Historia włosów Neila Gaimana w obrazach

Wywiad dla internetowego magazynu The Nervous Breakdown przeprowadziła Susan Henderson,
29 listopada 2009

Kiedy pomyślałam o zaproszeniu Neila Gaimana do LitParku zastanawiałam się, czego jeszcze o nim nie napisano. Mogłabym oczywiście wybrać jako temat jego twórczość lub fakt, że jest jedynym pisarzem, którego można znaleźć na półce zarówno mojej, jak i mojego męża. Mogłabym napisać coś o tworzonych przez niego postaciach, jak Zgasł i Szczeniak, które wchodzą mi do głowy i zostają w niej jeszcze długo po tym jak ich opowieści dobiegają końca. Ale o Gaimanie takie rzeczy pisze się bez przerwy.

Dlatego zastanowiłam się, na jakie tory schodzi rozmowa, kiedy gadam z kimś na jego temat. To proste. Zazwyczaj nie mówię nikomu jak bardzo silnie i trwale wpływa na mnie jego twórczość. Zazwyczaj mówię o jego włosach.

Neil okazał się w tej kwestii bardzo wyrozumiały. Gotowi?

*

Historia włosów Neila Gaimana w obrazach:

W Sussex, w wieku niecałych dwóch lat. W oczekiwaniu na narodziny mojej siostry. Takie porządne dziecko (choć prawdopodobnie ubrała mnie babcia). Popychało się karuzelę, aż się rozpędziła, a potem się na nią wskakiwało. Albo potykało się i było ciągniętym po ziemi i zdzierało skórę z kolan.

Miałem może ze trzy lata? Na huśtawce w ogrodzie w Purbrok, w Hampshire.

To już Mr, Punch i jego rejony. Dziadek ze strony ojca, ja oraz kuzynka Sara nad morzem w Southsea. Lipiec 1963.

Moja siostra, moja matka, jej matka i ja. Wrzesień 1963.

Kiedy miałem 4 lub 5 lat włosy bardzo mi przeszkadzały, więc wziąłem sprawę w swoje ręce. Znalazłem nożyczki, wlazłem do łóżka i schowałem się pod kołdrę, po czym je obciąłem. Wyszła z tego fryzura, której można spodziewać się po samodzielnym obcinaniu włosów w ciemności, pod kołdrą, przez pięciolatka. Zdjęcie powstało po próbie uratowania sytuacji przez mojego ojca.

Wydaje mi się, że zanim zostałem nastolatkiem włosy nie były dla mnie specjalnie ważne. Między 9 a 13 rokiem życia to było coś, co fryzjer w szkole przycinał mniej więcej raz w miesiącu (z wyjątkiem świąt), a nauczyciele dla podkreślenia wagi swych słów łapali za to miejsce, gdzie kiedyś miały wyrosnąć bokobrody. Jak Newt z Dobrego omenu, jedyne na co mogłem liczyć po wyjściu od fryzjera to że będę miał krótsze włosy. Niejednokrotnie zdarzało się, że przyszczypywano czy zacinano mnie w uszy nożyczkami – do tego stopnia, że zniechęciłem się do fryzjerów. Mój ojciec kupił kiedyś „domowy zestaw do strzyżenia”. Tego złowrogiego plastikowego urządzenia wyglądającego jak grzebień z żyletkami używał do obcinania nam włosów. Założenie było takie, że wystarczy przeciągnąć grzebień przez włosy i w czarodziejski sposób wyjdzie świetna fryzura. W rzeczywistości ostrza boleśnie drapały skórę głowy i ciągnęły, a po zakończeniu operacji wyglądało się, jakby ojciec próbował cię strzyc urządzeniem kupionym z telewizyjnej reklamy.

"brak przyszłości" (w tym krawacie)

Graham, Geoff, Neil i Al. Miałem szesnaście lat. Niedługo po zrobieniu tego zdjęcia Geoff (wówczas perkusista, teraz łowca meteorytów) i ja utleniliśmy włosy. Chcieliśmy wyglądać jak Billy Idol. Jego włosy zrobiły się blond. Moje zrobiły się rude. Po kłótni z ojcem, w której mogły paść zdania w stylu „z takimi włosami nie masz się tu co pokazywać”, pożyczyłem od kuzynki czarną farbę to włosów i następnego ranka z zachwytem odkryłem, że mam czarne włosy z fioletowymi pasemkami, które – jak stwierdziłem – były najfajniejsze na świecie.

