Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lomografia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lomografia. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 15 lipca 2012

Generatory Tesli, okładka "Gwiezdnego pyłu", Złowieszcza Fotografia Pięknych Kobiet oraz drobne, niefortunne morderstwo


Neil napisał w niedzielę 8 lipca 2012 o 1:24



Po dziesięciu dniach w Nowym Jorku, Bostonie i na Cape Cod jestem z powrotem w domu. W Nowym Jorku zostawiłem Maddy, która będzie tam odbywać staż przed rozpoczęciem studiów. W Bostonie zostawiłem Amandę, która pakuje się na wyjazd do Francji i Włoch, gdzie będzie udzielać wywiadów na temat nowego albumu, a następnie poleci do San Francisco na koncert w galerii i występ dla uczestników akcji na Kickstarterze.

To piękna noc. Podobno kiedy wyjechałem było tu piekielnie gorąco, ale teraz jest wspaniale: noc wypełnioną świetlikami zepsuła nieco Lola, która podczas spaceru w polu kukurydzy odbiegła w ciemność i wróciła triumfalnie niosąc w zębach młodego szopa, którego właśnie upolowała.

W księgarniach Barnes and Noble – tych prawdziwych, nie wirtualnych – zaczęto znów sprzedawać Sandmana (a także inne powieści graficzne DC Comics, których sprzedaż wstrzymali), więc z radością mogę znów podać link do ich strony. Wątpię, żeby ich bojkot cokolwiek zdziałał, ale mój własny dał mi na moment wrażenie posiadania władzy. W każdym razie sprzedają Stories, zbiór opowiadań wybranych przeze mnie i Ala Sarrantonio, w twardej oprawie za 2.99$. (Znajduje się w nim moje opowiadanie Prawda jest jaskinią w Czarnych Górach oraz wiele innych wspaniałych opowiadań autorstwa wspaniałych pisarzy, a zbiór otrzymał nagrodę Shirley Jackson i nagrodę Locus w kategorii najlepsza antologia). Nie jestem pewien, jak długo potrwa ta obniżka.

Oto klip to piosenki Nikola Tesla napisanej przez 8 in 8 do słów niżej podpisanego, zagranej na generatorach Tesli (za pośrednictwem Open Spark project: twoja muzyka grana na błyskawicy). Nie sposób opisać fali nerdowskiej radości, którą odczuwam oglądając (i słuchając) tego.


A to jest wideoklip do piosenki stworzony przez fanów. Jest w nim dużo kartonu i trochę mniej potężnych wyładowań elektrycznych…




Po powrocie do domu na kuchennym stole czekało na mnie wiele wspaniałych rzeczy, ale najlepsza z nich to okładka nowego wydania Gwiezdnego pyłu.

W USA od prawie 13 lat nie było nieilustrowanego wydania Gwiezdnego pyłu w twardej oprawie. W sumie nie wiem dlaczego. O tym, co chciałbym zamieścić w nowym wydaniu rozmawiałem z Jennifer Brehl, moją redaktor w wydawnictwie William Morrow. Powiedziałem jej, że chcę, żeby wyglądała jak wydana przed dziewięćdziesięciu laty, jak książki, które jako dziecko znajdowałem w szkolnej bibliotece i podziwiałem (te, które kupowałem na szkolnych wyprzedażach za pensa i kochałem). Całe szczęście, że zrozumiała, o co mi chodziło i całą moją paplaninę zdołała przekształcić w książkę.

(Za zgodą DC Comics) Zleciła Charlesowi Vessowi wykonanie frontyspisu, ilustracji i stron tytułowych do rozdziałów nowego wydania.



Tak mniej więcej będzie wyglądać nowa okładka.

A Charles właśnie przysłał mi ukończoną ilustrację:



Książka będzie naprawdę piękna. Ukaże się wydanie standardowe, a także limitowana, nieco droższa i bardziej ekskluzywna wersja z autografem (na razie jedyny link do tej ekskluzywnej wersji widzę na stronie Amazonu).

