosku pszczelego z wiader brei w garażu. Potrzebowałem trzech prób, by nauczyć się, jak dobrze to robić, ale teraz mam talerz pełen czystego, doskonałego, żółtego jak masło wosku, który delikatnie pachnie miodem, a także wiem, jak się za to zabrać następnym razem.

Nie mam pojęcia, co zrobię z woskiem. Ale przynajmniej nie zostanie wyrzucony.

Dziś zajmuję się korektą. Już niedługo wyjdzie The Little Gold Book Of Ghastly Stuff dla Borderlands Press i wczoraj wieczorem dostałem od nich e-mail z pdfami. To naprawdę urocza, niewielka kolekcja, w większości z ostatnich dziesięciu lat: dwa wiersze, cztery opowiadania (w tym, po raz pierwszy, pełna wersja mojego pierwszego wydanego opowiadania, Featherquest, które ukazało się w 1984r. przycięte do połowy i nigdy później nie zostało wznowione. Nie cieszcie się za bardzo: nie jest zbyt dobre), dwa dziwadła, cztery artykuły, kilka przemów, parę recenzji książek i inne. W zeszłym tygodniu podpisałem 500 limitowanych egzemplarzy. Później Borderlands zorientowało się, że zbyt wielu ludzi zamówiło podpisane wydanie i zapytali mnie, czy pozwoliłbym im zwiększyć nakład i sprzedać trochę niepodpisanych, nienumerowanych egzemplarzy, by uszczęśliwić ludzi, którzy zamówili nieistniejące książki, a ja się zgodziłem.

Niepodpisane egzemplarze jeszcze nie są wyprzedane, choć pewnie będą wkrótce po opublikowaniu tej notki. Będzie tylko jedno wydanie, więc jeśli zależy wam na egzemplarzu, wejdźcie na http://www.borderlandspress.com/littlegold.html i zamówcie go teraz. Co dziwaczne, międzynarodowa wysyłka kosztuje więcej niż sama książka (cztery razy więcej, jeśli chcecie, żeby było wysłane za granicę Fedexem).

Nie lubię robić korekty.

I muszę się do niej zabrać.

Zanim to zrobię, oto filmik Billa Stitelera z czwartku, na którym strzepuję pszczoły z ramki miodu albo nawet trzech:

Sztuczka ze znikającymi pszczołami od Billa Stitelera na Vimeo.

Muszę też zamknąć parę zakładek, więc...

Link do strony Stowarzyszenia Pisarzy, by wytłumaczyć, o co chodzi z opowiadaniowym cosiem na Twitterze, w którym uczestniczę: http://www.societyofauthors.org/soa-news/society-authors-launch-short-story-tweet-thon-soatale . Napisałem coś, co powinno być notką na bloga dla Guardiana i czułem się z tego powodu winny, ale pomyślałem, że mogę dotrzeć do większej ilości słuchaczy Radio 4. Oto link do tego, jak opowiadam o moim zamiłowaniu do opowiadań:

http://www.guardian.co.uk/books/booksblog/2011/sep/16/neil-gaiman-tweetathon-society-of-authors-radio-four

CBLDF zaczął tegoroczne zachęcanie do członkostwa paroma niesamowitymi okazjami. Powinniście wykupić członkostwo za $25, dzięki któremu otrzymacie wstęp na wydarzenia CBLDF i pomożecie wesprzeć Wolność Słowa w komiksach. W tym roku oferowane są także rzeczy takie jak obiady ze znanymi i ważnymi ludźmi komiksu, przeglądy portfolio i inne. (Obiad ze mną w Nowym Jorku jest już wzięty. Dwa pozostały...) Szczegóły na http://cbldf.org/homepage/be-counted/

P Craig Russel napisał notkę o powstaniu Sandmana 50 na http://www.artofpcraigrussell.com/?p=588

A to moje ulubione zdjęcia z Atlantic, ukazujące Nowy Jork w latach 40. Są kolorowe, co w jakiś sposób wszystko zmienia.
http://www.theatlantic.com/national/archive/2011/09/in-the-throes-of-creation-color-photos-of-new-york-in-the-1940s/244498/#slide1

Amanda Palmer rozmawia z USA Today o swojej powieści graficznej Evelyn Evelyn, podczas gdy Cynithia Von Buhler wyjaśnia i demonstruje swoje metody pracy.

W zeszłym tygodniu spotkałem się w LA z Tori na cudowny radosno-smutny wieczór z czerwonym winem i nadrabianiem zaległości. Dała mi egzemplarz Night of Hunters, swojego nowego CD. Płyta ta stała się moim ulubionym dziełem Tori z ostatnich dziesięciu lat – słucham jej dużo za dużo. Jest przejmująca, a córka Tori, moja bajeczna chrześniaczka Tash śpiewa na kilku kawałkach – coś, co mogło się bardzo nie udać, lecz tak się nie stało. To link do wywiadu z Tori, wraz z teledyskiem do jednej z piosenek (w którym zobaczycie dom, w którym napisałem dużą część Chłopaków Anansiego i w którym skończyłem Amerykańskich bogów, a także ujrzycie Tash).

...

I na koniec, jak każdy, kto był na stronie Google zauważył (bawiliście się kukiełkami w Google Doodle? Nie? Szybko. Spróbujcie), dziś byłyby urodziny Jima Hensona.

(W życiu przyznano mi wiele nagród, ale nie jestem pewien, czy istnieje coś, z czego jestem bardziej dumny niż to

Szczerze.)

A to filmik o wspomnianym logo...

Okej. Czas na korektę. Życzcie mi powodzenia.

Zdjęcie Kota Przeznaczenia

2011-09-27T19:42:00.001+02:00

Neil napisał w czwartek 15 września 2011r. o 21:54

Zrobiło się zimno. Powietrze pachnie nieziemsko, komary zniknęły, niebo jest idealnie niebieskie, a lato się skończyło.

