“Cóż... mówię tylko, że spodziewałbym się, że wasza rasa jest nieco mądrzejsza. Można by pomyśleć, iż domyślicie się, że tych samych luster za pomocą których skradliście dusze dzieci można użyć... aby skierować światło z powrotem w stronę waszych kokonów. O tak...”
Co jest nie tyle moją próbą naśladowania Doktora Davida Tennanta, rozważaniem dlaczego ludzie na tych wszystkich stronach nie używają zdjęć “Hamleta” z “Guardiana” jako ilustracji do własnych opowiadań o przygodach Doktora Who. (na niektórych pojawia się nawet Patrick Stewart.) ... Gratuluję Toddowi Kleinowi, no cóż, głównie bycia Toddem Kleinem, ale też posiadania takiego kałamarza. (Chciałbym, żeby mój tak wyglądał.)
Te małe ludziki są wspaniałe (Zapomniałem kto mi to przysłał. Przepraszam.) (Nie pamiętam również kto przysłał mi to.)
Tę książkę czytam bardzo powoli. Jeden rozdział na miesiąc. Bo kiedy skończę nie będzie już żadnej klasycznej powieści historycznej Rogera Zelaznego której bym nie przeczytał. (Czy w ogóle żadnej powieści Rogera Zelaznego której nie czytałem. No ale...) Rękopis zapodział się w jego papierach na ponad 30 lat. A z tego co przeczytałem do tej pory to klasyczny, jak zwykle zupełnie wspaniały Roger Zelazny... ... To z mojej strony ostatnia na jakiś czas odsłona Amandy Palmer śpiewającej „I Google You” z YouTube... ten klip podoba mi się, bo jakość dźwięku wydaje się lepsza i można usłyszeć wstęp.
Odkryłem dziś - i prawie pękło mi przez to serce - że kotka Zoe, która mieszka na strychu (na początku była moja, ale obecnie opiekuje się nią do powrotu właścicielki zza oceanu) jest całkiem ślepa i poruszała się korzystając z pamięci i wąsów (Pisałem siedząc na strychu, w Pokoju W Wieży, z którego zrobiłem wolną od internetu i telefonów kryjówkę pisarza).
Uwielbiam Zoe, ale jestem na nią potwornie uczulony.
Zazwyczaj nie stanowiło to problemu, po prostu po pogłaskaniu jej myłem rece... ale kiedy orientujesz się, że twoja kotka jest ślepa i zrywasz dla niej w ogrodzie kocimiętkę, a potem kładziesz sobie na kolanach podczas pisania i głaszczesz i pozwalasz się ocierać... no i teraz muszę zrobić przerwę w pisaniu żeby wziąć kąpiel, bo mam zaczerwienione i kompletnie zapuchnięte oczy i swędzą tak bardzo, że praktycznie nic nie widzę. Ech.
Hej Neil, Wczoraj byłam na (boskim i zachwycającym) koncercie Amandy Palmer w San Francisco i zaśpiewała na nim „I Google You” Wiem, że już zamieściłeś nagranie tej piosenki, ale... tu jest jeszcze jedno, w nieco lepszej jakości. Jeżeli sobie życzysz, można je obejrzeć na YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=1QEQaJXU1mA pzdr, Molly
Tak już lepiej. Możecie jednocześnie wysłuchać piosenki i zobaczyć Amandę...
Tymczasem niezwykła Peri Lyons (dla której to napisałem tę piosenkę) (nie dlatego, że szukałem jej w Googlach późną nocą, tylko dlatego, że w grudniu ubiegłego roku poprosiła mnie o napisanie piosenki do jej solowego występu) wystąpi z owym przedstawieniem w Nowym Jorku (w The Metropolitan Room: 34 West 22nd St Betw. 5th & 6th Ave. - New York, NY 10010) pod koniec miesiąca – szczegóły tutaj, na stronie The Metropolitan Room.
...
W dalszym ciągu będę podawał tego typu linki. Sądzę, że „Księga Cmentarna” to moja ulubiona spośród książek, które dotąd napisałem, jestem z niej bardzo dumny i cieszy mnie jeżeli innym też się podoba....
Drogi Neilu, Tak bardzo się cieszę na myśl o spotkaniu z Tobą w Vegas, bo do tej pory całkowicie omijałeś Nevadę i zastanawiam się, czy przy okazji festiwalu będziesz też podpisywał? Jeśli nie będę musiała zadowolić się zamówieniem podpisanego egzemparza. Bo widzisz, to absolutnie konieczne abyś udzielił odpowiedzi na to pytanie, bo jeśli będziesz podpisywał to muszę kupić którąś z Twoich książek w twardej oprawie żeby nie wstydzić się swoich sfatygowanych egzemplarzy. Bardzo dziękuję, Hannah St. John
Jestem pewien, że będzie tam podpisywanie, jak najbardziej. Ale nie musisz się martwić: możesz wstydzić się starych, sfatygowanych książek, ale dla mnie to komplement.
