Wczesne ostrzeżenie dla USA… (i ujawnienie ekskluzywnej okładki)

Neil napisał w poniedziałek, 17 lutego 2014 o 12:06

 

Być może zauważyliście, że tego lata z towarzyszeniem kwartetu smyczkowego FourPlay i obrazów Eddiego Campbella będę czytał opowiadanie Truth is a Cave in Black Mountains. Ogłaszałem już daty występów w londyńskim Barbicanie, 4 i 5 lipca:

http://www.barbican.org.uk/music/event-detail.asp?ID=16044 (Brytyjczycy: bilety jeszcze są, ale szybko się rozchodzą).

 

Kilka fragmentów ze spektaklu przygotowanego na zamówienie Opery w Sydney, gdzie został po raz pierwszy wystawiony, można zobaczyć tutaj: http://play.sydneyoperahouse.com/index.php/media/1152-neil-gaiman-the-truth-is-a-cave-in-the-black-mountains.html.

Wspomnienie o Maggie Estep

Neil napisał w środę, 12 lutego 2014 r. o 21:46

Powinienem pisać, ale zamiast tego wchodzę na blog, bo właśnie się dowiedziałem, że nie żyje Maggie Estep. Zmarła na atak serca. Miała 50 lat.

Od lat wiedziałem o Maggie, poetce, pisarce i performerce, bo pracowała dla niej niesamowita Kelly Sue De Connick. Kelly Sue to moja przyjaciółka, która zwykła mawiać, że polubiłbym Maggie i że ona polubiłaby mnie, ale dopiero w tym roku, kiedy zacząłem odwiedzać Hudson w stanie Nowy Jork, miałem okazję Maggie poznać. (Chyba nawet bardziej niż mnie chciała poznać moją sukę, Lolę. Za pierwszym razem przyniosła dla Loli psie smakołyki.) Kelly Sue miała rację – naprawdę bardzo, bardzo się polubiliśmy. Od chwili pierwszego spotkania byliśmy starymi przyjaciółmi. Jedną z zalet przeprowadzenia się do tej części świata była dla mnie możliwość nawiązania bliższego kontaktu z Maggie. Tego dnia we wrześniu, kiedy w końcu udało nam się porozmawiać, napisała na swoim blogu:

Kiedy odkryłam, że Neil Gaiman poślubił przepiękny żywioł, jakim jest Amanda Palmer, WRESZCIE (po 12 latach nalegań ze strony Kelly Sue) przeczytałam parę jego książek.

Neil krwawi. Co oznacza, że jest pisarzem właśnie dla mnie. Okazało się, że jest również człowiekiem dla mnie. Takim, przy którym ma się wrażenie, że znacie się od zarania dziejów – i masz nadzieję utrzymać znajomość do samego końca świata.
 

Moje wrażenie było identyczne. Nie spodziewałem się tylko, że koniec nastąpi tak szybko.

…

Nie wspominałem, że 9 marca będę w San Jose, w Kalifornii, na festiwalu filmowym Cinequest. Wręczą mi nagrodę Maverick Spirit i będę rozmawiać, odpowiadać na pytania i pewnie też coś przeczytam. Całość potrwa 90 minut po południu 9 marca w teatrze San Jose i tutaj możecie o tym poczytać, a także kupić bilety.

To tyle. Wspomniałem. Jeśli będziecie w okolicy albo wybieracie się na Cinequest, może się tam zobaczymy…

Dlaczego powinniście obejrzeć „Zimową opowieść” i inne głębokie myśli o różnych rzeczach

Neil napisał we wtorek 11 lutego 2014 r. o 1:12

Wczoraj wieczorem poszedłem zobaczyć Zimową opowieść, ekranizację znakomitej powieści Marka Helprina zrealizowaną przez pisarza (a teraz również reżysera) Akivę Goldsmana.