Douglas Adams i ja w 1983. Miałem 22 lata, jeszcze paliłem i nosiłem kolorowe ubrania. Douglas gra na gitarze, czekając aż fotograf John Copthorne skończy ustawiać sprzęt. (Douglas gra piosenkę Marvina „How I Hate the Night” [Jakże nienawidzę nocy])

Wydaje mi się, że to zdjęcie zostało zrobione przed narodzinami Maddy w sierpniu 1994. Postanowiłem, że nie będę się golił ani strzygł aż do jej urodzenia. Czy coś takiego. I chyba po raz pierwszy w życiu udało mi się wyhodować dynie.

Moi drodzy,

na pewno rwaliście sobie włosy z głowy zastanawiając się, jak wygląda moja nowa fryzura.

Dlatego załączam zdjęcie. Zrobiłem je w automacie na stacji metra.

Mam nadzieję, że sprawujecie się jak należy i że urosło dużo dyni. Uściski, ucałowania i głaski* - Neil.

* dla kotów. Nie dla ludzi. […]

Pojechałem do Anglii pracować nad Nigdziebądź i spostrzegłem, że wszyscy mają włosy krótsze ode mnie, więc wszedłem do fryzjera na rogu i poprosiłem o strzyżenie. Co też uczynił. 1995, jeśli wierzyć dacie stempla.

Ja i Clive Barker około 1996. Dwóch bardzo strasznych facetów w skórzanych kurtkach. Patrzcie! Jacy straszni jesteśmy! Zdjęcie zrobiła Beth Gwinn. Koszulkę – Jenny  Holzer.

Gaiman w Gaiman, 1998.

*

Neil jest bardzo zapracowany i nie musiał poświęcać swojego czasu na wyszukiwanie i skanowanie dla mnie zdjęć, a jednak to zrobił. A jedyna rzecz, którą koniecznie musicie wiedzieć o Neilu Gaimanie to fakt, iż choć na jego głowie gości przewspaniała bujna fryzura to nawet jeśli straciłby ją jutro, to i tak nic nie straci.

Post Otwarcie Reklamowy Osłodzony przez Zdjęcie Psa

Neil napisał w niedzielę 20 grudnia 2009 o 17:02


Szybka notka z informacją dla zainteresowanych tym, że zarówno Amazon, jak i Barnes and Noble przygotowali świąteczne promocje na ODDA I LODOWYCH GIGANTÓW. Można go kupić za połowę ceny z okładki.

Link do Amazonu http://www.amazon.com/Odd-Frost-Giants-Neil-Gaiman/dp/0061671738
i do Barnes and Noble http://search.barnesandnoble.com/Odd-and-the-Frost-Giants/Neil-Gaiman/e/9780061671739

...

W New York Timesie jest uroczy artykuł o tym, że "Koralina" jest jednym z najlepszych filmów roku; a wspaniały brytyjski Sunday Times zrobił zestawienie najlepszych książek dla dzieci wydanych w tym roku i znalazło się tam miejsce dla Crazy Hair:

Niewielu jest autorów ilustrowanych książek równie fajnych, co Dave McKean i Neil Gaiman, a ich ostatnie wspólne dzieło, Crazy Hair (Bloomsbury £11.99), od 3 do 6 lat, to prawdziwe szaleństwo. Książka opowiada o ojcu, którego potężna fryzura kryje tygrysy, statki piratów i karuzele. Dzięki znikształceniom i powiększeniom, ilustracje są dziwaczne i niepokojące, a dorównują tekstowi zawartą w nich energią i werwą.

Któregoś dnia udało mi się zaimponować swojej córce, Maddy, za pomocą http://us.akinator.com. Być może Wam też się uda. A może po prostu nauczycie się demonstrować swoje telekinetyczne moce (Żałuję, że nie znałem tego, kiedy miałem dwanaście lat. Zawojowałbym cały świat.)

W Czechach miał miejsce literacki skandal, który mnie absolutnie zafascynował. Uczestniczyła w nim nieistniejąca dziewiętnastoletnia Wietnamka: http://english.vietnamnet.vn/reports/200912/The-literary-scandal-that-rocked-the-Czech-Republic-884057/.