Do Waszej wiadomości: mam jeden z tych dni, kiedy bardzo chciałbym mieć setki skrzatów które przychodziłyby w nocy i pisały za mnie zaległe rzeczy oraz trochę takich, które podpisałyby za mnie 2000 wkładek do limitowanego brytyjskiego wydania „Księgi Cmentarnej”, może też kilka wyższych i bardzo do mnie podobnych, które mogłyby przejąć wszystkie moje zawodowe i osobiste zobowiązania, łącznie z podróżowaniem po całym świecie i jak już przy tym jesteśmy, to może jeszcze kilka do rozprawienia się z mailowymi zaległościami i piętrzącymi się stosami rzeczy, które naprawdę muszę przeczytać i może nawet jeszcze kogoś, kto mógłby za mnie pisać na blogu. I nawet nie wspominajcie o recenzjach czy wstępach. (Rozgląda się wokół groźnie.)
Byłem już święcie przekonany, że czeka mnie tylko rozpacz, beznadzieja i zagłada i nigdy w życiu się z tego nie wypiszę, bo dzień ma za mało godzin, a tydzień za mało dni, gdy w końcu postanowiłem wydostać się z domu i pójść pisać do ogrodu, gdy po drodze odkryłem mnóstwo spóźnionych i zapomnianych malin wciąż na krzakach, więc zatrzymałem się, żeby je zjeść no i nie można być zrozpaczonym ani marudnym kiedy się je dojrzewające w słońcu, własnoręcznie zebrane maliny.
Tak tylko mówię. Nie można. ..... Strona Tor.com ożyła. To naprawdę dobrze. Mnóstwo znakomitych pisarzy pisze tam swoje blogi. Sporo czytania. Z Tor.com dowiedziałem się o śmierci ilustratorki Pauline Baynes i bardzo mnie to zasmuciło. Przeczytałem co Jo Walton napisała na temat Erica Franka Russella i nawet napisałem odpowiedź. Podejrzewam, że Tor.com stanie się tym, co Patrick Nielsen Hayden miał na myśli, kiedy opowiadał mi o stronie po raz pierwszy podczas Easterconu: towarzyskie i zawodowe centrum informacji dla świata SF ON THE INTERWEBS. Najlepsze miejsce dla wszystkich zainteresowanych gatunkiem, pierwsze po stronie Locusa - http://www.locusmag.com/. .... Na iTunes jest już najnowszy podcast „Najlepsze z The Moth”. Możecie usłyszeć jakie problemy miałem z podróżowaniem w wieku szesnastu lat, a także opowieść Edgara Olivera o tym, co wydarzyło się gdy wrócił do Savannah, moją ulubioną historię z tamtego wieczoru. Ogólnodostępna instrukcja (wszystkie rzeczy są do ściągniecia za darmo) jest na http://phobos.apple.com/WebObjects/MZStore.woa/wa/viewPodcast?id=275699983. Czasem te rzeczy nie działają za granicami USA.
Ale tu na YouTube jest „Edgar Oliver in conversation” – fragment programu i wiersza. Owszem, on naprawdę mówi w ten sposób z osobliwym, melodyjnym głosem i akcentem:
Cześć Wszedłem na stronę dziennika Kyle’a Cassidy żeby sprawdzić co aż tak kontrowersyjnego było na zdjęciach (chodziło o koszulkę?... wzrusza ramionami... mnie nie wydawała się aż tak groźna) i zobaczyłem: SAM NEIL GAIMAN śpiewa „i google you”. Czy jest szansa, że zamieścisz na swojej stronie plik dźwiękowy? Pięknie proszę? Inni fani z pewnością też chcieliby to usłyszeć!
Cóż, właściwie śpiewałem to w czasie gdy Kyle pisał na swoim blogu. Zaraz potem Amanda wyszła i wróciła z małym dyktafonem i powiedziała „zaśpiewaj jeszcze raz do tego”, więc zaśpiewałem. Nie sądzę, żeby ktolowiek poza nią miał kiedykolwiek usłyszeć to nagranie. Ale z drugiej strony zaśpiewała „I Google You” na wczorajszym koncercie w LA... więc podejrzewam, że piosenka bardzo szybko znajdzie się w internecie, w wykonaniu kogoś, kto śpiewa znacznie lepiej ode mnie.
(Zagląda na YouTube)
Już jest. (Uwaga: to bardzo ciemny klip, raczej dźwięk niż video, a dwa ostatnie słowa piosenki ucięło.) Uwielbiam to, co zrobiła z akordami...
Edycja aby dodać – obiecałem Amandzie, że zastąpię to lepszą wersją, jeśli taka pojawi się na YouTube.
Kolejna edycja, spróbujcie tutaj:
... Dobra. Idę do ogrodu popisać o Selinie Kyle i Joe Chillu.