Po pierwsze, naprawdę bardzo, bardzo mi się podobało. Z obszernej, napisanej z ogromnym rozmachem książki, której akcja rozciąga się na ponad sto lat, Akiva wybrał elementy potrzebne mu do opowiedzenia historii, którą miał to opowiedzenia. Z konieczności zrobił z niej kameralną opowieść. To film fantasy z demonami, aniołami i latającym koniem. Występuje w nim szlachetny włamywacz, piękna umierająca pianistka, absolutnie przerażający Russell Crowe, Will Smith skupiający na sobie całą uwagę widzów jako Lucyfer, a także Nowy Jork w całej swojej okazałości.

Po drugie, przed wizytą w kinie widziałem jakieś trailery. Mówiąc krótko – są złe. Obiecują, że to będzie pewien rodzaj filmu, a wcale tak nie jest. To nie jest tak naprawdę historia miłosna, o pisanej małą literą miłości pomiędzy dwojgiem atrakcyjnych ludzi, którzy chcą się całować, ale może to być historia o Miłości (pisanej wielką literą – o Miłości, o tym kogo i co kochamy, i dlaczego, oraz co się dzieje, gdy ci, których kochamy, umierają).

Jeżeli lubicie fantasy albo Nowy Jork albo realizm magiczny – powinniście ten film obejrzeć. Naprawdę powinniście. (Powinniście również przeczytać książkę. A także powieść Little, Big Johna Crowleya, która ukazała się mniej więcej w tym samym czasie.) Publiczność na pokazie była zachwycona.

Moje jedyne zastrzeżenie, wątpliwość czy zarzut jest następujący:

Krótka notka od Web Goblina w związku z zadaniem blogurodzinowym i naturą kończenia.

Dan Guy napisał w niedzielę 9 lutego 2014 r. o 20:40

Kiedy ukończycie zadanie, będziecie wiedzieli.

Będziecie wiedzieli, bo zostanie wam powiedziane, że ukończyliście zadanie.

Kontaktowanie się z Panem G. w celu weryfikacji ukończenia zadania nie jest w żadnym wypadku wymagane. Jeżeli chcecie, możecie kontaktować się ze mną za pośrednictwem formularza na stronie, ale z dużym prawdopodobieństwem odeślę was do powyższych dwóch punktów.

(Pan G. już podrzucił wam dużą wskazówkę, czego się nie spodziewałem.)

Wszystkiego najlepszego w dniu blogurodzin i pomyślnych łowów!

AKTUALIZACJA:

Mamy naszych dziewięciu zwycięzców! Dzisiaj otrzymają powiadomienia.

Dziękujemy wszystkim za wspólną zabawę.

KOLEJNA AKTUALIZACJA: Na Twitterze zostałem poproszony o wyjaśnienie rozwiązania. Po znalezieniu wszystkich trzynastu obrazków z zegarami należało je ułożyć w kolejności pokazywanego czasu (powtórki oznaczające godzinę w dzień lub w nocy zostały oznaczone AM lub PM w nazwie pliku: vs_). Na tarczy każdego zegara znajdowały się rozmieszczone pionowo trzy litery. (Nie mam pojęcia jak udało się je dojrzeć: Mam nadzieję/spodziewam się, że poprzez manipulację obrazem, a nie mrużenie oczu przed monitorem.) Odczytanie od lewej do prawej dawało adres URL w trzech liniach. Po wejściu na stronę o tym adresie otrzymywało się wiadomość, że zadanie zostało ukończone i instrukcje, aby wysłać do mnie e-mail z indywidualnym kodem.

Trzynaście zegarów i wspaniałe urodziny

Neil napisał w niedzielę, 9 lutego 2014 r. o 18:15

Był 9 lutego 2001 roku. Większość poprzednich dwóch lat spędziłem na pisaniu powieści (co dziwne, właśnie w domu, który chwilowo wynajmuję) i byłem gotowy, by rozpocząć pisanie bloga (który z niejasnych powodów, mających wiele wspólnego z moją budzącą respekt agentką Merrilee, nazywałem „bloggerem”, może dlatego, że był i nadal jest częścią serwisu Blogger). To nie była jeszcze strona NeilGaiman.com – dziennik założyliśmy na Americangods.com, kiedy strona składała się wyłącznie z bloga i odliczania do daty wydania.