A gdybyście potrzebowali zdjęć zmartwionych lub krzyczących dzieci siedzących na kolanach różnych Świętych Mikołajów, od obojętnych do przerażających, zajrzyjcie na

http://www.sketchysantas.com

Post o dniu ojca i niewidzialnym samolocie

Neil napisał w niedzielę 21 czerwca 2009 o 11:44

Dwoje moich dzieci dorosło i się wyprowadziło, w domu zostało jeszcze jedno (na zdjęciu Kyle’a Cassidy’ego powyżej pilotuje swój niewidzialny samolot). Jest Dzień Ojca i wydaje się to najlepszą okazją, aby wspomnieć jak wielką przyjemność sprawia mi bycie ojcem i jak bardzo sobie to cenię. Bycie ojcem nauczyło mnie więcej, niż jakiekolwiek inne zajęcie, jakakolwiek książka, wszystkie studia, ktokolwiek z kim rozmawiałem. Dobrze jest być ojcem, jeśli to lubisz - a ja lubię. W tym miejscu dziękuję Mike’owi i Holly i Mads za to, że tyle mnie nauczyli. I za to, że są mądrzy i kochający i zabawni.

Wczoraj wieczorem Maddy powiedziała mi, że ma Coś Zaplanowane na dzisiaj. Nie wiem co to takiego. Ona i jej koleżanki jeszcze nie wstały po nocowaniu. Wczoraj wykorzystałem je do przetestowania nowych zapachów, które przysłała mi Beth z BPAL. Ubiegłoroczny zapach „Snow Glass Apples” i towarzysząca mu książeczka wydana na Comic-con były ogromnym sukcesem, zarówno sam zapach, jak i okolicznościowa akcja na rzecz BCLDF (to link do strony CBLDF, gdzie zostało jeszcze kilka ostatnich egzemplarzy/flakoników na świecie). Tegoroczny zapach jest niezwykły. Zapomniałem, że to miała być tajemnica i z radością wyciągnąłem kota z worka na twitterze, ale tutaj będę bardziej powściągliwy i zdradzę tylko, że zapach jest związany z opowiadaniem z „Rzeczy ulotnych” i „M jak Magia”, w których chodzi o jedzenie różnych rzeczy.

(Beth, Bogini BPAL, przysłała mi trzy różne wersje rzeczonego zapachu i pozwoliła mi wybrać. Wybrałem wersję z Rodzynkami i Dymem, ale bez Piwa. Z jakiegoś powodu Piwo sprawiało, że całość na skórze pachniała kokosem. Moim zdaniem wszystko, co robi Beth to magia i alchemia.)

Na CBC, w programie Definitely Not the Opera, [“Zdecydowanie nie opera”] wspaniała Sook-Yin Lee przeprowadziła ze mną wywiad na temat bycia ojcem i bycia synem, który teraz umieszczono w specjalnych wydaniu na Dzień Ojca. (To naprawdę dobry wywiad, większość stanowią pytania, których mi dotąd w wywiadach nie zadawano. Zaczyna się w okolicach 55. minuty i zignorujcie, proszę, dziwny montaż na początku, gdzie mówię, że mój mały synek i ja byliśmy świeżo po ślubie.) Plik mp3 jest pod adresem http://podcast.cbc.ca/mp3/dnto_20090620_17235.mp3


Ten pisarz zrobił listę “Pięciu rzeczy które powinni zrobić inni ludzie”.
http://www.omnivoracious.com/2009/06/leave-an-idea-take-an-idea-five-things-someone-else-should-totally-do.html

(Wybacz dziwny link). Jest wśród nich punkt “Mnóstwo pomysłów”, wykorzystać nadmiar pomysłów Madoca z “Kaliope” i napisać opowiadania nimi inspirowane. Czy rozważałeś kiedyś wydanie pozwolenia na taką antologię?

Pisarz, o którym mowa to niezwykle błyskotliwy China Mieville, który jest mądry, dużo tworzy i w ogóle jest miłym facetem.

I nie, nie sądzę, żebym mógł oficjalnie zezwolić na coś takiego (jako że Sandman jest własnością DC Comics.) Jednak jeśli ktoś zdecydowałby się zrobić coś takiego, w sieci czy na papierze – byłbym zachwycony.