Mój znajomy, Kyle Cassidy, przyjechał na parę dni, by zrobić zdjęcia Pannie Maddy, a także by sfotografować w sobotę pierwszy w historii wyścig roller derby, w którym Lorraine wystąpi z Chippewa Valley Roller Girls. Wybraliśmy się razem na nocny spacer, w trakcie którego odegraliśmy Dzieci kukurydzy na łące. Mieliśmy na sobie ciepłe płaszcze, a w powietrzu dało się wyczuć odległą zimę.

Właściwie, powinienem coś wyjaśnić. Wspomniane wyżej rzeczy to oficjalny powód pobytu Kyle'a tutaj. Nieoficjalnie, jest tu dla kotów. Oto zrobione iPhonem zdjęcie Księżniczki, która wygląda jak Kot Przeznaczenia z jakiegoś horroru.

...

Dziś, szesnastego w piątek, rozpoczyna się sprzedaż biletów na spotkania WIECZÓR Z NEILEM I AMANDĄ, które planujemy na listopad. Jedynym wyjątkiem jest spotkanie w San Francisco, na które będzie można kupić bilety od niedzieli. Biorąc pod uwagę prędkość, z jaką wyprzedały się bilety w przedsprzedaży na wydarzenia w Vancouverze i San Francisco, lepiej zamówcie bilety jak najwcześniej - jak najbliżej momentu rozpoczęcia sprzedaży. (10 rano dla wszystkich oprócz Portlandu, gdzie sprzedaż zaczyna się o 11, ponieważ w Portlandzie cenią swoje poranki.)

31 października
LOS ANGELES, CA
Wilshire Ebell Theatre
Sprzedaż biletów rozpoczyna się w piątek, 16.09, o 10:00.
http://www.ticketmaster.com/event/09004728855F4205
(Przebrania! Będziemy w Los Angeles w Halloween. Zasugerujemy, żeby wszyscy przebrali się w kostiumy.)

4 listopada
SAN FRANCISCO, CA
Palace of Fine Arts
Sprzedaż biletów rozpoczyna się w niedzielę, 18.09. o 10:00.
http://www.ticketmaster.com/event/1C00472C7527579B

6 listopada
VANCOUVER, BC
Vogue Theatre
Sprzedaż biletów rozpoczyna się 16.09. o 10:00.
https://tickets.voguetheatre.com/Online/

8 listopada
PORTLAND, OR
Aladdin Theatre
Sprzedaż biletów rozpoczyna się 16.09. o 11:00.
http://www.ticketmaster.com/event/0F004728D41C4F13

SEATTLE, WA
Moore Theatre
Sprzedaż biletów rozpoczyna się 16.09. o 10:00.
http://purchase.tickets.com/buy/TicketPurchase?pid=7109675

...

Zobaczmy. Mojemu staremu przyjacielowi i współpracownikowi, Dave'owi McKeanowi, przyznano honorowy tytuł Doctor of Design w Wolverhampton. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek widział go bardziej skrępowanego niż na tych zdjęciach. No i szkoda, że zdjął kapelusz.

Jednym słowem: gratulacje, Dave.

Jeśli jesteście w UK, wybierzcie się do Foyles, by zobaczyć wystawę Dave'a "Magia rzeczywistości" http://www.foyles.co.uk/Public/Events/Detail.aspx?eventId=1338 - wystawione zostały oryginalne dzieła wykonane do książki, nad którą ostatnio pracował z Richardem Dawkinsem.

...

Miałem wrzucić link do strony Jedna Książka, Jedno Chicago. W ramach akcji, ludzie dosłownie tworzyli książki: przekształcali i oprawiali na nowo książki wybrane na przestrzeni lat przez organizatorów akcji Jedna Książka, Jedno Chicago. Audrey Niffenegger była jednym z sędziów. Wygrała wersja Nigdziebądź. Możecie o tym przeczytać oraz zobaczyć wiele z książek na http://onebookonechicago.tumblr.com/post/9588689435/one-book-many-interpretations

...

Oto lista Stu Najbardziej Lubianych Książek w UK Światowej Nocy Książki:
http://www.worldbooknight.org/your-books/the-wbn-top-100-books
Moje książki dostały się do setki kilka razy. Dokładnie 4 i pół razy (Dobry Omen liczę jako pół, na spółkę z Terrym Pratchettem). Co jest naprawdę ekscytujące. Książki, razem z linkami oraz liczbą zdobytych głosów, znajdują się na http://www.worldbooknight.org/your-books/the-wbn-interactive-top-100-books

...

No dobrze. Teraz spać. Jakim cudem zrobiło się tak późno?

Księżyc nad Polem Kukurydzy

2011-09-24T16:39:00.003+02:00

Neil napisał w poniedziałek 12 września 2011 o 20:28

Jest pełnia księżyca.

Nadchodzi burza, w ciepły wieczór czuć powiewy chłodnego wiatru, a pole kukurydzy ożyło szeptami i szelestami. W świetle księżyca białe psy zanurzają się w polu kukurydzy i wynurzają jak duchy. A ja nie potrafię przestać sobie wyobrażać koszmarnych scenariuszy, choć bardzo usilnie próbuję.

Wybrałem się dziś z Maddy na dłuższą przejażdżkę rowerową, a potem oglądaliśmy Doctora Who (jesteśmy już prawie na bieżąco). Cierpliwie zniosła moje dziwaczne sałatki na obiad. ("I jak, dobre?" "No cóż, tato... smakuje interesująco.")