Napisałem:

Po raz pierwszy zaproponowałem takie przedsięwzięcie mojej budzącej respekt redaktorce, Jennifer Hershey, ponad rok temu, kiedy byłem jeszcze w trakcie pisania książki (proces ten zakończył się około trzy tygodnie temu). Ale ona wolała zaczekać, aż książka będzie gotowa do złożenia i wydania, żeby oszczędzić czytelnikom wpisów typu "13 luty: napisałem parę stron. Straszny gniot." i "14 luty: napisałem parę znakomitych rzeczy. To będzie naprawdę fantastyczna książka. Poważnie." oraz "15 luty: Jednak nie. Straszny gniot." i tak dalej. Pisanie było trochę, jak zapasy z niedźwiedziem. W niektóre dni, moje było na wierzchu. Większość czasu – jego było na wierzchu. Ominęło was obserwowanie pisarza, który z niedowierzaniem przygląda się, jak jego rękopis staje się coraz dłuższy, terminy przelatują mu nad głową jak liście na wietrze, a końca książki wciąż nie widać.

Ale pewnego dnia trzy tygodnie temu - skończyłem. Kolejny tydzień spędziłem na przycinaniu i cyzelowaniu. (W samolocie, w drodze powrotnej z Irlandii, gdzie kończyłem pracę nad książką, przeczytałem "Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika" Stephena Kinga. Zainspirowany jego wojną z przysłówkami dokładnie przejrzałem rękopis. Każdemu z nich przyjrzałem się podejrzliwie, żeby zdecydować, czy usunąć go na zawsze, czy zostawić w spokoju. Wiele przeżyło. Cóż, jak głosi stare przysłowie: Bóg bardziej od rzeczowników ceni przysłówki...)

Napisałem dziś list, który Harper dołączy do wstępnego wydania książki – zrobili ją bezpośrednio z pliku, który im przesłałam, więc jest tam mnóstwo pisowni z obu stron Atlantyku, dziwnego formatowania i podobnych pomyłek, ale dzięki temu księgarnie i osoby, które zazwyczaj dostają rękopisy będą się mogły przekonać, jaka to książka.

Ja nie mam pojęcia jaka to książka. A może po prostu nie ma książki, do której mógłbym ją porównać. Prędzej czy później jakiś recenzent napisze coś, co nie ma za dużo sensu, ale świetnie nadaje się do cytowania, np. "gdyby J.R.R. Tolkien napisał Fajerwerki próżności...", co trafi na tylną okładkę i skutecznie zniechęci wszystkich, którym książka mogłaby się spodobać...

Strona wkrótce przekształciła się w Neilgaiman.com i wyglądała mniej więcej tak

Blog wyglądał tak.

A w okolicach roku 2002 zaczął przypominać to:

A sam dziennik wyglądał tak:

A w styczniu 2006 przybrał obecny kształt.

Oznacza to tak naprawdę, że cała strona potrzebuje teraz gruntownego remontu…

Ale wiecie co? Niezależnie od podstarzałego interfejsu i prowadzących donikąd linków ten blog kończy dziś trzynaście lat. W latach internetowych znaczy to, że jest ogromny, powolny, pokryty pajęczynami i przemawia głębokim, grzmiącym głosem, jak góra, która próbuje sobie przypomnieć jak się używa głosu. W ludzkich latach oznacza to, że ma trądzik, dopiero co przeszedł bar micwę i ze strachem myśli o pisaniu listów z podziękowaniami dla tych wszystkich dorosłych, którzy podarowali mu koperty z czekami.

Pewnie nie rozglądaliście się nawet po tej stronie. Ja sam od dawna na nią nie zaglądałem…

Pomyślałem więc, że dam wam powód do pobuszowania. Webgoblin wziął się do pracy i teraz po całej witrynie Neilgaiman.com poukrywane są wskazówki. Nagrodą będzie Google Hangout ze mną (druga nagroda, jak ogłasza złośliwy komik w mojej głowie, DWA hangouty.)

Wszystkiego najlepszego z okazji blogurodzin.