Witaj ponownie
Oglądam sobie moją nową, dopiero-co-dostarczoną-z-Amazonu książkę “Crazy Hair” (śliczne ilustracje, urocze rymowanki) i nagle coś wydało mi się trochę dziwne. Zmieniłeś drugi wers? Pamiętam, że czytałeś to trzy lata temu i pamiętam coś w rodzaju “ja mam trzydzieści lat, Bonnie trzy”.
Teraz widzę, że jest “Stoimy w ciszy” czy jakoś podobnie.
Tak z ciekawości, czy mam rację? I dlaczego to zmieniłeś?
ET

Zmieniłem to, bo kiedy ilustracje Dave’a były gotowe (a przygotowanie “Crazy Hair” zajęło mu kilka lat), Bonnie nie wyglądała wcale na trzylatkę. Ani trochę. I wydawało się, że szybciej i prościej będzie zmienić jeden wers, niż prosić Dave’a o poprawianie każdej strony.

Cześć Neil,
“Rodzime smoki Wysp Brytyjskich”
Termin “Wyspy Brytyjskie” jest nieco drażliwy.
Jestem Twoim fanem z Irlandii. Termin Wyspy Brytyjskie sugeruje, że Irlandia jest częścią Wysp. Nie jesteśmy już częścią Wielkiej Brytanii, a do momentu przybycia wikingów, o czym wspomniałeś, także nie byliśmy. Wiem, że może Ci się to wydawać niemądre, ale ten zwrot dla wielu osób tutaj tylko drażni stare rany. I wiem, że nie było to celowe, więc chciałem wyjaśnić na przyszłość.
Declan

No tak. Udało mi się urazić kogoś, podczas gdy próbowałem tylko wymyślić jak napisać o miejscach, gdzie znaczki były sprzedawane. Jeżeli stanowi to jakieś pocieszenie, pisząc to zdanie nie miałem na myśli Irlandii. (a przed chwilą przeczytałem fascynującą dyskusję na stronie Wikipedii.)

Cześć Neil,
Być może zechcesz przekazać swoim czytelnikom, że poza zestawem znaczków można także kupić pocztówki z tymi samymi wzorami, co znaczki. Co doskonale zapełni lukę, którą powinny zajmować naklejki na zderzak z Neilem Gaimanem. (poważnie, powiedz proszę ludziom z Neverwear, żeby rzucili jakieś naklejki – te z ilustracjami do “Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach” albo z małym Sandmanem byłyby idealne... Gdybym był bardziej kreatywny, zrobiłbym czarno-białą naklejkę z sylwetkami Nieskończonych, ale niestety – brak mi zdolności.)
A tak na marginesie - znaczki i pocztówki właśnie bez problemu zamówiłem z USA.
Dzięki za opowieści!

Zajmę się tym. Wszystkie propozycje dotyczące Neverwear proszę kierować do Kitty, poprzez jej blog: http://kittysneverwear.blogspot.com/

Hej Neil,
Tu młody, zbłąkany pisarz.
Mam pytanie dotyczące bohaterów. Większość pisarzy, których szanuję tworzy wewnątrz wyobraźni autonomicznych bohaterów. Ten proces jak na razie wydaje się szalony i wspaniały zarazem.
Czuję, że bohaterowie są największą wadą moich opowiadań. Chcę, żeby zdawali się prawdziwi i niezależni od moich kaprysów, zamiast być tylko mechanizmem opowiadania.
Jeśli masz czas, by udzielić jakiejś porady, będę niezwykle wdzięczny. Wystarczy jedna czy dwie oświecające złote myśli.
Dziękuję również za tak wiele wspaniałych opowieści. Ich czytanie to najczystsza przyjemność.
Z pozdrowieniami,
Dan Kelly

Kiedy byłem młodym pisarzem wymyślałem historie, a potem umieszczałem w nich bohaterów. A każdy z nich sprawiał wrażenie, używając słów Thurbera, “zaledwie narzędziem”.

Myślę, że przełom nadszedł, kiedy zacząłem pisać komiksy – ponieważ w nie wierzyłem. Bo czasami używałem bohaterów, których nie wymyśliłem sam, ale na których mi zależało. I w ciągu kilku lat odkryłem, że jeśli wystarczająco mocno zależało mi na postaci – działo się z nią coś interesującego.