Życie płynie teraz bardzo spokojnie. Ja jestem w domu na środkowym zachodzie, Amanda jest w Bostonie i zobaczymy się znów dopiero za dwa tygodnie. Tęsknię za nią, ale miło jest spędzić trochę czasu we własnym towarzystwie i na pracy bez oglądania się na cudze plany, zajęcia i potrzeby. A ja mogę się założyć o ogromne ciasto, że ona też bawi się doskonale – nadrabiając zaległości w pracy bez konieczności przejmowania się mną. Przynajmniej w naszym przypadku się to sprawdza.

Wczoraj odbyliśmy długą rozmowę telefoniczną o naszych planach na październik i listopad. Uzgodniliśmy 1) ile będzie trwał występ, a co za tym idzie 2) ile będą trwały poszczególne części. Postanowiłem, że w każdym miejscu przeczytam coś innego. Zgodziliśmy się również, że podczas halloweenowego wieczoru w LA ma się odbyć jakiś konkurs na przebranie. (Tu można zobaczyć jak przechadzam się wzdłuż kolejki osób przepranych na konkurs kostiumów w Domu na Skale w ubiegłe Halloween. Ten będzie krótszy, mniej oficjalny.)

To zadziwiające, ale na konto projektu Kickstartera wpłynęło już ponad 100 tys. dolarów i rozmawialiśmy co będziemy mogli dzięki temu zrobić z płytą i jakie "niespodzianki" dodać do zestawów z podziękowaniami (wymyśliliśmy, że będzie to coś, co Amanda chciała zrobić przy okazji Who Killed Amanda Palmer, ale nie miała na to pieniędzy), jak będziemy wszystko ogłaszać i co z tym wszystkim zrobimy.

Bardzo odpowiada mi ta forma finansowania rozmaitych projektów – sprzedawanie zanim jeszcze powstaną. Oznacza to, że robimy to i staramy się dla osób, które są naprawdę zainteresowane, że możemy sobie pozwolić na zrealizowanie tego, co naprawdę chcemy zrobić i że ludzie naprawdę będą coś z tego mieli. Nie martwimy się o koszty marketingu. Nie musimy szukać wytwórni płytowej i przekonywać jej szefów, żeby pozwoli nam robić, co chcemy. Po prostu to robimy.

Jeśli rozważacie rozpoczęcie swojej akcji na Kickstarterze (albo Indiegogo czy podobnej stronie poza granicami USA) – polecam znakomity esej byłej Web Elfki Olgi Nunes na stronie http://olganunes.com/2011/01/on-lamp-kickstarter-and.php. Zrobiliśmy wszystko, co sugerowała Olga. Na swoim blogu Garret Bibbons również daje dobre i mądre rady http://garrettgibbons.com/blog/successful-kickstarter-campaigns.

I musicie zrobić video, które będzie interesujące, miłe dla oka i zrozumiałe. Sprawdzić może się absurdalna piosenka o małych chomiczkach i wehikułach czasu. Właśnie obejrzałem video dobrej znajomej, które było bardzo piękne i bardzo artystyczne, ale nie wyjaśniało, na czym polega projekt ani dlaczego powinno się go wspomóc i nie sądzę, żeby udało jej się zebrać pieniądze, a szkoda.

...

Jestem ogromnym wielbicielem "Wybranych opowiadań" Public Radio International. Zapisałem się do ich podcastu. Kilka tygodni temu słuchałem programu Shermana Alexie i był świetny, więc już nie mogę się doczekać programu Stephena Kinga z tego tygodnia, który właśnie pobrałem na swój telefon.

A zatem z dumą wklejam tutaj fragment e-maila od Jennifer Brennan z Symphony Space z informacją dla mnie (a teraz dla Was) o tym kiedy wyemitowane zostaną dwa programy z moim udziałem nagrane w tym roku:

Program nr 3. Miłość w Prawdziwym Życiu

13 października 2011

“A Life in Fictions,” [Życie w fikcji] Kat Howard, czyta Marin Ireland

“The Thing About Cassandra,” [Rzecz o Kasandrze] Neila Gaimana, czyta Josh Hamilton

Program nr 12. Czarodziejska Wyobraźnia Neila Gaimana

15 grudnia 2011

“Trolowy most” Neila Gaimana, czyta Neil Gaiman

“Koliste ruiny” Jorge Luisa Borgesa, czyta Boyd Gaines

(Ucieszyło mnie to szczególnie dlatego, że opowiadanie Kat Howard producenci programu wybrali z antologii OPOWIADANIA, którą redagowałem wspólnie z Alem Sarrantonio, a nie miałem z tą decyzją nic wspólnego. Chociaż zauważyłem, że opowiadanie jest dobre, gdy tylko Kat (uczona przeze mnie na Clarion) mi je wysłała. A ja przeczytałem, spodobało mi się i wysłałem je Alowi z propozycją dołączenia do zbioru.)

...

Na Twitterze napisałem, że Dave McKean robi pornografię. Poprosił mnie, żebym więcej tego nie robił, bo nagle jego konto śledzą bardzo podejrzane boty. Ale z dumą stwierdzam, że jednak dodał pozycję "pornografia" (czy może raczej "erotyka") do twórczości w swoim CV.

Kiedy dwa tygodnie temu go odwiedziłem dał mi książkę pt. Celuloid. To jego najnowsza powieść graficzna, erotyczna książkowa fantazja Dave'a McKeana. Została wydana na całym świecie – w USA przez Fantagraphics, we Francji przez Delcourt. Jest naprawdę humanistyczna i przepiękna i fantastyczna (w sensie dosłownym). Kobieta sfrustrowana oczekiwaniem w domu na mężczyznę znajduje projektor i wkracza do świata fantazji erotycznych. (Mój ulubiony fragment to chyba jej spotkanie z postacią, która moim zdaniem jest Dianą z Efezu.) Znalazły się tam ilustracje w bardzo wielu stylach, ale wszystkie charakterystyczne dla Dave'a.