Oto link do kupienia wersji standardowej na Indiebound i w Barnes and Noble.
…

Kolejna rzecz, która czekała na mnie po powrocie do domu to koperta fotografii z Lomo. Uwielbiam swój LCA+. Uwielbiam zielenie, które pojawiają się przy użyciu kliszy Agfa. Uwielbiam to, że zapomniałem, jakie zdjęcia zrobiłem i radość z oglądania i odkrywania, co z nich wyszło.

Poniższe zdjęcie jest moim ulubionym z tej koperty, chyba dlatego, że jest nieco złowieszcze: przedstawia artystkę Cassandrę Long oraz (to przypadek, ale bardzo miły) szefową strony Lomography, Alexandrę Klasinki, na imprezie z okazji zakończenia Kickstartera Amandy, na Brooklynie.



I na koniec podziękowania dla Dana Guya, miejscowego Webgoblina, który zrobił z blogiem coś, do czego nie był stworzony, a co powinno pozwolić Wam dzielić się jego treścią na innych platformach w sieci, jak lubią to robić ludzie w naszych czasach. (Jeżeli chcielibyście udostępniać wpisy w jeszcze jakimś innym miejscu, napiszcie do niego na http://neilgaiman.com/feedback/ i poproście…)

sobota, 9 kwietnia 2011

Chwileczkę, pomyślałem, gdybym przeczytał coś takiego w książce, zacząłbym się martwić

Neil napisał we wtorek 29 marca 2011 o 15:58

Zdjęcie truchła zająca i orłów w tajemniczych okolicznościach zniknęło z mojego komputera, więc zamiast niego - krowy, które przyglądają mi się, kiedy jeżdżę na rowerze.



Najlepsza, zupełnie nie zmyślona rozmowa, w jakiej dzisiaj uczestniczyłem:

Scena: Gdzieś na północy Szkocji. W samochodzie. George to miejscowy, a ja podwożę go do domu.

Ja: Wiesz, George, myślę, że w tamtym lesie mają gniazdo orły przednie. Często widywałem w okolicy parę - te, które jadły tamtego królika - i wydaje się, że zawsze wracają do lasu w okolice czarnego domu na wzgórzu. Zauważyłem, że oba przesiadują na tamtych drzewach...

George: To możliwe, Neil. Nikt by im tam nie przeszkadzał. Właściciele domu pochodzą z południa, ale przestali przyjeżdżać, kiedy zorientowali się, że jest nawiedzony. (Orientuje się, że mógł powiedzieć coś nieodpowiedniego. Postanawia dorzucić coś w lżejszym tonie.) Przynajmniej twój dom nie jest nawiedzony.

Ja: Nie. Ale jest przeklęty.

George: Nie przejmowałbym się tym zbytnio. (Pauza. Kontynuuje, życzliwie.) Dopóki nie postanowisz zapisać domu swojemu synowi, nikomu nic się nie stanie.

Mój syn, Michael. Póki co nie przeklęty.

PS: Nie mam pewności jak długo pozostanę na pierwszym miejscu listy 140 Użytkowników Twittera Których Trzeba Śledzić magazynu TIME. Pewnie niezbyt długo, ale głosując na mnie możecie powstrzymać Sarę Palin przed dotarciem na sam jej szczyt:
http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2058946_2059139_2059131,00.html