Nie jestem pewien, czy ta myśl jest wystarczająco złota, ale ważne żeby dbać o bohaterów, o to kim są i co robią. I (przynajmniej dla mnie) żeby były to osoby, z którymi chciałbym spędzić trochę czasu – nie jest naprawdę istotne po czyjej są stronie. Mogą być potworni na zewnątrz, albo, co gorsza, wewnątrz, ale mimo tego musisz chcieć spędzić z nimi trochę czasu. Jeśli spotkałbyś jednego z tych bohaterów w sytuacji towarzyskiej – chciałbyś z nim porozmawiać, czy tylko znaleźć wymówkę, żeby się oddalić?

(Jako przypis mogę dodać, że moim zdaniem pomogły te lata, kiedy jako dziennikarz przeprowadzałem wywiady. Nauczyłem się sporo na temat różnych stylów mówienia, sposobów opisywania ludzi i jak pozwolić, by ich własne słowa ich opisywały. Ale co najważniejsze, nauczyłem się, że jeżeli będziesz rzeczywiście zainteresowany, a nie tylko udawać zainteresowanie, ludzie powiedzą ci wszystko, a tobie sprawi przyjemność ich towarzystwo. Czyli moja rada dla młodych pisarzy to: rozmawiajcie z ludźmi, zwłaszcza z tymi, których zwykle byście omijali. Odkryjcie ich historię. Wymyślcie, jak można umieścić ich w opowiadaniu, albo jak opisać ich używając tylko kilku słów.

Witam Panie Gaiman,
Moje pytanie, czy raczej prośba o sugestię, to jak właściwie wykorzystać osobistą tragedię do pisania. Z powodów, które nie sposób wytłumaczyć, odszedł ktoś kto był dla mnie niemożliwie ważny, i bezustannie próbuję wykorzystać to jako natchnienie, ale efekt jest wręcz odwrotny.
Mam tyle wolnego czasu, że każdy pisarz może mi zazdrościć, ale nie spędzam go produktywnie, a bardzo chcę.
A więc raz jeszcze, mądre rady będą bardzo mile widziane. A jeżeli nie – rozumiem, że ma Pan napięty terminarz.
Tak czy inaczej dziękuję.

Nie sadzę, żeby niedawna tragedia była dobrym źródłem dla twórcy. Może być, ale najczęściej jest to zbyt świeże, bolesne i nie zdążyło się z tym jeszcze uporać. Czasami sztuka bywa doskonałą ucieczką od tego, co nie do zniesienia i dobrym miejscem do ukrycia się, gdy nie jest dobrze. Ale nie znaczy to, że trzeba pisać wprost o tej tragedii. Czasem trzeba pozwolić, by minęło trochę czasu i pozwolić, by bolesna rzecz pokryło się kilkoma warstwami, żeby potem można było sięgnąć po nią jak po perłę i zrobić z niej dzieło sztuki.

Kiedy zmarł mój ojciec, na pokładzie samolotu, w drodze powrotnej z pogrzebu w Anglii, wciąż w szoku, wyciągnąłem notatnik i napisałem scenariusz. Miejsce, gdzie siedział scenariusz było dobrym miejscem, i zapadłem tam tak głęboko i doszczętnie, że kiedy wylądowaliśmy Maddy musiała mi zwrócić uwagę, że teraz muszę wysiąść z samolotu. (Mówi, że podniosłem wzrok, spojrzałem na nią zmieszany i powiedziałem „Ale chce się dowiedzieć co będzie dalej.”) Znalazłem się tak i zrobiłem to, żeby wziąć się w garść. A kiedy kilka tygodni później wyjąłem notatnik, żeby przepisać to na komputerze, byłem zdziwiony, że w ciągu tej sześciogodzinnej podróży napisałem praktycznie cały scenariusz.

A więc moja sugestia brzmi przestań próbować to wykorzystać i zrób coś innego. (Wiem, że kiedy napisać w ten sposób, brzmi to prosto. „Doktorze. Boli kiedy robię tak. Co mam zrobić?” „Nie rób tak”. Ale wiesz co mam na myśli.)


