Jeszcze żyję

Wiem. Myśleliście, że nie żyję. Albo blog...

Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko w porządku.

Nie potrzebujesz nikogo, żeby Ci pisał, że jesteś zajęty... sam przez to przechodzisz... ale dociekliwe umysły chciałyby wiedzieć... czy blog umiera? Czy wydaje ostatnie tchnienia zanim wyzionie ducha? Czy powinniśmy zacząć przesyłać kwiaty?

od nie-twitterowca (nie-twita?)
Tak z ciekawości,
Kristina

oraz

Drogi Neilu,

Tęsknimy za Tobą.

Z poważaniem,

Czytelnicy bloga.

Też za Wami tęsknię.

Obiecałem sobie, że przegonię terminy, które obecnie przeganiają mnie, zanim znów zacznę blogować. Myślałem, że zajmie mi to około dziesięciu dni. Teraz dochodzi to do sześciu tygodni. A tak wiele mam do opowiedzenia...

Wkrótce. Dwa scenariusze, jeden do napisania i oddania, drugi wymagający ponownego napisania, a także ludzie tak jakby czekający, wstrzymujący oddech i zaczynający stukać palcami w blaty stołów i mamrotać na temat harmonogramów produkcji. Piszę jak mogę najszybciej. Potem napiszę jeszcze jedną notkę w ramach nagrody dla samego siebie.

W międzyczasie: To jest Lola. Ma około czterech miesięcy. Więcej o niej oraz o tym, skąd pochodzi, kiedy blog wznowi działanie:

...a ponieważ tu jestem, jeśli będziecie w Nowym Jorku we wtorek, 15 czerwca, proszę przyjdźcie na to: http://www.neilgaiman.com/where/details.php?id=88 i zobaczcie jak ja, Joe Hill, Kurt Andersena, Jeffrey Ford, Walter Mosley oraz mój koedytor, Al Sarrantonio, czytamy OPOWIEŚCI, rozmawiamy o beletrystyce i inne takie. Dostępne będą podpisane książki. Będzie fajnie.

(Pierwsze recenzje OPOWIEŚCI znajdują się na... http://www.latimes.com/entertainment/news/la-ca-sirens-call-20100604,0,3929896.story oraz http://www.guardian.co.uk/books/2010/jun/05/eric-brown-science-fiction-roundup)

Po tylu latach wciąż bez mózgu

Neil napisał w piątek 16 listopada 2007

Steve Bissette i Hank Wagner są tutaj żeby rozmawiać ze mną na potrzeby nieautoryzowanej książki którą piszą Hank i Chris Golden (Steve pisze kilka z rozdziałów o filmie i jest tutaj ponieważ Chris nie może. Miło widzieć tu znowu Steve'a i niesamowite wiedzieć, że znamy sie już 22 lata.) Cieszę się, że mogę pomóc, ale cieszę się też, że to nieautoryzowana biografia -- one i rzeczy im podobne są jak nagroda za całokształt twórczości i mnie krępują. Po całym tym podróżowaniu i wydarzeniach jeszcze nie mam nic, co przypominałoby mózg, dlatego w wywiadach jest bardzo dużo moich "Ummmmm". Steve i Hank są bardzo cierpliwi.

Zawsze kiedy jestem on-line bezwiednie sprawdzam ocenę Beowulfa na http://www.rottentomatoes.com/m/beowulf/. (73% świerzości podczas gdy to piszę)
Moja ulubiona recenzja na dzisiaj -- ponieważ czuję, że to recenzja tego co napisaliśmy -napisał ją Ty Burr z Boston Globe.

Spodziewam się, że przestanę to sprawdzać za kilka dni.

Właśnie odebrałem Maddy i jej przyjaciół z kina gdzie oglądali Beowulfa. Maddz uważa go za równie straszny jak za pierwszym razem, i nie jestem przekonany, że film ten jest skierowany do trzynastoletnich dziewczynek. "A jak im się podobało? zapytałem Maddy.
"Myślą, że jesteś dziwny" odparła.
"Oh, przepraszam."
"Ale nie martw się. Wytłumaczyłam im, że napisałeś scenariusz z Rogerem Avarym, a te wszystkie kawałki, które im się podobały napisał Roger."

Wierzę, że kiedy panna Gala Avary dorośnie, obierze tę samą taktykę.

Dwa nowe artystyczne blogi -- Mii Wolff tutaj: http://wolffbrain.blogspot.com/ i Jill thompson tutaj http://jillthompson.blogspot.com/ (zjedźcie na dół aż znajdziecie stronę z Magic Trixie).

Adaptacja Chłopaków Anansiego zrobione przez BBC World Service będzie emitowany o 20.00 czasu Greenwich (http://www.bbc.co.uk/worldservice/schedules/internet/wsradio_sat.shtml) a potem prze tydzień powinien być na http://www.bbc.co.uk/worldservice/programmes/world_drama.shtml