Powinniście kupić tę książkę w pobliskiej księgarni z komiksami. A jeśli już ich zabrakło (albo jeśli krępujecie się o nią poprosić) zamówcie ją w sieci. Jest dostępna w wielu miejscach. Na stronie Amazon można ja obejrzeć.

...

I na koniec tajemnicza tajemnica ogromnej tajemniczości z Edynburga. Zaczęły się tam pojawiać papierowe rzeźby z książek, jako reklama dla bibliotek. Ian Rankin dał się schwytać w ich sieć. (Czy zrobione z książek rzeźby mogą snuć sieci?)

http://community.thisiscentralstation.com/_Mysterious-paper-sculptures/blog/4991767/126249.html

Podejrzewa się, że ta artystka mogła mieć z nimi coś wspólnego. Nie mam pojęcia, czy to prawda, ale jej rzeźby są i tak naprawdę wspaniałe.

Powinniście zajrzeć na obydwie strony. Dobrze wam to zrobi.

Pamięć

2011-09-24T14:29:00.000+02:00

Neil napisał 11 września 2011 o 14:53

Jak rozróżnić moje psy w wodzie. Cabal wygląda tak:

Natomiast Lola tak:

Lub tak:

...

Poniższe wpisy znalazły się na tym blogu dokładnie dziesięć lat temu:

Wtorek, 11 września 2001

Połączenia telefoniczne z Nowym Jorkiem nie działają, a numery komórkowe, pod które dzwoniłem w ogóle nie odpowiadają. Boję się o przyjaciół. Oglądam CNN i się niepokoję.

Neil Gaiman napisał o 9:12

Włączyłem BBC America. Wielu znajomych wysłało e-maile, żeby dać znać, że żyją... Na wiele wiadomości wciąż czekam.

Miałem pojechać na kilka dni do UK na mszę żałobną Douglasa Adamsa, a potem na festiwal w Trieście, we Włoszech. Na razie nie wiadomo, czy samoloty w ogóle będą latać...

Neil Gaiman napisał o 10:24

Oto co dzisiaj zrobiłem.

Zebrałem mnóstwo poprzewracanych słoneczników i oparłem je o ścianę domu tylko dlatego, że ładnie tak wyglądają. Coś upiekłem. Napisałem coś do filmu. Zadzwoniłem do przyjaciół, z którymi od dawna nie rozmawiałem tylko po to, by się przywitać. Nie dodzwoniłem się do nikogo w Nowym Jorku. Często odbierałem telefon, bo dzwonili ludzie z Nowego Jorku. Postanowiłem nie lecieć do Londynu w sobotę. Obejrzałem na DVD dokument o filmie Kult (zdziwiony, że nagrana dawno temu z telewizji wersja filmu była dłuższa, niż kinowa i o 99 minut krótsza od "rozszerzonej"). Poczytałem książkę o Lazzi z commedii dell'arte zawierającą dziwna teorię, że mogły być one metaforą. Posprzątałem kuwety. Pomartwiłem się o jeszcze kilkoro przyjaciół z Nowego Jorku, którzy wciąż się nie odezwali. Przeczytałem Maddy kolejny rozdział Latającego Zamku Hauru. Na stronie Amazon wpłaciłem datek na konto Czerwonego Krzyża. Nauczyłem Maddy kilku karcianych sztuczek.

Próbowałem zaprowadzić normalność.

Można było gorzej spędzić dzień.

Neil Gaiman napisał o 1:16

Kilka dni później coś się stało ze znajdującymi się w Nowym Jorku serwerami AmericanGods.com, na których mieścił się blog. To był chyba wirus i jako najnowszy wyświetlał się post z 18 czerwca 2001, który kończył się następująco:

Jeśli ktoś jest w pobliżu Nowego Jorku – do zobaczenia jutro w księgarni Borders w World Trade Centre. Libretto sprawia się znakomicie, ale jeśli jest gdzieś na tym prawdziwy apostrof to nie mogę go znaleźć. Będę więc używał innego znaku.

Trasa promująca Amerykańskich bogów rozpoczęła się w World Trade Centre, po trasie wróciłem do domu i nikt inny nie miał już nigdy rozdawać w tej księgarni autografów.

Dziwnie się czyta i wspomina niektóre ze starych postów:

Dwa wpisy z 14 września 2001:

W FAQ przyszedł e-mail wyjaśniający w bardzo rozsądny sposób, że to Amerykańscy bogowie spowodowali tragedię World Trade Centre. Zaczął się od cytowania niedawnych wypowiedzi Jerry'ego Falwella: Zwolennicy aborcji muszą przyjąć na siebie odpowiedzialność za to, co się stało, bo Bóg nie pozwoli z siebie drwić. A kiedy unicestwiamy 40 milionów maleńkich niewinnych dzieci, rozwścieczamy Boga. Poganie i zwolennicy aborcji, feministki, geje i lesbijki aktywnie działający na rzecz uznania ich stylu życia za alternatywny, ACLU [Amerykańska Unia Wolności Obywatelskich], organizacja People for the American Way – wszyscy, którzy próbowali zsekularyzować Amerykę – ich wszystkich wytykam i mówię "To wy pomogliście do tego doprowadzić". Następnie nadawca wyjaśnia, że przeczytał (lub przeczytała) większość Amerykańskich bogów zanim zorientował się, że samo czytanie książki jest aktem bałwochwalczego oddawania czci demonom i spalił swój egzemplarz. I pyta, czy teraz się cieszę. Z tego co zrozumiałem implikacja jest taka, że Bóg był w stanie tolerować pogan, lesbijki, ACLU itd., ale potem ukazali się Amerykańscy bogowie i to przepełniło Jego czarę goryczy.

Tu wstawić zdjęcie pisarza wzdychającego, kręcącego z niedowierzaniem głową i wracającego do pracy.

...