No dobrze. Dziewczynki kręcą się na górze. Zrobię im naleśniki z plasterkami truskawek. *


*Kiedy zostanę królem uczynię sztuczne hodowane poza sezonem truskawki zakazanymi. One nie smakują jak truskawki. Co roku w czerwcu muszę przypominać sobie, że tak naprawdę je lubię i że ogrzane promieniami słońca truskawki świeżo zerwane w pełni sezonu to jedna z rozkoszy tego świata. Nie lubię tych wielkich, ledwo truskawkowych owoców, które są dostępne przez cały rok i nazywają je truskawkami.

złote śniadanie i inne rzeczy

Jest piękny dzień. Kyle, mój gość i fotograf poszedł nad jezioro porobić zdjęcia.

Jeżeli klikniecie na http://kylecassidy.livejournal.com/513410.html zobaczycie zdjęcia, które zrobił mnie i mojemu psu przedwczoraj wieczorem, kiedy światło było złote i główki mleczy sypały iskrami. (Prawdopodobnie Bill Stiteler przerobi je na kolejne ze swych niegodziwych obrazków z serii "Hej dziewczyno".)

(jak dowiecie się z podpisu, idzie w świat robić sztukę)

Choć sądzę, że to zdjęcie amatorskiej twórczości inspirowanej "Wilkami w ścianach" to moje ulubione ostatnio zdjęcie vintage.

Chicago Tribune zamieściło artykół na mój temat na http://www.chicagotribune.com/features/chi-090524gaiman-column,0,1101532.column

który zaczyna się tak:

Znajdujesz się wewnątrz umysłu Neila Gaimana. (Ręce i nogi muszą bezwzględnie pozostawać wewnątrz pojazdu. Dyrekcja nie ponosi odpowiedzialności, itd.)

Proszę zauważyć, po waszej lewej stronie - niezwykła konglomeracja. Do jej opisania mogłoby wyrażenie "bałagan w stanie energetycznym najwyższej entropii", jak również "obłed w ciapki". Są tam fantastyczne stwory wszelkich rozmiarów, kształtów i kolorów; płonący łuk prowadzący do 37 alternatywnych wymiarów; guzik; zawalające się schody; złąchany kapelusz czarownicy; rząd niepokojących doryckich kolumn; bezgłowa lalka; kulka piekielnych ogarów, które kłapią paszczami i szarpią się na smyczy; kanapka z masłem orzechowym; gadający kot; przekrwiona gałka oczna oddzielona od ciała i przypadkowy troll. Teraz po prawej, drodzy przyjaciele, starożytny zwój na którym zapisane jest z najdrobniejszymi szczególami wasze przeznaczeniem, lecz niestety za każdym razem, gdy pochylacie się, aby rozczytać te słowa - znika kolejna linijka. (Proszę siadać, zostaliście ostrzeżeni!)

Moim zdaniem to znakomity sposób, żeby rozpocząć artykuł prasowy. Możliwe, że nawet najlepszy.

...

Dostaję e-maile od osób, którym udało się dostać "Crazy Hair", więc sądzę, że książka zaczęła wypływac w różnych miejscach na świecie, choć według Amazonu oficjalna premiera będzie miała miejsce we wtorek.

...
Ups. Wrócili znad jeziora. Muszę lecieć. (Zrobiłem na śniadanie "bubble and squeak" [odsmażane warzywa, głównie ziemniaki, kapusta, brukselka- przyp. noita ] oraz miejscowe kacze jaja w koszulkach.)

Fotohistoria włosów Neila Gaimana

Wszystkich, którzy jeszcze nie zapoznali się z artykułem o włosach Neila (wspomnianym w notce Ciekawostka dla fana ) lub wolą przeczytać go w polskim tłumaczeniu, zapraszam na http://neilgaiman.republika.pl/fotohistoria.html. Miłej lektury!

P.S. I jeszcze jeden ciekawy link. Na stronie http://www.britishcouncil.org/poland-interview-with-neil-gaiman.htm znajduje się, zgodnie z tym, na co wskazuje adres, wywiad z Neilem. Zarówno pytania, jak i odpowiedzi wydają się dziwne znajome... (porozumiewawcze spojrzenie do wszystkich, którzy uczestniczyli w spotkaniu autorskim)

Ciekawostka dla fana

Oto strona którą ukradłam z pewnego bloga o szalonych włosach Neila Trzęsiportka Gaimana - myślę, że nie tylko ja się uśmiałam czytając i oglądając zdjęcia. Niestety tekst jest po angielsku. Jeżeli interesuje was przetłumaczenie go, piszcie w komentarzach!