PPS: Te czarno-białe zdjęcia ilustrują moje wyobrażenie baśni znacznie lepiej, niż wszystko, co do tej pory widziałem: http://www.evilsunday.com/disturbing-fairy-tale-black-white-photos/

niedziela, 19 grudnia 2010

W Moim Miodzie Jest Płaczący Anioł i Inne Prawdziwe Historie

Neil napisał w niedzielę 5 grudnia 2010 o 19:04

Na Święto Dziękczynienia wybrałem się do LA, żeby spędzić je z rodziną Amandy, ale zanim tak dotarłem Kevin Smith przeprowadził ze mną i Amandą pierwszy wywiad z serii "Starf*cking", na żywo, z publicznością, w Smodcastle - teatrze w Hollywood, w którym mieści się 50 widzów. Show trwał trzy godziny, a może i dłużej, bo Kevin z nami rozmawiał, potem Amanda grała, potem ja przeczytałem opowiadanie "Being An Experiment...", po czym zmusiłem oboje, żeby zaprezentowali ze mną scenę z Amerykańskich bogów.

Wkrótce będzie można tego posłuchać na http://smodcast.bandcamp.com (i ściągnąć zapłaciwszy 90 centów za wszystkie trzy części lub więcej, jeśli czujecie się wystarczająco zamożni - wszystko trafia na konto The Wayne Foundation) (a tu opisana jest misja Wayne Foundation).


(Zdjęcia: Allan Amato)

Amanda podczas próby.

A kiedy było już po wszystkim poczułem się jak po służbie i przestałem robić zdjęcia, więc wszystkie późniejsze przygody są fotograficznie nieudokumentowane. Spotkałem mnóstwo znajomych, jechałem pociągiem (film Christophera Salmona The Price osiągnął ustalony na kickstarterze cel, kiedy jadłem śniadanie w pociągu z Los Angeles do Santa Fe. Złożyło się na to 2001 osób. Jesteście najlepsi.) grałem na harmonijce klawiszowej z trzyletnim siostrzeńcem Amandy Ronanem, poprawiłem scenariusz filmowy i przejrzałem jubileuszowe wydanie Amerykańskich Bogów.

Zamierzałem napisać o emisji w NPR audycji Science Friday Broadcast na temat ceremonii przyznania Antynobli 2010 (o której pisałem tutaj http://journal.neilgaiman.com/2010/09/banned-books-and-ig-nobels.html) na stronie http://www.npr.org/2010/11/26/131608853/silly-science-honored-with-ig-nobel-prizes (podcast można ściągnąć tutaj).

Potem wróciłem do domu, trafiłem na śnieżną zamieć i w słoiku miodu znalazłem Płaczącego Anioła. (Zdjęcie i próby wyjaśnienia można znaleźć na http://www.birdchick.com/wp/2010/12/lets-get-weird-with-honey/).
Większość czasu w ostatnich dniach poświęciłem na gonienie terminów. Zdarzało mi się także wyprowadzać psy. (Uwielbiam to zdjęcie. Tak trudno sprawić, żeby oba jednocześnie patrzyły w dobrą stronę.)

Cabal z każdym dniem chodzi coraz lepiej.

Śnieg to dla Loli zupełna nowość. Biega z wywieszonym językiem i caly czas próbuje go lizać.
Białe psy znikają w śniegum zwłaszcza podczas wieczornych spacerów. Naprawdę znikają. Z przodu widać nosy i oczy. Z tyłu są niewidzialne...

Zdfjęcia powyżej zrobiłem telefonem Nexus 1, z aplikacją Vignette. (Wspominałem o tym w NPR http://www.publicradio.org/columns/marketplace/tech-report/2010/12/neil-gaimans-favorite-photography-app-vignette-for-android.html)

Zdjęcie poniżej zrobiłem prawdziwym aparatem: Lomo LC-A+. Ludzie, którzy się zajmują Lomo przeprowadzili ze mną wywiad (pytania można przeczytać na http://www.lomography.com/magazine/competitions/2010/12/02/lomoamigo-neil-gaiman-interview-rumble-winner-announcement) i dają czytelnikom bloga/Facebooka/Twittera 15% zniżki na asortyment sklepu (link do sklepu w USA) przy podaniu kodu NEILHIMSELF.


Dobrze. Jutro więcej bloga. A nie tylko lista rzeczy, o których chcę wam opowiedzieć...