Przyszło dużo wiadomości od sympatycznych, wierzących osób z rozmaitych odmian i odłamów, którzy lubią czytać książki i zupełnie nie zgadzają się ani z poglądami pana Falwella, ani ze wspomnianym przed chwilą nadawcą listu. Nie przejmujcie się. Choć te wypowiedzi nie zmartwiły mnie ani trochę, podobnie jak "bojkot" Sandmana ogłoszony przez Stowarzyszenie Amerykańskich Rodzin (jakby Donald Wildmon i jego zwolennicy kiedykolwiek wcześniej go kupowali) potraktowałem je jako ostrzeżenie i przypomnienie: dopóki wiesz, kogo Bóg każe ci nienawidzić i krzywdzić – wszystko, co im robisz jest usprawiedliwione.

Zdanie wypowiedziane przez Arnauda Almary podczas krucjaty przeciwko albigensom (z pamięci, tak około roku 1210) nadal pojawia się na koszulkach. Krucjatę przeciwko albigensom podjęli Francuzi chcąc wykorzenić herezję. Kiedy zapytano Arnauda, jak żołnierze odróżnią heretyków od prawych mieszkańców miasta Beziers, odpowiedział "Zabijcie ich wszystkich. Bóg swoich rozpozna".

a kilka dni później...

Przez FAQ przyszedł e-mail z płynącą z głębi serca prośbą:

Czy spróbuje pan wykorzystać swój status sławy, by chronić amerykańskich muzułmanów przed przemocą? Byłoby wspaniale, gdyby pan i inni znani ludzie zabrali głos w tej sprawie...

Oczywiście, choć nie wiem jak bardzo to pomoże. Ludzie, którzy są skłonni zaatakować muzułmanów lub Amerykanów arabskiego pochodzenia, prawdopodobnie nie czytają tego bloga. (A biorąc pod uwagę, że pierwsza ofiara "odwetu" Amerykanów to zastrzelony w Arizonie Sikh (pochodzący z Pendżabu, który jako Sikh naturalnie nie był wyznawcą islamu), nie sądzę, żeby cokolwiek pomogło nawet tłumaczenie, że Talibowie reprezentują islam tak samo wiernie, jak Torquemada i jego zbiry reprezentują chrześcijaństwo lub partia nazistowska neo-pogan. Mieszkańcy Arizony, którzy zastrzelili Sikha, zauważyli po prostu na ulicy człowieka z brodą i w turbanie i uznali, że mężczyzna ten popełnił zbrodnię polegającą na pochodzeniu z innego kraju i posiadaniu brązowej skóry. Im to wystarczyło.)

(A ja chciałbym tylko, żeby ludzie przeczytali ponownie zeszyt #50 Sandamana – "Ramadan" i rozdział o ifrycie z Amerykańskich bogów.)
Neil Gaiman napisał i 12:33

i na koniec post z Triestu, z 23 września 2001...

Dzisiaj cały dzień był deszczowy, szary i mglisty. Wczoraj, również w deszczu, spacerowaliśmy po Placu Jedności, oglądaliśmy występy żonglerów i innych artystów w mało przekonujących kostiumach oraz paradę okolicznych mieszkańców odtwarzających wydarzenia historyczne – ubranych w stroje, których wówczas nie noszono, noszących broń, której wówczas nie używano. Robi się z tego jeden wielki festyn. Na całym świecie. Nie przeszkadza mi to szczególnie – nic tak nie poprawia humoru, jak widok innych ludzi w mokrych kolczugach.

Dzisiaj, w drodze do domu Maksymiliana, deszcz zmusił nas do znalezienia suchego schronienia. Trafiliśmy akurat na wystawę fotografii Roberta Capy. Była niezwykła: wojna domowa w Hiszpanii, druga wojna światowa, japońsko-chińska wojna w 1938 roku. Bez cienia ironii czy cynizmu przyglądałem się zdjęciom walk, rannych cywilów, ludzi, których życie legło w gruzach. Ci ludzie byli jak my. Nie ważne, po której stronie konfliktu się znaleźli. Byli jak my, a płynący ze zdjęć przekaz był prawdziwy i bezpośredni w sposób, jakiego do niedawna nie potrafiłem sobie wyobrazić.

...

Przepisuję teraz Fortunately, The Milk, wyjątkowo niedorzeczną książkę dla dzieci, która ilustruje Dave McKean (Dave obiecał mi, następna rzecz, którą zrobimy razem po tej książce będzie bardzo mroczna i bardzo dorosła). Skończyłem ją pisać wczoraj, zadzwoniłem do Dave'a i wszystko mu przeczytałem. Z założenia miała być długości Dnia w którym zamieniłem tatę na dwie złote rybki, ale wyszła cztery lub pięć razu dłuższa.

Właściwie całkiem zadowolony, że jest Gaimanem

2011-09-23T01:26:00.001+02:00

Neil napisał w piątek 9 września 2011 o 17:55

Jestem w domu. Wczoraj wieczorem wysiadłem z samolotu.

Dzisiaj był martwy dzień. Najbardziej ekscytujące rzeczy, które udało mi się zrobić to 1) wziąć długą, relaksującą kąpiel – pierwszą od wielu tygodni, od ponad miesiąca nic tylko prysznice – oraz 2) nie założyć butów.

Szukając czytnika kart do mojego aparatu (zrobiłem mnóstwo zdjęć na spacerze z psami, ale nie mogę ich zgrać) odkryłem starożytny notebook Atari Portfolio. Włożyłem do niego nowe baterie i okazuje się, że wciąż działa. Nie włączałem go przez jakieś 14 lat. I pomyślałem wtedy o prawie Moore'a. Notebook ma ręcznie robioną i dokupioną specjalnie kartę pamięci, pełną maleńkich plików tekstowych.