Ogromne łóżko

Neil napisał w środę 4 kwietnia 2007 o 17:25

Hotele bardzo się różnią, jeden od drugiego. Dziś jestem w pokoju mniejszym niż łóżko, w którym spałem w zeszłym tygodniu (przydzielono mi go, ponieważ nie mieli już normalnych. Powiedziano mi, że to największe łóżko w Londynie. Nie wątpię. Zmieściłyby sie w nim całe rodziny).

Zostałem poinformowany, że artykuł w “The Independent on Sunday” pojawi się w tym tygodniu.

Czy mógłbyś rozwiązać spór rodzinny i potwierdzić, że to Ciebie wiedzieliśmy w czwartek wieczorem w The Now Show? Chciałem zdobyć autograf od Ciebie i Marcusa, ale moje najmłodsze dziecko było zbyt nieśmiałe i uciekło.

Przy okazji, moje najstarsze, szesnastoletnie, często cytuje Twoje “uprzejmie odrzuca twoją ofertę grzebienia” oraz spodobał mu się fragment o polowaniu na łasice.



Matthew

Tak, to byłem ja. Mam nadzieję, że to rozwiązuje spór rodzinny. Byłem tam jako gość Mitch'a Benn'a, ale bardzo ucieszyłem się widząc Marcusa Brigstocke'a (kórego nie widziałem odkąd pracowaliśmy nad “Krótkim filmem o Johnie Boltonie”). Zachwyciło mnie odkrycie, że chodziłem do szkoły z Steve'm Punt'em (“Widziałem twój zespół w music hall”, powiedział, jak tylko może powiedzeć ktoś, kto kiedyś miał czternaście lat do kogoś, kto miał wtedy szesnaście. “Byłeś legendą”. A potem już tylko wspominaliśmy szkolnego pawia i frytki Stewart'a Elsey'a.)

Trzeba było przyjść się przywitać.



...

Wiele osób napisało, że


Na stronie http://guilherme.tv/tyger/ znajdują się lepsze jakościowo wersje “Tygrysa”, jak i też więcej informacji.




...

Cześć Neil,
Cieszę się, że masz udane wakacje po odbyciu trasy, ale zastanawiam się czy podczas Twojej wizyty u Dave'a będziecie pracować nad okładką do “Crazy Hair”. Pamiętam, jak opisywałeś ją w zeszłym październiku. To brzmiało absolutnie wspaniale!- Rachael

Ona jest już zrobiona! Pokazał mi ją! Jest gotowa! Jest niesamowita! Być może będę musiał zmienić parę zdań, żeby treść i rysunki pasowały do siebie idealnie, ale to tylko parę linijek, a potem już będzie gotowa. Oczekuj wydania książki w 2008r. przez Harper Childrens i przez Bloomsbury w Stanach. Jest cudowna (na http://www.neilgaiman.com/journal/uploaded_images/Pgs.24,25-707551.JPG znajduje się jeden z rysunków).

Cześć Neil,
Tutaj Twója wierna fanka z pytaniem związanym ze światem kompiksu. Wiedząc, że trwa już praca nad produkcją “Koraliny” i że nie mogę być w obsadzie, haha, zainteresowałem się nową serią “Preacher” ["Kaznodzeja"] (do której dopiero odbędzie się casting) na HBO.

Szczególnie zależy mi na roli Tulip O'Hary, więc pomyślałam, że powinnam przesłać zdjęcia próbne, na których czytałabym z komiksu, a także kilka ujęć odwzorowujących rysunki z komiksu razem ze zdjęciem mojej twarzy i informacjami. Zamierzam również zapisać się w lokalnej agencji castingu na Maryland... i zobaczyć, czy oni też mogą pomóc.




Moje pytanie brzmi:





1) Czy powinnam wysłać informacje o sobie d Ennis&Dillon przez Vertigo? Czy do nich dotrą?






2) W jaki sposób będąc fanem mogę sprawić, że moje zgłoszenie będzie poważnie rozpatrzone?