Karta ma 2MB pamięci, całość pokrywają ostrzeżenia. Zastąpiłem nią kartę o pojemności 256KB, w którą wyposażony był komputer. Nie mam już urządzenia, które potrafiłoby odczytać karty z Portfolio, choć (właśnie sprawdziłem) wszystko przekopiowałem jeszcze w 1997, kiedy coś jeszcze takie karty czytało.

A znalezienie Portfolio sprawiło, że pomyślałem o tym eseju/wystąpieniu Bena Hammersleya, które przeczytałem wczoraj i wciąż o nim myślę.

Na portfolio pisałem opowiadania w kawałkach – np. Morderstwa i tajemnice zajęły pięć plików, a nowy otwierałem, gdy poprzedni był już zapełniony. Rozglądając się wśród tych plików odkryłem zapomniane wiersze i pomysły na opowiadania (w większości bardzo dobre pomysły i nieco gorsze wiersze). Kiedy go dostałem... kiedy to było? około 1988 roku, jak sądzę... może 1989. Wtedy był to szczyt osiągnięć technologii przenośnych komputerów. (I działał na 3 baterie AA, które wystarczyło wymieniać kilka razy w roku.)

Portfolio działa bez zarzutu i kiedy/jeżeli przekażę swoje papiery i inne rzeczy bibliotece – przekażę i to.

...Wciąż próbuję przetrawić minione sześć tygodni. Zdarzyło się wiele rzeczy dobrych i trochę trudnych spraw-z-prawdziwego-życia. Przez najbliższe dni będę uzupełniał luki – czekam na zdjęcia.

Ostatnie dni były wyczerpujące. Z Amandą i jej zespołem pojechałem do Wiednia, a następnie do Amsterdamu. Pojechałem głównie dlatego, że chciałem się w Wiedniu spotkać z Jonathanem Carrollem. Amanda mnie ostrzegała, że nie będzie łatwo i miała rację. Tak się cieszę, że nie jestem koncertującym muzykiem. Ale byłem szczęśliwy z okazji do spotkania z Jonathanem Carrollem. Czas z nim spędzony wart był każdej ilości godzin czekania na lotnisku i spania na siedząco w samolotach.

Trafił mi się też jeden z najprzyjemniejszych wieczorów w mojej karierze prawie muzyka w trasie. Na zdjęciu poniżej śpiewam "The Problem With Saints" na koncercie Amandy w Heaven w Londynie. Uwielbiam je, bo widoczna za mną Amanda się śmieje oraz dlatego, że cały wieczór był wyjątkowo wspaniały.

Wśród zaproszonych na scenę gości specjalnych znaleźli się Tom Robinson (zaśpiewał "Glad to be Gay", a my wszyscy wspomogliśmy go w refrenie, podczas gdy mieszkający wewnątrz mnie 16-letni Neil Gaiman, który w sklepie z płytami w Croyden 35 lat temu kupił EP "Glad to be Gay" nie posiadał się z radości) oraz niewiarygodny Tim Minchin.

(Wielkie dzięki należą się partnerce Toma, Sue, która zlitowała się nad podróżującym pisarzem i pomogła w sytuacji kryzysowego braku czystych ubrań.)

...

Czym zajmowałem się ostatnio...

Nie wiem, czy słyszeliście o The Guild. (Jeżeli nie, możecie na przykład wejść na stronę http://www.watchtheguild.com/ i zacząć od pierwszej serii). Serial podzielony jest na 10-minutowe odcinki do objerzenia w sieci. Ostatni odcinek jest już 7. w 5 serii. A widoczna poniżej twarz zdradza, kto w tym odcinku zagrał samego siebie.

Czasami zastanawiam się, co by się stało, gdyby wersja mnie, która występuje w The Guild, wersja mnie z Simpsonów i wersja mnie z Arthura skrzyknęłyby się i zaczęły wspólnie walczyć ze zbrodnią i zachęcać ludzi do czytania chowając się w ich jedzeniu.

...

Tutaj też zagrałem siebie. To klip natury reklamowej promujący powieść graficzną Evelyn Evelyn wydaną przez Dark Horse, którą napisali Jason Webley i Amanda Palmer, a zilustrowała Cynthia Von Buhler. (Ten klip, podobnie jak ten z bananem na plaży, nakręciła swoim iPhone'em asystentka Amandy, Superkate.)

...

A w tej szalonym i nieokiełznanym wywiadzie z festiwalu w Edynburgu jestem sobą (i nikogo nie gram). Odpowiadałem na wszystkie pytania Audrey Niffenegger o baśnie i podobne rzeczy.

http://www.edbookfest.co.uk/media-gallery/item/neil-gaiman-with-audrey-niffenegger

...

Mój stary znajomy Tom Monteleone zapytał, czy dostarczyłbym czegoś do 14. już "małej książeczki" wydawanej przez Borderlands Press. Tym razem jest to mała Złota Książeczka. Znalazłem sporo rzadkich, dotąd niepublikowanych i niezebranych rzeczy. Książka zostanie wydana w 500 egzemplarzach z autografem, które sprzedają się bardzo szybko. Na okładce Gahan Wilson narysował mnie w otoczeniu tworów straszliwych i zadziwiających.

Prawie skończyłem pisanie wstępu do tej książki. (Miałem skończyć go wczoraj w samolocie, ale zasnąłem.)

Myślę, że czas skończyć na dziś z blogiem. Mam oczywiście znaczne blogowe zaległości, jest sporo linków, zdjęć i relacji z przygód do zamieszczenia, dużo pytań i komentarzy, na które trzeba odpowiedzieć.

Zanim pójdę chcę podziękować wszystkim, którzy wsparli Kickstarterową akcję na rzecz Wieczoru z Neilem i Amandą. Wyznaczony cel udało nam się osiągnąć w ciągu pierwszych kilku godzin. Dzięki temu na trasie będzie z nami dźwiękowiec, wszystkie występy zostaną profesjonalnie zarejestrowane i teraz mamy za co porządnie je zmontować, zmiksować i wydać, na płycie i w ogóle. Jestem niezmiernie wdzięczny. Mam teraz również nadzieję, że choć jeden z tych wieczorów uda się nam sfilmować dla potomności.)

(Wszystkie próby zrealizowania podobnego przedsięwzięcia niewielkim kosztem skończyły się fiaskiem. W latach 90. próbowaliśmy nagrywać trasy z serii "Anioł stróż", które robiłem dla CBLDF i albo nagrania się nie udały albo zaginęły, z wyjątkiem jednego video sfinansowanego przez PBS. Próba sfilmowania czytanej w całości Koraliny w 2002 roku w San Francisco zakończyła się katastrofą i zostaliśmy z nienadającym się do użytku niemym filmem z jednej kamery. Widziałem też, jak Amanda płaciła ludziom za nagrywanie koncertu, po czym dyski twarde się psuły albo pliki okazywały się puste. To będzie zrobione porządnie.)

Musze również powiedzieć, że Kickstarter, gdzie ludzie zawczasu kupują, co im się podoba, to fantastyczny model biznesowy. Prawie połowa osób, które się włączyły wykupiła prawa do pobrania albumu za 1 dolara, a jak dotąd 800 z 2000 osób chce zamówić CD.

Dobra. Wyczerpany podróżą pisarz pada z nóg i idzie spać. Dobranoc.

Trasa i kickstarter

2011-09-22T23:50:00.004+02:00

Neil napisał we wtorek, 6 września 2011 o 2:56

Wieczór z Neilem Gaimanem i Amandą Palmer — Kickstarter

Kliknijcie w link. To nasza kampania, zbieramy pieniądzę na zarejestrowanie trasy i wydanie płyty.

Jest ograniczona ilość pakietów VIP, bilety w przedsprzedaży i w ogóle. Mnóstwo wspaniale głupawych rzeczy. I video, w którym jem banana na plaży.

AKTUALIZACJA: Dziękuję Wam! Nasz cel udało się osiągnąć kilka godzin po uruchomieniu Kickstartera. Stać nas teraz na zabranie ze sobą w trasę inżyniera dźwięku, który wszystko nagra, na wydanie CD i zrobienie plakatów. Jesteście wspaniali.

Relaks w Edynburgu

2011-09-22T23:41:00.002+02:00

Neil napisał w poniedziałek 22 sierpnia 2011 o 11:05

Plan zajęć w Edynburgu był zwariowany, ale dość przyjemny. Nie obejrzałem w ciągu tych kilku tygodni tylu przedstawień, ile bym chciał, ale udało mi się napisać więcej, niż zamierzałem i podpisałem znacznie więcej książek, niż miałem i ludzie byli zadowoleni, więc wszystko się dobrze skończyło.

Dziś wieczorem Amanda występuje w HMV Picturehouse i będzie to właściwy debiut jej nowego zespołu (z udziałem kuzyna Hugh na dudach i sekcją dętą), a ja próbuję zdecydować co przeczytam podczas swojego Gościnnego Występu. Myślę, że pozostanę przy "The Rhyme Maidens", napisałem to niedawno i jeszcze nie czytałem przed publicznością.

Dzień później – bo nie zdążyłem napisać o tym na czas.

Podczas próby przed występem Amanda zapytała, czy nie zaśpiewałbym "The Problem With Saints", naszej piosenki z projektu 8in8. Wykonywałem ja tutaj dwukrotnie: podczas występu późnym wieczorem z Belt Up Theatre, choć wtedy miałem przed nosem kartkę z tekstem, oraz kiedy Jason Webley zaprosił mnie na scenę podczas koncertu w Forest Cafe (http://blog.theforest.org.uk/savetheforest), więc wydało mi się to coraz mniej onieśmielającym zadaniem...

Wczorajszy występ był fascynujący. Amanda zgromadziła nowy zespół – Grand Theft Orchestra i wypróbowuje z nimi coś bardzo stylowego i błyszczącego i tanecznego. Mój znajomy Chris Cunningham powiedział, że "to jak kiedy David Bowie od Hunky Dory przeszedł do Ziggy'ego Stardusta." Powiedział również, że to był jego ulubiony ze wszystkich koncertów Amandy, jakie widział i jeden z najlepszych obejrzanych przez niego koncertów w ogóle. Nie był to mój ulubiony (chyba za bardzo lubię dziwaczne i smętne piosenki), ale jestem bardzo ciekaw, jak zespół będzie sobie radził, kiedy bardziej się zgrają i trochę poćwiczą nowe piosenki. Byłem zachwycony brokatem i makijażami i całym spektaklem, łącznie z Hugh MacInnesem, grającym na dudach kuzynem Amandy.

Dziś Amanda występuje w Glasgow, a ja zostaję w domu i zapraszam kilku innych pisarzy na drinka. Nasz świat jest całkiem dobrym światem...

...

Kiedy nagrywałem WITS dla Radia Publicznego Minnesoty, nagrałem również program dla The Current, stacji muzycznej należącej do tego samego radia. Zostałem gościnnie DJ-em. Program miał trwać pół godziny, ale rozmawialiśmy około godziny i kiedy wychodziłem było mi bardzo przykro, że aż tyle będą musieli powycinać.

Nic nie wycięli. Po prostu przedłużyli program.
Posłuchać (i pooglądać teledyski do wybranych przeze mnie piosenek) można na http://minnesota.publicradio.org/collections/special/columns/music_blog/archive/2011/08/theft_of_the_di_35.shtml

Można też kliknąć poniżej:

...

Według http://www.comicsbeat.com/2011/08/20/well-said-neil-gaiman/ taki dywan leży w nowej bibliotece publicznej Gungahlin w Canberrze, w Australii:

"GOOGLE MOŻE CI UDZIELIĆ 10 000 ODPOWIEDZI,

BIBLIOTEKARZ UDZIELI CI POPRAWNEJ."