Będę Ci wdzięczna za każdą informację, której możesz udzielić... jestem pewna, że w trakcie swojej kariery zdobyłeś doświadczenie w tej dziedzinie.







Pozdrawiam,
Jess Angell

No cóż, przez lata otrzymałem wiele zdjęć twarzy, z którymi nie miałem pojęcia co zrobić. A odpowiadając na Twoje pytania...

1) Możliwe, że do nich dotrze, ale Garth i Steve nie prowadzą castingu. Jeśli dostaną Twoje DVD i zdjęcie twarzy, ograniczą się do wzruszenia ramionami i zastanowienia się, po co je do nich przysłałaś. Jeśli jesteś niesamowicie niesamowita, mogliby przesłać je do producenta, który prawdopodobnie nawet by na nie nie spojrzał, ale musiałabyś być oszałamiająco dobra, a nawet wtedy najprawdopodobniej nic by to nie zdziałało.

2) Bądź aktorką



Mówię poważnie. Jeśli chcesz wziąć w czymś takim udział, najlepiej, żebyś już była aktorką. Bądź w tym dobra. Przyjmuj wiele ról. Udzielaj się w telewizji, filmach i teatrze. Bądź kimś, kto sprawi, że kiedy dyrektor castingu powie do producenta “Myślę, że moglibyśmy zaangażować Jess Angell do roli Tulip'y”, producent odpowie “Naprawdę? Czy ona byłaby zainteresowana czymś takim?”

W castingu chodzi o wiele rzeczy, a jedną z nich jest po prostu to zrobić.




...

Witam, panie Gaiman, pamiętam pana doskonały wkład w “AARGH”, kiedy zostało wydane (jestem aż tak stary), i pomyślałem, że mógłby być pan zainteresowany wzięciem udziału w kampanii mającej na celu ocalić starą księgarnię “Gay's The Word”, która przetrwała dysputy związane z Klauzulą 28, lecz teraz jest zagrożona likwidacją przez rozwijającą się sieć kawiarni Starbucks. Zawsze były w niej dostępne ciekawe pozycje komiksów i powieści graficznych związanych z gejami i lesbijkami. Historia jest opisana w Timesie:


http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/article1462206.ece?token=null&offset=0

... ale przecież ona nie jest zagrożona przez Sarbucks. Jest zagrożona, ponieważ większość księgarnii ogólnych ma teraz dobre działy LGBT, których nie miały wcześniej. Tak samo, jak trudno jest przetrwać specjalistycznym sklepom SF, kiedy w dużych księgarniach rosną półki z science-fiction.

Myślę, ze to smutne, kiedy małe sklepy są likwidowane, i chciałbym, żeby nie były, ale nie wydaje mi się, że to złe, gdy dziedziny, które niegdyś należały jedynie do specjalistycznych zainteresowań, stają się powszechnie dostępne. To oznacza, że małe sklepiki muszą znaleźć dla swoich klientów coś, czego większe lub wirtualne sklepy nie mogą zaoferować.



...

W zeszłym listopadzie wspominałem o inspirującej przemowie Clive'a Barker'a o gatunku literackim jako kontynencie, którą wygłosił spontanicznie podczas British Fantasycon. Ktoś napisał z informacją, że jest ona teraz dostępna na


http://www.clivebarker.info/newsfantasycon2.html




...

Dziękuję za podpisanie moich dwóch bezcennych Sandmanów w piątek. Jak zwykle jestem BARDZO wdzięczy. Został jeszcze tylko jeden!
Zastanawiałem się, czy oglądałeś w sobotę w nocy Dr Who, w tym samym czasie co Twoi rodacy? Podejrzewam, że nie i że wolałbyś raczej obejrzeć go z Maddy, gdy wrócisz do Stanów. Ale jeśli oglądałeś, to co o nim myślisz?
Na razie. Tony Scudder

Nie widziałem. Czekam, aż wrócę do domu i obejrzę Dr Who z Maddy. Nie mógłbym inaczej.

...

Gratulacje dla Bryan'a Talbot'a z powodu publikacji Alice in Sunderland- http://www.bryan-talbot.com/alice/.

A tutaj znajduje się wywiad przeprowadzony ze mną w Niemczech (po angielsku): http://www.phantastik-couch.de/interview-with-neil-gaiman.html

przetłumaczyła Varali