Neil Gaiman

To wspaniałe.

...

W ubiegłym tygodniu skończyłem pisać (ręcznie) opowiadanie dla Raya Bradbury'ego i zaledwie kilka godzin później, bardzo późnym wieczorem, przeczytałem je niewielkiej publiczności.

Wysłałem je Rayowi w poniedziałek, czyli dzień jego 91. urodzin, już przepisane, była to druga wersja. Teraz jestem jeszcze bardziej zdenerwowany, niż kiedy czytałem je ludziom, a byłem wtedy wyjątkowo zdenerwowany.

Dowiedziałem się właśnie, że mu się podobało i nie potrafię wyrazić słowami, jak bardzo jestem szczęśliwy.

...

Na stronie http://www.guardian.co.uk/books/audio/2011/aug/24/neilgaiman-edinburgh-book-festival?CMP=twt_gu można posłuchać mojego wystąpienia na temat Amerykańskich bogów z Johnem Mullenem z Festiwalu Książki w Edynburgu – dla Klubu Książki Guardiana.

A na koniec wywiad, który dla Guardiana przeprowadził ze mną naprawdę mądry, młody dziennikarz:

Trzy wesela i Fringe

2011-09-22T13:26:00.000+02:00

Neil napisał w poniedziałek 8 sierpnia 2011 o 11:57

W ubiegłym tygodniu mieliśmy z Amandą coś w rodzaju przyjęcia weselnego na szkockiej wyspie Skye, skąd wywodzi się znaczna część jej rodziny. Miała to być przede wszystkim okazja, by nasze rodziny mogły się poznać. Przyjechali z bardzo daleka, byliśmy bardzo wzruszeni. Tylko rodzina, żadnych innych znajomych (poza Sxipem Shirleyem i jego zespołem Luminescent Orchestrii robiącym za "muzyków weselnych"). Przyjęcie odbyło się w zameczku

Wiele radości sprawiło mi przyglądanie się spotkaniu siwych, brodatych dżentelmenów w kiltach z moim żydowskimi krewnymi z północnego Londynu. W pewnym momencie zostaliśmy w Amandą posadzeni na krzesłach, które podniesiono do góry zgodnie ze zwyczajem żydowskiego tańca z krzesłami, przy akompaniamencie gry na dudach. Nie wydaje mi się, żeby takie okazje zdarzały się w historii często. (Dudziarzem był kuzyn Amandy, Hugh.)

Podejrzewam, że obie strony rodziny uważają nas za nieco szalonych, ale z radością temu szaleństwu ulegają, co bardzo nas cieszy.

Neil Gaiman on WhoSay

(Zdjęcie zrobiła moja kuzynka Elaine. Ale fotografem był głównie mój kuzyn Elliott.)

Jeśli ktoś liczy - to był nasz trzeci ślub. Pierwszy był niespodziewanym flashmobem, gdy Amanda zaskoczyła mnie w Nowym Orleanie, drugi był prawdziwy, drugiego lutego. Myślę, że już chyba wystarczy, choć rozmawialiśmy o przyjęciu dla przyjaciół, więc kto wie...

Amanda, Holly, Maddy i ja wynajęliśmy dom w Edynburgu. Ja piszę i nadrabiam zaległości w korespondencji, Amanda odpisuje na zaległe e-maile i planuje najbliższe kilka lat, a do tego czeka nas sporo występów podczas festiwalu Fringe.

(Moje ulubione do tej pory to The Boy James Belt Up oraz najlepszy od 28 lat występ Fascinating Aida, jaki widziałem. Holly i Maddy był zachwycone The Damsel in Shining Armour ["Damą w lśniącej zbroi"], a Maddy prosiła jeszcze, żebym wspomniał jak bardzo podobało jej się Sunday in the Park With George.)

Amanda i ja zredagowaliśmy wspólnie szkocki dodatek do Big Issue z okazji Fringe. Przeprowadziliśmy wywiady ze starymi znajomymi (ja rozmawiałem z Ianem Banksem, który można znaleźć w wydaniu krajowym, a Amanda - z Margaret Cho, z Dille Keane rozmawialiśmy wspólnie), polecaliśmy różne rzeczy.

Oto link do rzeczy związanych z festiwalem książki - http://www.bigissuescotland.com/features/view/558). A tu przewodnik Amandy (ze wstawkami ode mnie) po obszarach bardziej teatralnych/komediowych/muzycznych - http://www.bigissuescotland.com/features/view/559.

Całkiem nieźle mi idzie. Przez ostatnie parę dni napisałem wstęp do Księgi Dżungli Rudyarda Kiplinga i bardzo krótkie opowiadanko dla Guardiana, nie mówiąc o dłuższych rzeczach nad którymi teraz pracuję. Ale poważnie myślę o zaprzestaniu działalności e-mailowej. Nie radzę sobie z ilością przychodzących wiadomości, a po całym dniu odpowiadania czuję się padnięty, zupełnie jakbym przez cały dzień pracował, a nie pracowałem.

Wzdech. I pomruk.

Uwielbiam spędzać czas z obiema córkami. Tęsknię za psami i pszczołami. Poczułem ukłucie winy, gdy dowiedziałem się, że czwarty rok z rzędu zdobyliśmy błękitną wstęgę za miód i plastry na jarmarku. Winy, że mnie tam nie było i że Lorraine musiała sama zbierać miód i ciąć plastry.

...

Ten wzruszający niemy film zrobiony przez dzieci z Toronto to prawdopodobnie praca na konkurs "90 sekund" Nagrody Newbery. Więcej o nagrodach można przeczytać na http://jameskennedy.com/90-second-newbery/, A tak przy okazji, zgłoszenia można nadsyłać jeszcze do 17 października...